Σχολική φοβία

Με τον όρο «σχολική φοβία» περιγράφεται ο παράλογος φόβος του παιδιού να πάει σχολείο. Έτσι, ενώ λέει ότι φοβάται να πάει σχολείο, δεν ξέρει το λόγο. Συχνά δίνει λογικοφανείς εξηγήσεις, όπως η άσχημη συμπεριφορά ενός δασκάλου απέναντί του, ότι το κοροϊδεύουν τα άλλα παιδιά, ότι αδικήθηκε για κάποιο λόγο κ.λπ.

Σωματικά συμπτώματα όπως εμετοί, διάρροια, ταχυκαρδία, πονοκέφαλοι, κοιλιακοί πόνοι, αποτελούν τις αιτίες, τις οποίες το παιδί προβάλλει για να μην πάει σχολείο. Τα συμπτώματα επιδεινώνονται, όταν πλησιάζει η ώρα του σχολείου, ενώ δεν υπάρχουν τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες. Ακόμη και αν καταφέρει το παιδί να πάει σχολείο, φαίνεται αξιολύπητο, φοβισμένο, παραπονείται στο δάσκαλο και με την παραμικρή ευκαιρία ζητά να γυρίσει σπίτι. 

Πώς θα προσαρμοστεί λοιπόν κατάλληλα το παιδί στο σχολικό περιβάλλον???

Το ξεκίνημα του σχολείου οδηγεί το παιδί σε μια καινούρια πραγματικότητα.

Πρέπει να αντιμετωπίσει τον αποχωρισμό από τους γονείς και την ασφάλεια του οικογενειακού περιβάλλοντος, να κοινωνικοποιηθεί στην τάξη, να ανταγωνιστεί και να αντιμετωπίσει, όταν χρειαστεί, τα άλλα παιδιά. Ταυτόχρονα του ζητούνται αποδείξεις, ότι μπορεί να τα καταφέρει, να μάθει, να γίνει καλός μαθητής. Πρέπει να σταθεί στο ύψος των προσδοκιών των γονέων και των δασκάλων του.

Όσο μεγαλύτερες  είναι αυτές οι προσδοκίες τόσο περισσότερο το παιδί θα δυσκολευτεί να ανταποκριθεί σ’αυτές. Ορισμένοι γονείς προβάλλουν τις δικές τους επιθυμίες και τα δικά τους βιώματα. Αν ήταν οι ίδιοι καλοί μαθητές ή αν έχουν πανεπιστημιακή μόρφωση, απαιτούν  από το παιδί τους να ακολουθήσει την ίδια πορεία. Πολλές φορές μπορεί να το πιέζουν υπερβολικά, με αποτέλεσμα εκείνο να αντιδράσει και οτιδήποτε έχει σχέση με το σχολείο να του προξενεί δυσαρέσκεια. Το παιδί θα πρέπει να αναπτύξει μια αυτόνομη σχέση με το σχολείο, έτσι ώστε το διάβασμα να είναι μια προσωπική του υπόθεση. Οι γονείς είναι εκεί για να ενθαρρύνουν και να βοηθήσουν, αν χρειαστεί, όταν οι συνθήκες της σχολικής πραγματικότητας  αποδεικνύονται δύσκολες.

Ορισμένα παιδιά θα τα καταφέρουν. Ένα μεγάλο ποσοστό όμως, που σύμφωνα με μελέτες φτάνει το 25 με 30 %, θα παρουσιάσει από την πρώτη τάξη του σχολείου μαθησιακές δυσκολίες και θα βρεθεί αντιμέτωπο με την σχολική αποτυχία, η οποία βιώνεται τις πιο πολλές φορές από τους γονείς με πίκρα και απογοήτευση. Το ίδιο το παιδί έχει μια άσχημη εικόνα για τον εαυτό του. Νιώθει την απογοήτευση των γονιών του και ταυτόχρονα την αδυναμία του να τους ικανοποιήσει. 

Στη διάρκεια της ζωής, λοιπόν , ο άνθρωπος γεύεται διάφορες εμπειρίες. Με την πάροδο του χρόνου τα βιώματα αυτά γίνονται αναμνήσεις, εικόνες, δηλαδή, που αποθηκεύονται στη μνήμη μας και τις ανακαλούμε ανά πάσα στιγμή. Οι αναμνήσεις αυτές από το πρόσφατο ή μακρινό παρελθόν, άλλοτε ευχάριστες και άλλοτε δυσάρεστες συνδέονται άμεσα με τη στάση μας τόσο απέναντι σε πρόσωπα και πράγματα όσο και σε καταστάσεις.

Γι’ αυτό λοιπόν ας σταθούμε ως άξιοι συνοδοιπόροι στη σχολική διαδρομή των μικρών μας φίλων , βοηθώντας τους να ιχνηλατήσουν ορθά την πορεία τους ακόμα και στα δύσβατα μονοπάτια της γνώσης.Ας δημιουργήσουμε τις κατάλληλες συνθήκες, που θα χρησθούν ως ικανές για την άρση της πάσης φύσεως σχολικής αδυναμίας. Γιατί η μεγαλύτερη δύναμη είναι η γνώση. Είναι το εχέγγυο της ανάπτυξης.

Αξίζει λοιπόν να μάθουμε στους μικρούς μας ήρωες να μαθαίνουν , για να κατακτήσουν τα όνειρα τους και συνάμα να οικοδομήσουν γερά θεμέλια εξέλιξης.

ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!