Αδιόρθωτοι παρά τη συμφορά…

«Κάποιος άναβε τα ξερά χόρτα λες και δεν είχε δει ή δεν είχε ακούσει τι έγινε τούτες τις μέρες, ενώ σε κατεστραμμένο δρόμο που παρά τις εκκλήσεις δεν έχει αποκατασταθεί, το πυροσβεστικό όχημα δεν μπορούσε να πάει στη φωτιά!…»

Τα τραγικά γεγονότα στην Αττική που επανέφεραν στο μυαλό μας, τα ίδια και παρόμοια περιστατικά του 2007 στην περιοχή μας, φαίνεται ότι δεν στάθηκαν αρκετά για να μας πείσουν εδώ στην Ηλεία ότι τα ίδια λάθη τουλάχιστον ως απλοί πολίτες δεν πρέπει να τα επαναλαμβάνουμε.

Διερχόμενος οδηγός από την περιοχή της Τριφυλίας που έκανε νωρίς το πρωί τη διαδρομή Πύργου-Κυπαρισσίας πριν από δύο-τρεις μέρες, επικοινώνησε μαζί μου με φωνή δυνατή και οργισμένη.

Δίπλα στην Εθνική Οδό και σε παρακείμενο αγρό στο ύψος της ζώνης του Επιταλίου, ένας συμπατριώτης μας, είχε βάλει φωτιά να κάψει ξερά χόρτα. Είναι δυνατόν μετά από αυτά που έχουν συμβεί, με τέτοια ζέστη και την πολύ υψηλή θερμοκρασία εκείνης της ημέρας και πάντα μέσα στην αντιπυρική περίοδο, να επιχειρείται κάτι τέτοιο ασυλλόγιστα; Εύλογος ο προβληματισμός του φίλου στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου…

Αυτός ο άνθρωπος δεν άκουσε άραγε; Και πολύ περισσότερο δεν είδε; Δεν αντελήφθη ή δεν συνειδητοποίησε τι τραγικό έγινε τις προηγούμενες μέρες; Και αν η πυρκαγιά έφευγε από τον έλεγχό του; Ειδοποίησε την Πυροσβεστική Υπηρεσία όπως είχε την υποχρέωση να κάνει πριν ανάψει τη φωτιά σύμφωνα με τις οδηγίες που κατ’ επανάληψη είχαν ανακοινωθεί τους προηγούμενους μήνες;

Δεν γνωρίζω αν από τον ίδιο περαστικό ή κάποιον άλλο ειδοποιήθηκαν οι αρμόδιοι όπως συνέβη πριν λίγο καιρό σε μια ακόμα περίπτωση, αυτή τη φορά στην Ε.Ο. Πύργου- Πατρών και στο ύψος των Σαβαλίων. Σημασία έχει ότι υπήρξε μια ενέργεια που δεν περίμενε κανείς αυτή την περίοδο και θα μπορούσε να προκαλέσει πρόβλημα σε οποιαδήποτε στιγμή απροσεξίας…

Δεν πρόλαβα να κλείσω το τηλέφωνό μου και δέχθηκα αμέσως μετά ένα ακόμη στην διάρκεια της ραδιοφωνικής μου εκπομπής από αγανακτισμένη γυναίκα της νότιας Ηλείας που δεν είχα κανένα λόγο να αμφισβητήσω την παρατήρησή της με τον αυθεντικό και δίχως την παραμικρή αίσθηση σκοπιμότητας τόνο της φωνής της.

Λέτε καθημερινά για την πύρινη λαίλαπα για τους ανθρώπους που κάηκαν και για την Ηλεία που έπαθε τα ίδια πριν μερικά χρόνια. Βαρεθήκαμε να σας ακούμε να μας υπενθυμίζεται τι έπαθε η Ζαχάρω και τα χωριά μας και τι προσέχουμε τώρα κ.λπ…. κ.λπ.

Στην αρχή πίστεψα ότι δεχόμουν επίθεση αλλά γρήγορα κατάλαβα ότι η ακροάτρια «ξέσπασε» από την κατάσταση της καθημερινότητας της και τα προβλήματα που αντιμετώπιζε στη ίδια τη Ζαχάρω! Έλατε λοιπόν εδώ να δείτε –μου είπε- πως προσέχουν και τι μέτρα παίρνουν… Έχουμε «πνιγεί» στα βάτα και τα ξερόχορτα!

Προφανώς είστε σε κάποια αγροτική περιοχή τόλμησα να διακόψω, αλλά η απάντηση ήταν αποστομωτική και σίγουρη: Κύριε ζω μέσα στην πόλη, ναι στον οικισμό, και ούτε καν η γράνα που διασχίζει το κέντρο της Ζαχάρως δεν είναι καθαρισμένη. Θέλουμε να πάμε τα παιδιά και τα εγγόνια μας στην παιδική χαρά και είναι αδύνατον γιατί κινδυνεύουν!…

Η τρεμάμενη πλέον φωνή της με προέτρεψε να τα μεταφέρω «στον αέρα» κάτι που βεβαίως έκανα. Ίσως έτσι μας βοηθήσετε είπε κλείνοντας την επικοινωνία μαζί μου. Στην συνέχεια βεβαίως έμαθα ότι το ίδιο θέμα απασχόλησε και την τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου της περιοχή και εδόθησαν εκεί τουλάχιστον οι διαβεβαιώσεις ότι θα ξεκινήσουν παρεμβάσεις καθαρισμού μέσα στην εβδομάδα. Μακάρι…

Την ίδια μέρα Πρόεδροι κοινοτήτων διαμαρτυρήθηκαν για τους κατεστραμμένους και αδιάβατους δρόμους κάτι που είχε αποτελέσει και βασικό ρεπορτάζ της εφημερίδας την προηγούμενη. Είπαν δε το εξής τραγικό και απελπιστικό: Ότι σε πρόσφατη πυρκαγιά οι συγκεκριμένοι δρόμοι δεν απέκλεισαν μόνο τους κατοίκους από τα χωράφια τους, αλλά και τα Πυροσβεστικά οχήματα από την εστία της φωτιάς. Και όμως για την συντήρηση ή την αποκατάστασή τους περιμένουν τα μηχανήματα μήνες τώρα…