Άγιος Ηλίας: «Θυσιάστηκε για το φράγμα και… αφέθηκε στη μοίρα του…»

«Δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα…» είναι η φράση που ακούς από τους κατοίκους της τοπικής κοινότητας Αγίου Δημητρίου του δήμου Ήλιδας, που κάποτε έζησε μεγαλεία αλλά στο διάβα των χρόνων απλώς… συρρικνώνεται…

Στο χωριό με τους 400 εγγεγραμμένους κατοίκους είναι ζήτημα πλέον εάν ζουν μόνιμα  150 κάτοικοι, οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι ηλικιωμένοι και οι ‘νεολαίοι’ μόλις που αγγίζουν τους δέκα σε αριθμό! Εξ αυτών δεκαπέντε περίπου οικογένειες διαμένουν στον οικισμό ‘Καλαθά’ και ελάχιστοι στον οικισμό ‘Μπαρτζιλέϊκα’.

Μόλις ένα παιδάκι που πηγαίνει δημοτικό σχολείο στην Αμαλιάδα, αφού το δημοτικό σχολείο του χωριού έχει κλείσει από τις αρχές της δεκαετίας του ’90. Και πώς να μην έκλεινε άλλωστε, αφού οι νέοι αναζητούν την τύχη τους αλλού, μακριά από το χωριό, κάπου που θα έχει προοπτική.

Γάμοι και βαφτίσια είναι ξεχασμένη υπόθεση και το όμορφο χωριό που βρίσκεται δίπλα στο φράγμα του Πηνειού, ακολουθεί την μοίρα των άλλων χωριών της Ελλάδας.

Υπήρξε κεφαλοχώρι

Και όμως, στο παρελθόν ο Άγιος Ηλίας ήταν κεφαλοχώρι, είχε δικό του Δήμαρχο και πριν την κατασκευή του τεχνητού φράγματος Πηνειού μεγαλουργούσε και συγκαταλεγόταν στις εύφορες περιοχές με υψηλή παραγωγή σταφίδας και κηπευτικών.

Με την κατασκευή του φράγματος ήρθαν τα πάνω- κάτω και οι κάτοικοι έχασαν το 82% των περιουσιών και των εκτάσεών τους. Απέμειναν με το 18%, δηλαδή τα σπίτια τους και με 10 περίπου στρέμματα χωράφι η κάθε οικογένεια. Το χ ωριό έφθανε μέχρι το Σούλι και την Αυγή και περιορίστηκε σε 2000 στρέμματα και οι κάτοικοι καλλιεργούν με δυσκολία τα 1.500 στρέμματα που τους απέμειναν αφού… αν και δίπλα στο φράγμα δεν μπορούν να αρδευτούν!

Όπως λέει ο πρόεδρος του χωριού κ. Δημήτρης Ανδριόπουλος, ο οποίος κατέχει αυτή τη θέση επί 35 χρόνια, αν και έχει ζητηθεί κατ’ επανάληψη η κατασκευή ενός αντλιοστασίου στο λόφο για να μπορεί να αρδευτεί το χωριό, δυστυχώς δεν έχει γίνει τίποτα.

«Θέλουν να πάνε το νερό στην Αχαΐα και εμείς είμαστε δίπλα στο φράγμα και δεν έχουμε νερό να ποτίσουμε τις καλλιέργειές μας. Ούτε για να πιούμε δεν έχουμε νερό και ζητάμε να μας συνδέσουν από το αντλιοστάσιο στο διυλιστήριο, τριάντα μέτρα λάστιχο είναι για να μπορεί να πλένεται ο κόσμος και ούτε αυτό δεν γίνεται…» λέει με παράπονο και συνεχίζει: «Το χωριό θυσιάστηκε για να κατασκευαστεί το φράγμα και σήμερα δεν μας δίνουν ούτε νερό. Γιατί να μείνει ο κόσμος στο χωριό; Όλοι αναζητούν αλλού την τύχη τους και εάν συνεχίσουμε έτσι στο τέλος θα μείνουν δέκα οικογένειες».

Σε κακή κατάσταση είναι και οι δασικοί και αγροτικοί δρόμοι και αναμένουν όλοι να υλοποιηθούν οι υποσχέσεις του δήμου για καθαρισμούς.

Κοινή παραδοχή ότι με τον ‘Καποδίστρια’ ήταν καλύτερα τα πράγματα, αλλά με τον ‘Καλλικράτη’ και την οικονομική κρίση δεν γίνεται τίποτα και μέλλον… δεν υπάρχει…