Αναποφάσιστοι και άκυροι-λευκοί

Είχα ξεκαθαρίσει πως στις ερχόμενες εκλογές θα ήμουν αποφασισμένος από πολύ νωρίς για την ψήφο μου και ακόμη και για τις ψήφους συγγενών και φίλων που ελέγχω και κατευθύνω ανάλογα, αλλά τελευταία έχω μπερδευτεί και αναγκαστικά μπαίνω στην κατηγορία των αναποφάσιστων, ή ακόμη και στην άλλη των «άκυρο-λευκό».

Τα γεγονότα που τρέχουν και δεν είναι όπως τα περίμενα και όπως είχαν υποσχεθεί οι αντιπρόσωποί μου στην κυβέρνηση και στην αντιπολίτευση, με έχουν φέρει σε μεγάλη περίσκεψη και με αναγκάζουν να καθίσω πάλι απ την αρχή, να μελετήσω τα καταστατικά των κομμάτων, αλλά και τα πεπραγμένα τους με αντιπαραβολή των λόγων με τα έργα.

Με έμπλεξαν δηλαδή σε μία χρονοβόρα και απαιτητική διαδικασία, που φοβάμαι πως δεν θα μου φτάσει ο χρόνος που απομένει μέχρι τις εκλογές, και όταν προσπάθησα να πάρω πληροφόρηση από τους διάφορους εξουσιοδοτημένους και μη κομματάρχες, δεν κατέστη δυνατόν, γιατί όλοι, σαν να ήταν συνεννοημένοι μιλούσαν την γνωστή και ακαταλαβίστικοι ξύλινη γλώσσα.

«Ξέρετε κύριε υπάρχει διαφορά μεταξύ του στόχου και του εφικτού και οι στόχοι μας πάντα παραμένουν αμετακίνητοι, αλλά αναγκαζόμαστε να προσαρμόζουμε την πρακτική μας ανάλογα με τις συνθήκες και τους αστάθμητους παράγοντες που προκύπτουν, μάλιστα δε πολλές φορές δίνουμε άλλες προτεραιότητες πάντα για το καλό σας βέβαια και να είστε σίγουρος πως μόλις ωριμάσουν τα πράγματα, ολοταχώς θα βαδίσουμε προς τους στόχους μας, μαζί με όλους εσάς τους οπαδούς μας αγαπητέ, συναγωνιστή, σύντροφε και φίλε».

Δεν κατάλαβα τίποτα απ όσα μου είπε ο κοινός κομματάρχης και προπαγανδιστής των δύο κομμάτων του δίπολου εξουσίας, σαν να εκπροσωπεί και τους δύο, ίσως δε και μερικά από τα μικρότερα κόμματα, είτε είναι δεκανίκια του δίπολου, είτε φαντάζονται την επανάσταση του επόμενου αιώνα για να καταστήσουν κάποιον από τους πόλους της εξουσίας.

Σαν να μιλούσε ο υποψήφιος βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος στις πρώτες εκλογές μετά την απελευθέρωση, που έταζε στα χωριά που πήγαινε πως θα τους φέρει ποτάμια και θα φροντίσει να αποκτήσουν παιδιά και οι άτεκνοι ψηφοφόροι του σαν να μην άλλαξε τίποτα και να πήγαν χαμένοι τόσοι αγώνες στις πλατείες και στους δρόμους, για ψωμί, παιδεία, ελευθερία, για δικαίωμα στην εργασία και στην σύνταξη, για δικαίωμα και συμμετοχή στην διαμόρφωση πολιτικών που να έχουν επίκεντρο τον άνθρωπο και όχι την κυρίαρχη και άρχουσα τάξη του λεγόμενου παλαιότερα ενός τρίτου.

Αναποφάσιστοι λοιπόν και άκυροι-λευκοί είμαστε οι περισσότεροι, αν και θα έπρεπε να είμαστε όλοι, τουλάχιστον όσοι ανήκουμε στην κατηγορία των δύο τρίτων, των μη προνομιούχων, των ευάλωτων, των πιο ασθενών κρίκων της κοινωνικής αλυσίδας, αυτών που δεν έχουν δουλειά, που τους μειώνουν τους μισθούς και κυρίως των συνταξιούχων που τους κόβουν τις συντάξεις με οριζόντιες, απαράδεκτες και προσβλητικές αποφάσεις.

Προσωπικά δεν καταλαβαίνω και δεν βλέπω τίποτα που να γίνεται ή πρόκειται να γίνει με καθαρό στόχο και εφικτές μεθόδους επίτευξής του.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ήταν ο Αμερικανοέλληνας φίλος μας σε έναν από

τους γνωστούς του μονόλογους…

Συνταξιούχος τραπεζικός υπάλληλος, Αρθρογράφος στην εφημερίδα «ΠΑΤΡΙΣ».