Απλά περιμένουμε

mallios_tei.jpg

Η είδηση δημοσιοποιήθηκε πριν 3-4 ημέρες και αφορά το ενδεχόμενο ανάκλησης στην έδρα των παραρτημάτων του ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδας στον Νομό μας, αλλά παρά την σοβαρότητα του ζητήματος, δεν διαπιστώθηκε καμία αντίδραση θεσμών και πολιτών της Ηλείας μέχρι σήμερα.

Βέβαια είναι γνωστό από της λειτουργίας των παραρτημάτων, ότι η προσωρινότητα συνεπάγεται και οποτεδήποτε ανάκληση και εν πάσει περιπτώσει, όταν η έδρα διαπιστώσει ότι δεν την συμφέρει να συντηρεί τα παραρτήματα, μπορεί να τα ανακαλέσει, να τα κλείσει δηλαδή και να μεταφέρει τα τμήματα σε άλλο μέρος, με πιθανότερο βέβαια την μεταφορά τους στην έδρα.

Άλλωστε και η μη δραστηριοποίηση των θεσμών της Ηλείας μέχρι σήμερα, για την ανεξαρτητοποίηση των παραστημάτων από την έδρα και για την συγχώνευσή τους ίσως με το μη λειτουργούν από το 1996 Διεθνές Πανεπιστήμιο Ελληνικών Σπουδών της Αρχαίας Ολυμπίας, με προοπτική την λειτουργία ενός τριτοβάθμιου εκπαιδευτικού ιδρύματος βιώσιμου και συνδεδεμένου με την ιστορία ,την παράδοση και την σημερινή πραγματικότητα, μάλλον ενισχύουν την ανάκληση των παραρτημάτων του ΤΕΙ.

Υπήρχαν περιθώρια από την λειτουργία των παραρτημάτων μέχρι σήμερα, αλλά ουδείς ασχολήθηκε σοβαρά και ουδείς τόλμησε να πιέσει και να εκβιάσει την κεντρική εξουσία, ώστε ο Νομός Ηλείας να εισπράξει τα οφειλόμενα ειδικά στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, με επίκεντρο φυσικά την μοναδικότητα που παρουσιάζει αναφορικά με την ιστορία, την παράδοση, το φυσικό τοπίο ,αλλά και την σημερινή πραγματικότητα.

Φαίνεται λοιπόν ένα είδος αποφυγής των θεσμών της Ηλείας, ακολουθούμενων και από τους πολίτες ασφαλώς που εκλέγουν και στηρίζουν τους θεσμούς, να ασχολούνται με ζητήματα που δεν παράγουν άμεσο πολιτικό όφελος αφενός, και που απαιτούν ιδιαίτερη επιμέλεια, συγκρότηση, μαχητικότητα και απαίτηση αφετέρου, μέχρι του σημείου τα πράγματα να αφήνονται στην τύχη τους και στην μοιραία εγκατάλειψη.

Και η τύχη της Ηλείας μάλλον δεν είναι ευνοϊκή, η καλύτερα είναι λίγο περίεργη και απαιτητική, χρειάζεται όπως φαίνεται σιγοντάρισμα, ενόχληση, υποκίνηση, παρακίνηση και απαίτηση, ώστε να έρθει μαζί μας , να αναλάβει πρωτοβουλίες και να παίξει τον ρόλο της για λογαριασμό μας και για το καλό μας, όπως θα λέγαμε, αλλά μάλλον δεν το λέμε.

Έτσι λοιπόν περιμένουμε, μαθημένοι να περιμένουμε, μήπως κάποιος τρίτος παρέμβει, ή αν οι τοπικοί θεσμοί διαπιστώσουν πρόβλημα με το προσωπικό τους πολιτικό κόστος και δραστηριοποιηθούν, επικοινωνιακά κυρίως κατά το παλιό και γνωστό «κατόπιν ενεργειών μου», αλλά μάλλον είναι δύσκολο γιατί αν ήταν να το πράξουν θα το έπρατταν μέχρι σήμερα, αυτά τα περασμένα είκοσι χρόνια από την λειτουργία των παραρτημάτων του ΤΕΙ και από την ίδρυση του Διεθνούς Πανεπιστημίου.

Και αφού περιμένουμε και ας μην βλέπουμε προοπτικές, ας περιμένουμε, μην τυχόν γίνει το  λάθος, γιατί μόνο ένα λάθος μπορεί να γεννήσει όνειρα και ελπίδες για την Ηλεία.