Άπλες ανθρώπινες ευαισθησίες

mall.jpg

Είχαμε από παλιά γνωρίσει το φαινόμενο με τα «παιδιά των φαναριών» στην Αθήνα  και απ ότι φαίνεται ως φαινόμενο και αξιοθέατο το αντιμετωπίσαμε όλοι μας, κυρίως δε η οργανωμένη και συντεταγμένη πολιτεία, η οποία υποχρεούται να το αντιμετωπίσει ως πρόβλημα δικαιοδοσίας και υποχρέωσής της.

Ασφαλώς δεν αντιμετωπίσθηκε  ποτέ, πλην περιστασιακά με αστυνομικά μέτρα, ως να επρόκειτο για παιδιά-εγκληματίες, που έχουν το ελάττωμα να ζητιανεύουν στα φανάρια των δρόμων, μέσα στο λιοπύρι και στην καταιγίδα,  με κίνδυνο την ζωή τους και την ζωή των εποχούμενων πολλές φορές, αλλά και με πολλά υβρεολόγια από τους καθωσπρέπει, εμάς τους επιβαίνοντες στα οχήματά μας.

Έτσι λοιπόν επεκτάθηκε και θέριεψε το πρόβλημα, ήρθε και στην πόλη του Πύργου, όπως και σε όλες τις μεγάλες επαρχιακές πόλεις, μάλλον ως τρόπος προσπορισμού  χρημάτων αυτών που στήνουν τα παιδιά στα φανάρια, παρά ως ανάγκη των ιδίων των παιδιών ή των οικογενειών τους.

Η πολιτεία, ως κεντρική εξουσία, αλλά και ως περιφερειακή με όλες τις εκδοχές της, αυτοδιοίκηση, διάφορα δημόσια ή ιδιωτικά νομικά πρόσωπα, σύλλογοι, σωματεία και διάφορες ΜΚΟ, που επιδοτούνται  από το κράτος, δεν είδαν, δεν άκουσαν και δεν κατάλαβαν τίποτα και ποτέ για τα παιδιά των φαναριών.

Κάποιες φορές που ενοχλούνταν η οπτική μερικών «καθωσπρέπει και δήθεν» μετατίθονταν το πρόβλημα στην Αστυνομία, ποτέ όμως δεν κατάλαβα τι θα μπορούσε να κάνει η Αστυνομία για ένα πρόβλημα που δεν είναι αστυνομικό, αλλά καθαρά και απόλυτα κοινωνικό και ανθρώπινο, έχον σχέση με το πολιτισμό μας ,με την κρατική αλλά και την ανθρώπινη πρόνοια και συμπόνια ασφαλώς, όλων μας.

Δυστυχώς έτσι παραμένει το πρόβλημα, με τα παιδιά, κυρίως τσιγγανόπουλα, μικρά, ανήλικα και μεγαλύτερα,  μόνιμα εγκατεστημένα στα φανάρια της περιφερειακής οδού, δίπλα από τα μάτια μας, που εμείς και κανένας δεν τα βλέπει, γιατί οδηγούμε ή και αν περπατάμε, κοιτάμε μπροστά μας, δεν στραβοκοιτάμε και δεν χαζεύουμε!

Τα βλέπει όμως μόνο και μόνος αυτός, ο Μητροπολίτης μας, ο οποίος ξέρουμε όλοι ότι βλέπει, ακούει και καταλαβαίνει καλά ,και όταν πρέπει μιλάει, λόγο μεστό, σοβαρό και αποτελεσματικό, λόγο θεϊκό, αλλά κυρίως λόγο ανθρώπινο, ώστε να καταλαβαίνουμε και εμείς και μιλάει από καρδιάς, μπας και αγγίξει τις καρδιές μας ,που σκλήρυναν και αρνούνται να ευαισθητοποιηθούν για τον συνάνθρωπο και για τον άνθρωπο που έχει ανάγκη.

Πρότεινε λοιπόν να τα φιλοξενήσει τα παιδιά αυτά η Μητρόπολη στο ειδικό σχολείο ,ακόμη και ολοήμερο,  με πρωινό και γεύμα και ζήτησε ουσιαστικά την  ηθική και την ελάχιστη οικονομική συμπαράσταση της  πολιτείας και ημών των ανθρώπων, αν καταλάβαμε τον λόγο του  και αν διαθέτουμε τις στοιχειώδεις, απλές, ανθρώπινες  ευαισθησίες.

 

 

 

Συνταξιούχος τραπεζικός υπάλληλος, Αρθρογράφος στην εφημερίδα «ΠΑΤΡΙΣ».