Arxondasbet.com: Μαραντόνα η δύσκολη ζωή του μικρού Ντιέγκο

Πριν περάσουμε στο κυρίως θέμα να σας αναφέρω ότι στο arxondasbet.com εκτός από προγνωστικά στοιχήματος και αφιερώματα, θα βρείτε ενημερωμένες τις καλύτερες online CASINO Προσφορές* Εγγραφής που δραστηριοποιούνται νόμιμα στην Ελλάδα.

Αφιέρωμα Ντιέγκο Μαραντόνα: Η μεγάλη κλάση, τα καταστροφικά πάθη και μια ζωή για.. ταινία

Το αρχαιότερο σάιτ προγνωστικών στην Ελλάδα (2000) Arxondasbet.com και ο Άρχονταςπαρουσιάζουν, κατ αποκλειστικότητα από τον Δ. Δημόπουλο, το μεγαλύτερο αφιέρωμα για τους λάτρεις του Ντιέγκο, σε ..πέντε κεφάλαια. Ένα αφιέρωμα για μικρούς και μεγάλους…

Ο Ντιέγκο Μαραντόνα είναι από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες στο χώρο του ποδοσφαίρου. Ο άνθρωπος που είτε θα λατρεύεται είτε θα μισείται. Τίποτα το ενδιάμεσο. Ένας παίκτης παγκόσμιας κλάσης, ένας άνθρωπος χωρίς όρια με μια ζωή που το σενάριό της θα το ζήλευε κάθε σεναριογράφος.

Όταν ακούς ποδόσφαιρο, Αργεντινή και Μουντιάλ, αυτόματα σου έρχεται ένα όνομα στο μυαλό. Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Εκείνο το κοντό παιδί με το φουντωτό μαλλί, το οποίο κάλπαζε στο γήπεδο και με το μαγικό του αριστερό πόδι έλεγχε την μπάλα μ’ έναν μοναδικό τρόπο.

Εκείνος ο παίκτης που θα επινοούσε ακόμα και την… κλοπή προκειμένου να κερδίσει. Ο άνθρωπος που μισούσε να χάνει! Ένας.. θεός που σκοράρει όπως θέλει.

Ωστόσο υπάρχουν κι άλλα πράγματα πέρα από τα τρία πρώτα στοιχεία που στον θυμίζουν. Συγκεκριμένα όταν ακούς φτώχεια, πάθη, διασκέδαση και γλέντι, τότε είναι δεδομένο πως ο Ντιεγκίτο δεν μπορεί να μην δεν σου έρθει στο μυαλό.

Όμως ας πάρουμε λίγο τα πράγματα με τη σειρά, ας τα βάλουμε σε μια τάξη, διότι ο Μαραντόνα είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο από μόνος του. Όχι απαραίτητα για να το αντιγράψεις και να ζήσεις όπως εκείνος. Σίγουρα όμως για να το σχολιάσεις.

Η δύσκολη ζωή του μικρού Ντιέγκο Μαραντόνα

Τα δύσκολα παιδικά χρόνια”

Η Αργεντινή είναι μια χώρα που δεν έχει τη φήμη μιας πλούσιας χώρας. Ο περισσότερος κόσμος ζει μέσα στη φτώχεια και κάτω από πολλές δυσκολίες. Το ίδιο ίσχυε και για την οικογένεια του Ντιέγκο Μαραντόνα.

Ο Αργεντινός ήρθε στη ζωή στις 30 Οκτωβρίου 1960 στο Λανούς και συγκεκριμένα στο νοσοκομείο «Policlínico Evita». Τα παιδικά χρόνια του Ντιεγκίτο ήταν αρκετά δύσκολα, καθώς η οικογένειά του δεν είχε την οικονομική άνεση, για να προσφέρει όσα ήθελε στα παιδιά της. Μάλιστα οι γονείς του, είχαν περάσει κι αυτοί τα δικά τους βάσανα, όταν ήταν μικροί, καθώς ήταν μη αναγνωρισμένα παιδιά από τους δικούς τους γονείς, εξαιτίας διάφορων συνθηκών.

Το κρύο πολλές φορές εμπόδιζε τα παιδιά της οικογένειας να βγουν έξω από το σπίτι, καθώς υπήρχε έλλειψη ζεστών ρούχων. Ωστόσο όπως παραδέχεται ο ίδιος ο Μαραντόνα, φαγητό υπήρχε πάντα στην οικογένεια. Ακόμα κι όταν αυτό ήταν ελάχιστο, η μητέρα τους δεν έτρωγε, προσποιούμενη στομαχόπονο και μοίραζε το φαγητό στα παιδιά.

Ωστόσο από τότε ο Μαραντόνα δεν έχανε ευκαιρία να παίζει ποδόσφαιρο οπουδήποτε και να δείχνει τη λατρεία που είχε για το συγκεκριμένο άθλημα. Μια αγάπη που αναπτύχθηκε ουσιαστικά στα τρίτα γενέθλιά του, όταν ο ξάδερφός του, Μπέτο Σαράτε, του χάρισε μια μπάλα.

Ζώντας από μικρός τον κίνδυνο”

Ο Μαραντόνα από μικρός δε συνήθισε τα εύκολα. Όπως αναφέραμε και παραπάνω, τα παιδικά του χρόνια ήταν δύσκολα, με τον ίδιο να μπαίνει σε περιπέτειες από πολύ νεαρή ηλικία. Γεγονός που τον ανάγκασε να ζει στα δύσκολα.

Όταν ο Ελ Ντιέγκο ήταν τριών χρονών, όταν ένα βράδυ, περπατούσε έξω από το σπίτι της οικογένειάς του. Ένα παράπηγμα ουσιαστικά που αντί για σκεπές είχε τσίγκους και αντί για τούβλα είχε πλίνθους. Το σκοτάδι και σε συνδυασμό με τη μειωμένη όραση που υπήρχε απ’ αυτό, οδήγησε τον Μαραντόνα σ’ ένα λάθος πάτημα την ώρα του βαδίσματός του.

Συγκεκριμένα ο Αργεντινός, έπεσε μέσα στη γούρνα που η οικογένεια χρησιμοποιούσε ως τουαλέτα. Ίσως εκείνα τα λεπτά ήταν τα πιο δύσκολα και δραματικά στη ζωή του Μαραντόνα. Ο ίδιος πάλευε μέσα στις λάσπες και στα περιττώματα να σωθεί και να μην πνιγεί.

Τότε, ο θείος του, Σιρίλο, που τον πήρε είδηση, του φώναξε χαρακτηριστικά: «Ντιεγκίτο, κράτα το κεφάλι σου πάνω από τα σκατά».

Τα δυο του μεγάλα όνειρα και η πραγματοποίηση αυτών”

Όταν ακόμα ο Μαραντόνα ήταν παιδάκι, μιλώντας μπροστά στην κάμερα, φανέρωσε τα δύο μεγαλύτερα όνειρά του. Όνειρα που ήταν συσχετισμένα με το ποδόσφαιρο που τόσο πολύ αγαπούσε.

Ο Αργεντινός απάντησε στη σχετική ερώτηση που αφορούσε το μέλλον και τις φιλοδοξίες του: «Τα μεγαλύτερα όνειρά μου είναι δύο. Αρχικά θέλω να παίξω σ’ ένα Παγκόσμιο Κύπελλο και έπειτα θέλω να κατακτήσω ένα Μουντιάλ».

Η πορεία επιβεβαίωσε πλήρως τον Ντιεγκίτο. Τα όνειρα έγιναν πραγματικότητα, καθώς η πραγματοποίηση της συμμετοχής του σε Παγκόσμιο Κύπελλο ήρθε το 1982, ενώ η κατάκτηση αυτού πραγματοποιήθηκε τέσσερα χρόνια μετά στην πόλη του Μεξικού.

Ο Ελ Ντιέγκο κατάφερε να νιώσει την ύψιστη τιμή που μπορεί να βιώσει ένας ποδοσφαιριστής στην καριέρα του. Μια τέτοια επιτυχία με το εθνόσημο αποτελεί από μόνη της, τεράστια τιμή, που πολλοί αθλητές δεν έχουν την τύχη να ζήσουν.

Δεν πίστευαν σε αυτό που έβλεπαν”

Ο Ντιέγκο Μαραντόνα, γεννήθηκε μ’ ένα φυσικό ταλέντο που στην πορεία των χρόνων ήταν ικανό να του αλλάξει ολόκληρη τη ζωή. Του πρόσφερε πολλά, τον έφερε απέναντι σε ακόμα περισσότερα πάθη, σε λανθασμένες αλλά και βλαβερές επιλογές, του χάρισε ατομικές διακρίσεις και προσωπική δόξα.

Τον Μαραντόνα τον είδε για πρώτη φορά να παίζει ποδόσφαιρο, ο Φρανσίσκο Καρνέγιο, ο οποίος ήταν προπονητής της ομάδας των πιτσιρικάδων της Los Cebollitas. Ο μικρός τότε Ντιέγκο, βρισκόταν στις φτωχογειτονιές του Villa Fiorito και έπαιζε ποδόσφαιρο. Ο Καρνέγιο εντυπωσιασμένος με όσα έβλεπε, τον πλησίασε και θέλησε να μάθει την ηλικία του.

Ο μελλοντικός σταρ του αργεντίνικου ποδοσφαίρου του είπε «οκτώ». Ο Καρνέγιο έμεινε… σύξυλος και δεν πίστεψε ότι ο Μαραντόνα του είπε την πραγματική του ηλικία, διότι ήταν αδύνατον ένα παιδί οκτώ χρονών να έχει τόσο καλή σχέση με τη μπάλα στα πόδια όσο είχε ο Ντιεγκίτο.

Έτσι, τον παρότρυνε να πάνε στο σπίτι του και να τον ενημερώσει η μητέρα του για την πραγματική του ηλικία. Το παράδοξο ήταν ότι ο Ντιεγκίτο του είχε πει την αλήθεια!

Ο Φρανσίσκο Καρνέγιο, όταν τον δοκίμασε για πρώτη φορά μάλιστα, δήλωσε: «Έμοιαζε να ήρθε από άλλον πλανήτη. Από την αρχή, όταν άγγιξε την μπάλα, την έκανε ότι ήθελε». Μάλιστα στην πορεία, ο συγκεκριμένος προπονητής εξελίχθηκε σε μέντορα και πολύ καλό φίλο του Μαραντόνα, ο οποίος του χρωστούσε πολλά.

Για καθημερινούς Live Streaming αγώνες ζωντανά στο mysport.gr!  

Η καριέρα του Ντιέγκο Μαραντόνα σε συλλογικό επίπεδο

Έλαμψε, μαθαίνοντας το άθλημα με το δύσκολο τρόπο”

Ο Μαραντόνα ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στην Αρχεντίνος Τζούνιορς. Στη συγκεκριμένη ομάδα έμεινε πέντε χρόνια (1976-81), για να γίνει γνωστός στην Αργεντινή και να ξεκινήσει από εκεί μια τεράστια μετέπειτα καριέρα.

Τα πρώτα βήματα του «Pibe de Oro» ήταν δύσκολα. Ήταν μεγαλωμένος στις φτωχογειτονιές του Μπουένος Άιρες και η οικογένειά του βίωνε κι αυτή τις δικές της δύσκολες στιγμές. Ο Αργεντινός σταρ ωστόσο ήξερε πώς να αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση με τη στρογγυλή θεά.

Μπορεί να μην είχε καθόλου καλές υποδομές, όπως άλλοι ποδοσφαιριστές, όμως εκείνος έμαθε το άθλημα κι έλαμψε μέσα απ’ αυτό, με το δύσκολο τρόπο. Σίγουρα σ’ αυτό βοήθησε και το απαράμιλλο ταλέντο που του έδωσε η φύση, όταν γεννήθηκε.

Το πρώτο του γκολ ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής το πέτυχε με τη φανέλα της Αρχεντίνος Τζούνιορς στις 14 Νοεμβρίου 1976 κόντρα στη Σαν Λορέντζο. Το συγκεκριμένο γκολ ήταν η αρχή και για τα υπόλοιπα 115 που σημείωσε σε συνολικά 167 συμμετοχές. Οι επιδόσεις του στην Αρχεντίνος Τζούνιορς ήταν εξαιρετικές με τις ομάδες της χώρας να ενδιαφέρονται ενεργά για την απόκτησή του.

Ο Μαραντόνα που ήταν ένα παιδί που ζούσε για το ποδόσφαιρο, στα 21 του και μετά από μια πετυχημένη πενταετία στην Αρχεντίνος Τζούνιορ θα κληθεί να πάρει μια τεράστια απόφαση για το μέλλον του. Θα κληθεί να γνωρίσει για πρώτη φορά πως είναι να αγωνίζεσαι, έχοντας υποστηρικτές και παράλληλα πολλούς εχθρούς.

Ο ίδιος όμως φαινόταν ότι δεν πτοούταν από τίποτα. Όταν έμπαινε στο γήπεδο, γινόταν άλλος άνθρωπος. Κάτι που μαρτυράτε και από την εξής δήλωση, μετά την πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση: «Σήμερα ένιωσα πως κρατούσα τον ουρανό στα χέρια μου».

Η Μπόκα, το πεπρωμένο, η λατρεία του κόσμου”

Ο Μαραντόνα από μικρός ήταν ταγμένος σε μια ομάδα, την Μπόκα Τζούνιορς, μια ομάδα που παίζουμε και εμείς στις εταιρίες στοιχήματος. Έναν σύλλογο που αγάπησε, αγαπάει και που ως ποδοσφαιριστής έλαμψε όσο αγωνίστηκε. Δέθηκε με τον κόσμο και λατρεύτηκε όσο κανείς άλλος.

Οι άνθρωποι που κατάγονταν από τα μέρη του Αργεντινού αστέρα, λάτρευαν την Μπόκα Τζούνιορς. Το ίδιο, λοιπόν, και ο πατέρας του, ο οποίος μάλιστα ήταν και συνονόματός του. Ο πατέρας του, όταν ο γιός του έγινε ποδοσφαιριστής κι αγωνιζόταν ακόμα στην Αρχεντίνος Τζούνιορ, του είχε αναφέρει το μεγάλο του όνειρο:

«Ντιεγκίτο, ξέρεις τι σκεφτόμουν χθες το βράδυ; Θα ήταν ωραίο να σε δω να παίζεις με τη φανέλα της Μπόκα κάποια ημέρα, εσύ στο Bombonera και η οικογένειά σου να πανηγυρίζει τα γκολ σου».

Το να αγωνιστεί, λοιπόν, ο Μαραντόνα στην Μπόκα ήταν κάτι σαν πεπρωμένο από το οποίο δεν μπορούσε αλλά και ούτε ήθελε να ξεφύγει ο ίδιος. Ήταν τόσο πιστός στα συναισθήματά του, που έφτασε στο σημείο να αρνηθεί τις δελεαστικές προτάσεις της Ρίβερ Πλέιτ.

Μια ομάδα που ήταν διατεθειμένη να τον κάνει τον πιο ακριβοπληρωμένο παίκτη στην ιστορία της, όταν αυτός ακόμα ήταν 21 ετών. Ο Μαραντόνα δεν πήγε ποτέ, δε δελεάστηκε και ακολούθησε τα θέλω της καρδιάς του..

Η πλούσια Ρίβερ δεν ήταν μέσα στην καρδιά μου, η φτωχή Μπόκα ήταν το πάθος μου”

Εκείνη την εποχή (1981), η Ρίβερ Πλέιτ κυριαρχούσε στο ποδόσφαιρο της Αργεντινής. Είχε τα λεφτά, είχε τους καλύτερους παίκτες και παράλληλα είχε την καλύτερη ομάδα. Ένα σύνολο με παίκτες όπως οι Πασαρέλα, Γκαγιέγο, Μέρλο, Αλόνσο και Χότα Χότα Λόπεθ. Τελευταίο κομμάτι για να ολοκληρωθεί ένα τέλειο παζλ ήταν ο Μαραντόνα.

Ωστόσο η απόφασή του δεν ήταν αυτή που θα ήθελαν οι άνθρωποι της Ρίβερ. Ο Μαραντόνα προτίμησε να πάει στην πνιγμένη από χρέη Μπόκα, η οποία βίωνε τη χειρότερη σεζόν της ιστορίας της. Ο Αργεντινός άσος προτίμησε να ακούσει το συναίσθημα (Μπόκα) και να πάει κόντρα στη λογική (Ρίβερ).

Παράλληλα όπως εξηγεί σε δηλώσεις του, αν πήγαινε τότε στη Ρίβερ, αυτό θα σήμαινε το θάνατο του ποδοσφαίρου στην Αργεντινή. Ο λόγος θα ήταν ότι η Ρίβερ θα γινόταν ασυναγώνιστη.

«Τα χρήματα που θα έπαιρνα από τη Ρίβερ ήταν εξαιρετικά αλλά είχα ήδη αποφασίσει. Αν πήγαινα στη Ρίβερ, αυτό θα σήμαινε το θάνατο του ανταγωνισμού στην ποδοσφαιρική Αργεντινή γιατί ήταν ήδη μία εκπληκτική ομάδα και με τη δική μου προσθήκη ουδείς θα ήταν σε θέση να τη σταματήσει».

Ο Μαραντόνα μ’ αυτή του την απόφαση δημιούργησε αμέσως εχθρούς. Όλοι οι οπαδοί της Ρίβερ, του έδειχναν με κάθε τρόπο ότι τον μισούσαν. Λίγο μετά την απόρριψή του να ενταχθεί στη Ρίβερ Πλέιτ και λίγο πριν πάει στην Μπόκα, αγωνίστηκε κόντρα στη Ρίβερ ως παίκτης της Αρχεντίνος Τζούνιορς.

Τότε όλο το γήπεδο και για όσο αγωνίστηκε, έβριζε με τον πιο χυδαίο τρόπο εκείνον και τη μητέρα του.

Τα λόγια του Μαραντόνα, απλά μαρτυρούν τα πάντα:

«Η Ρίβερ που είχε όλα τα χρήματα δεν ήταν μέσα στην καρδιά μου και η Μπόκα που δεν είχε χρήματα ήταν το πάθος μου. Μέσα σε αυτό το χάος πήγα στη Μαρ ντελ Πλάτα με την Αρχεντίνος Τζούνιορς για να παίξω στο Gold Cup κόντρα στη Ρίβερ. Τότε όλοι ήξεραν πως θα πέθαινα για τη Μπόκα και δεν σταμάτησαν να προσβάλλουν εμένα και τη μητέρα μου σε όλο το ματς. Όμως στο τέλος, παρότι χάσαμε, ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο. Είχα πάρει αυτό που ήθελα. Έστειλα το μήνυμα στη Ρίβερ πως δεν τους ήθελα καθόλου».

Η πρώτη του θητεία στην Μπόκα ήταν από το 1981 έως το 1982. Εκείνη τη σεζόν αγωνίστηκε ως δανεικός. Μέσα σ’ αυτόν τον ένα χρόνο παρουσίας του στην ομάδα της καρδιάς του, ο Μαραντόνα κατάφερε να σηκώσει ένα πρωτάθλημα Αργεντινής, ενώ έπαιξε 40 παιχνίδια και σημείωσε 28 γκολ. Το ένα απ’ αυτά σημειώθηκε κόντρα στη Ρίβερ, μετά από εξαιρετική προσπάθεια και ντρίμπλα πάνω στους Ταραντίνι και Φιγιόλ.

Η παραμονή του Μαραντόνα όμως στην Μπόκα ήταν αδύνατη. Ο ίδιος δεν επιδίωξε να φύγει αλλά ούτε και ο σύλλογος ήθελε να τον διώξει. Αναγκάστηκε όμως. Τα πολλά οικονομικά προβλήματα σε συνδυασμό με την κλάση του δεν γινόταν να κρατήσουν τον παίκτη στην Αργεντινή και την Μπόκα.

Έτσι, μετά το πέρας του δανεισμού, ο Μαραντόνα έγινε «ευρωπαίος», όπως ήταν και λογικό. Παρ’ όλα αυτά ο κόσμος της Μπόκα πληγώθηκε τόσο πολύ που τον θεώρησε προδότη.

Η αγάπη που δεν έσβησε ποτέ και η μεγάλη επιστροφή”

Ο Ντιεγκίτο μπορεί να πέρασε από διάφορους συλλόγους από το 1982 και μετά, ωστόσο ποτέ δεν έπαψε να αγαπάει την Μπόκα Τζούνιορς. Στο μυαλό του πάντα είχε τη σκέψη της επιστροφής και ήταν δεδομένο πως αν του δινόταν η ευκαιρία κάποια στιγμή θα αγωνιζόταν ξανά για την Μπόκα.

Μπορεί όταν έφυγε να θεωρήθηκε -λανθασμένα προδότης-, ωστόσο το 1995 ο «Pibe de Oro» επέστρεψε στην αγαπημένη του ομάδα. Ο κόσμος αμέσως τον αγκάλιασε, τον αποθέωσε και του έδειξε πως όσα χρόνια κι αν περάσουν θα τον αγαπάει για πάντα. Ο Μαραντόνα στη δεύτερη θητεία του στην Μπόκα έκατσε δύο χρόνια, για να σταματήσει έπειτα το ποδόσφαιρο.

Όταν επέστρεψε, ήθελε απλά να ηρεμήσει και να αφήσει πίσω του όλα όσα του είχε προξενήσει το Μουντιάλ του 1994. Ήταν φανερά επηρεασμένος και όντας πλέον φτασμένος και μεγάλος ηλικιακά, δεν μπόρεσε να πιάσει υψηλά στάνταρ απόδοσης.

Παρ’ όλα αυτά σε 30 εμφανίσεις πέτυχε 7 γκολ, ενώ στο τελευταίο του παιχνίδι (Ρίβερ-Μπόκα 1-2) ζήτησε να γίνει αλλαγή και αντικατέστησε τον Χουάν Ρομάν Ρικέλμε. Ένα νέο αστέρι του αργεντίνικου ποδοσφαίρου που έλαμψε στην πορεία.

Ο ίδιος είχε δηλώσει για την επιστροφή του:

«Για μένα, το να επιστρέφω στη Μπόκα μετά απ’ όσα είχαν συμβεί το καλοκαίρι του 1994 στο Μουντιάλ, ήταν σαν να γεννάς μετά από εγκυμοσύνη 14 μηνών. Ήθελα να φέρω λίγη χαρά στον κόσμο της ομάδας, ήθελα να ακούσω για μία ακόμα φορά στις γειτονιές του Μπουένος Άιρες να τραγουδούν το «Έλα, ας πάμε στο στάδιο γιατί παίζει ο Ελ Ντιέγκο». Δεν ήθελα όμως να κοροϊδεύω κανέναν και έτσι συμφώνησα να υπογράψω συμβόλαιο σε συνάρτηση με τις εμφανίσεις μου. Αν δεν απέδιδα, δεν θα πληρωνόμουν»..

συνεχίζεται..

Arxondasbet.com Συνεργαζόμενη σελίδα bet προγνωστικών