Ας παρέμβει η φύση!

mallios.jpg

Πέρασε τα μισά του ο Μάρτης και τον πρώτο μήνα της η Κυβέρνηση και όλα, καιρικά και κυβερνητικά, βαδίζουν σε ομιχλώδες και απροσδιόριστο τοπίο, με νομοτελειακή αισιοδοξία για τα καιρικά, αλλά συγκρατημένη και ελάχιστη για τα κυβερνητικά.

Η φύση άρχισε να θορυβεί και να δείχνει την διάθεσή της, ώστε να αποτινάξει τον ζυγό του χειμώνα, τα δε πρώτα σημάδια είναι εμφανή παντού γύρω μας, προκλητικά και ελκυστικά ταυτόχρονα, αλλά δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για την χειμαζόμενη κοινωνία των ανθρώπων, που παραμένει σιωπηλή και ανέκφραστη, ως να περιμένει κάτι σοβαρό και απροσδιόριστο, από την κυβέρνηση ίσως, από την Ευρώπη πιθανόν, πάντως περιμένει μέσα στην ομίχλη.

Η κυβέρνηση φαίνεται πελαγωμένη, ως να ανεμοδέρνεται χωρίς προορισμό και κατεύθυνση, δέσμια των προβλημάτων που παρέλαβε από την προηγούμενη, της διάθεσής της για αλλαγή, όπως την έχει ήδη εξαγγείλει προεκλογικά, αλλά και της χαμένης επαναστατικότητάς της, μπροστά στην πραγματικότητα και την όψιμη διαπίστωση, ότι δεν είναι καιρός πια για επαναστάσεις.

Ωστόσο ο κόσμος παρακολουθεί καθημερινά  τα συμβαίνοντα στο  εξωτερικό με την επίδειξη εθνοπατριωτισμού και ταυτόχρονα τα μη συμβαίνοντα στο εσωτερικό με την επίδειξη  εθνολαϊκισμού, δύο καταστάσεις  που μάλλον συντηρούνται για εσωτερική κατανάλωση, με τον κίνδυνο όμως αν δεν λήξουν  το συντομότερο, να ξαναγεμίσουν τις πλατείες από αγανακτισμένους, πραγματικούς αυτήν τη φορά και όχι δήθεν όπως στο πρόσφατο παρελθόν.

Και αν θεωρήσουμε ότι τα εξωτερικά θα βρουν τον δρόμο τους, μιας και κατά κάποιον τρόπο είναι προκαθορισμένα και το κυριότερο διαθέτουν χρονοδιάγραμμα εξέλιξης και λήξης, δεν συμβαίνει το ίδιο με τα εσωτερικά, τα οποία παραμένουν στην γωνία «ανενόχλητα και απείραχτα» ως να τα αποφεύγουν όλοι, παρότι αυτά τα ίδια φωνάζουν ενοχλητικά.

Ακούγονται μόνο φήμες για λοταρίες με αποδείξεις, εκατό δόσεις ναι μεν αλλά, περαιώσεις, προσαυξήσεις, συνεντεύξεις, φωτογραφίσεις και ακόμη για θεσμούς, εκπροσώπους, αντιπροσώπους, κλιμάκια εγχώρια και αλλοδαπά, βλέπουμε την Αμυγδαλέζα,, την Ομόνοια, όπου πηγαινοέρχονται αλλοδαποί, και την «επανάσταση» των γνωστών-γνωστών στην πρόσοψη του Μετσόβιου και στο εσωτερικό της Νομικής.

Κι αν αυτό δεν είναι ομιχλώδες και απροσδιόριστο τοπίο, πως αλήθεια θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί, σε μια εποχή παρατεταμένης κρίσης, με δείκτες παραγωγής, παραγωγικότητας και ανάπτυξης με αρνητικό πρόσημο και ουσιαστική απαγόρευση στα όνειρα και στις ελπίδες, άσχετα αν γίνεται προσπάθεια να επιβληθούν, από ονειροπώλους και θεωρητικούς μάλλον, παρά από πραγματιστές και υπολογιστές.

Αισιοδοξούμε μόνο αν η φύση παρέμβει και παρασύρει τους κυβερνήτες μας, αλλά και τους δανειστές μας, στους δικούς της φυσικούς και νομοτελειακούς ρυθμούς.