Bernardo Bertolucci: «Έφυγε» ο τελευταίος αυτοκράτορας του κινηματογράφου

Ο Bernardo Bertolucci, ένας από τους πιο αξιόλογους σκηνοθέτες της δεκαετίας τους ’70 έφυγε από τη ζωή, μετά από μακρά ασθένεια.

Είχε δημιουργήσει μερικά από τα αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου. Είχε προταθεί και είχε κερδίσει πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων το Όσκαρ Σκηνοθεσίας και Διασκευασμένου Σεναρίου για τον «Τελευταίο Αυτοκράτορα». Για τη συγκεκριμένη ταινία είχε επίσης κερδίσει Χρυσή Σφαίρα, BAFTA, και το βραβείο Directors Guild of America. Παραλλήλως η συγκεκριμένη ταινία βραβεύτηκε σε φεστιβάλ διάφορων χωρών, ώς καλύτερη Ξενόγλωσση ταινία. Το 2011 του απονεμήθηκε Τιμητικός Χρυσός Φοίνικας στο φεστιβάλ Καννών.

Πριν ξεκινήσει τη σκηνοθετική του πορεία, υπήρξε βοηθός σκηνοθέτης του Pier Paolo Pasolini. Όταν άρχισε να σκηνοθετεί ο ίδιος δημιούργησε μερικά αριστουργήματα, όπως «ο Κομφορμίστας» και το «Τελευταίο τανγκό στο Παρίσι», το οποίο κατεληξε ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο στην εποχή του #MeToo.

Γεννημένος στην Πάρμα της βορειοανατολικής Ιταλίας το 1941, γιος του ποιητή και κριτικού του κινηματογράφου Τζουσέπε, ο Μπερτολούτσι έκανε ταινίες που συχνά ήταν έντονα πολιτικοποιημένες.

Το «1900» είχε ως στόχο να αφηγηθεί την γέννηση των σοσιαλιστικών ιδεών και της επαναστατικής ουτοπίας, από τις αρχές του αιώνα μέχρι και την πτώση του φασισμού. Η ταινία προβλήθηκε σε δύο μέρη λόγω της μεγάλης της διάρκειας, γεγονός που επηρέασε εύλογα την εμπορική της απήχηση.

Στον «Κομφορμίστα» ο σκηνοθέτης μίλησε για την τύχη των αριστερών στην φασιστική Ιταλία.

Ποιητής του κινηματογράφου

Ως παιδί ο Μπερτολούτσι έγραφε ποίηση και πριν ακόμη από την εφηβεία του είχε δημοσιεύσει σε περιοδικά τα έργα του και είχε κερδίσει ένα εθνικό βραβείο ποίησης ως φοιτητής στη Ρώμη.

Στα 15 του δανείστηκε μια κάμερα και γύρισε τις πρώτες του ταινίες: βουβές, μικρού μήκους 16 mm. Το 1961 παράτησε το κολλέγιο και έγινε βοηθός σκηνοθέτη του νεαρού Πιερ Πάολο Παζολίνι στην ταινία «Αcattone».

Τα πρώτα του έργα στον κινηματογράφο απείχαν πολύ από τον αισθησιασμό αλλά απεικόνιζαν με πάθος τις επιπτώσες των κοινωνικών κακών, απηχώντας τις ισχυρές αριστερές του απόψεις.

Η πρώτη του ταινία–ένα θρίλερ– που έκανε το 1962 στα 22 του με τίτλο «The Grim Reaper» (Σ.τ.Σ: έτσι αποκαλείται ο Χάρος) με θέμα τον φόνο μιας ιερόδουλης, ήταν εμπορική αποτυχία.

Σημείο καμπής στην καριέρα του στάθηκαν, τη δεκαετία του 70, οι εξής δύο ταινίες του: «Ο Κομφορμίστας» (μια μεταφορά του βιβλίου του Αλμπέρτο Μοράβια) και «Η Στρατηγική της Αράχνης».

Μετά το αμφιλεγόμενο Τανγκό και τις εμπορικές αποτυχίες, ο σκηνοθέτης δημιούργησε τον «Τελευταίο Αυτοκράτορα» και συνέχισε να σκηνοθετεί μέχρι το 2012 χωρίς ωστόσο να κατακτήσει μεγάλη εμπορική επιτυχία.