Charlie Hebdo: Τρία χρόνια μετά την επίθεση που άλλαξε τα πάντα

7 Ιανουαρίου 2015. 10 το πρωί, ημέρα Τετάρτη. Οπως κάθε Τετάρτη, οι συντάκτες της σατιρικής εβδομαδιαίας εφημερίδας Charlie Hebdo συγκεντρώθηκαν στην αίθουσα συσκέψεων για την καθιερωμένη συζήτηση ενόψει του επόμενου τεύχους. Στα γραφεία που βρίσκονται στον 11ο διαμέρισμα του Παρισιού, στην οδό Nicolas-Appert τίποτα δεν προμήνυε αυτό που θα ακολουθούσε.

11:20 το πρωί. Δύο ένοπλοι άνδρες με κουκούλες και ντυμένοι στα μαύρα μπήκαν στην αποθήκη της εφημερίδας στον ίδιο δρόμο φωνάζοντας «Εδώ είναι το Charlie Hebdo;».

Συνειδητοποιώντας ότι βρίσκονταν στη λάθος διεύθυνση, οι δύο άντρες με τα καλάσνικοφ ξαναφεύγουν και κατευθύνονται στα γραφεία. Μπαίνοντας στο κτήριο, συναντούν δύο άντρες που συζητούν στην είσοδο και σκοτώνουν τον έναν από τους δύο. Ανεβαίνουν στον δεύτερο όροφο και βρίσκονται στην αίθουσα συσκέψεων όπου αρχίζουν να πυροβολούν με μανία φωνάζοντας allahou Akbar

Στις 11.30 κάποιος ειδοποιεί την αστυνομία που φτάνει αμέσως. Καθώς οι δύο ένοπλοι αποχωρούν, συναντιούνται με τους αστυνομικούς και πέφτουν πυροβολισμοί. Μπαίνουν στο αυτοκίνητο όπου βρίσκονταν ένας ακόμη συνεργός και φεύγουν.

Δράστες του μακελειού που προκάλεσε σοκ και δέος στη Γαλλία και σε ολόκληρο τον κόσμο είναι τα αδέλφια Σερίφ και Σαΐντ Κουασί, 32 και 34 ετών αντίστοιχα. Ο απολογισμός της είναι 12 νεκροί και 7 τραυματίες.

Αφορμή της επίθεσης ήταν κάποια σατιρικά σκίτσα του Μωάμεθ που είχαν αναδημοσιευθεί από εφημερίδα της Δανίας το 2006. Το 2011 μετά από άρθρο της εφημερίδας ενάντια στη νίκη του ισλαμιστικού κόμματος της Τυνησίας τα γραφεία της άρχισαν να γίνονται στόχος επιθέσεων με μολότοφ που οδήγησαν σε εμπρησμό.

Το 2013 σε ειδικό τεύχος παρουσιάζονταν η ζωή του Μωάμεθ σε σκίτσα και η Αλ Κάιντα απαντάει με επικήρυξη του σκιτσογράφου Chard γράφοντας ότι «καταζητείται νεκρός ή ζωντανός για εγκλήματα κατά του Ισλάμ».

Την ημέρα της επίθεσης μόλις είχε κυκλοφορήσει ένα τεύχος με ένα από τα τελευταία σκίτσα του Chard με τίτλο «Ακόμη να υπάρξει τρομοκρατική επίθεση στη Γαλλία» που απεικόνιζε έναν τζιχαντιστή να λέει «Περιμένετε, έχουμε καιρό μέχρι τα τέλη Ιανουαρίου για τα εκφράσουμε τις ευχές μας». Τελικά ο πρώην διευθυντής σύνταξης Chard σκοτώνεται από τις σφαίρες των καλάσνικοφ μαζί με άλλες εμβληματικές φιγούρες της εφημερίδας όπως ο Wolinski, o Cabu, o Honoré και ο Tignous.

Στο επετειακό τεύχος της εφημερίδας, τρία χρόνια μετά την επίθεση, ο διευθυντής σύνταξης και σκιτσογράφος Riss γράφει ένα κείμενο για τη ζωή μετά την 7η Ιανουαρίου 2015 και για τις συνθήκες στις οποίες βγαίνει το έντυπο. Αναφέρεται στο κόστος της προστασίας των γραφείων που ανέρχεται «ανάμεσα από 1 και 1,2 εκατομμύριο ευρώ τον χρόνο, αποκλειστικά αφιερωμένα στην εφημερίδα». Αναρωτιέται «Αν είναι φυσιολογικό για μία εφημερίδα μίας δημοκρατικής χώρας παραπάνω από ένα τεύχος στα δύο που πωλείται στα περίπτερα για χρηματοδοτεί την ασφάλεια των γραφείων και των εργαζομένων;» και καταλήγει ότι «η ελευθερία του τύπου τείνει να γίνει ένα είδος πολυτελείας».

Ο δημοσιογράφος Fabrice Nicolino σε άλλο άρθρο σημειώνει «Η 7η Ιανουαρίου 2015 είναι η ημερομηνία γεμάτη κόκκινο αίμα που χωρίζει δύο ζωές. Πριν υπήρχαν οι πλάκες του Charb που μας έκαναν να κλαίμε από τα γέλια, τα μικρά γλυκάκια του Cabu, που άφηνε πάντα με χάρη πάνω στο τραπέζι, τα πονηρά λόγια του Wolin, η θεαματική είσοδος του Tignous […] Από εκεί και πέρα ένα πένθος που κουβαλάμε όλοι και που δεν θα τελειώσει ποτέ». Το άρθρο συνεχίζει περιγράφοντας πως η επίθεση τους έσπρωξε όλους σε έναν νέο κόσμο, γεμάτο από ένοπλους αστυνομικούς και πόρτες ασφαλείας. «Και όλα αυτά στην καρδιά του Παρισιού, σε συνθήκες που δεν τιμούν την γαλλική δημοκρατία», αναφέρει.

 

 

Πηγή: thetoc