Η δική του Ανάσταση

Πήγε στην Ανάσταση, ακριβώς στις 12 παρά 10 ήταν στο προαύλιο της εκκλησίας, με τη λαμπάδα ανά χείρας, μέσα στο καλό του κουστούμι, το πασχαλινό ,που το φοράει κάθε χρόνο την μέρα της Ανάστασης και καμαρώνει ως ευσεβής χριστιανός και βαθιά θρησκευόμενος, όπως και ο περίγυρος άλλωστε, βρήκε εκεί όλους του φίλους και δικούς του ανθρώπους.

Ούτε κατάλαβε πως και πότε ο ιερέας έψαλλε το  Χριστός Ανέστη, μπερδεύτηκαν οι ψαλμωδίες με τα βεγγαλικά, που απαγορεύονται με αυστηρό νόμο, αλλά πωλούνται κατά παράβαση του αυστηρού νόμου, για επαγγελματικούς λόγους και για να κονομήσουν οι λαθρέμποροι του προϊόντος, συμπέρανε όμως από τις χαιρετούρες και τις ευχές, ότι τέλος πάντων έγινε και τούτη τη χρονιά η θρησκευτική ανάσταση, όπως κάθε χρόνο, άσχετα αν ο κόσμος ανασταίνεται η δυσανασχετεί.

Ο ίδιος όμως έπραξε το καθήκον του, έτσι τουλάχιστον νομίζει και στις 12 και 10 ήταν στο σπίτι, όπου περίμενε η μαγειρίτσα και τα λοιπά πασχαλινά εδέσματα και γύρο από το τραπέζι όλη η οικογένεια, περιμένοντας το σύνθημα για το νυχτερινό φαγοπότι προς τιμήν του αναστημένου ήδη Ιησού και με την προσδοκία της δικής του ανάστασης επιτέλους, που την περιμένει κάθε μέρα, αλλά δυστυχώς δεν έρχεται και δεν φαίνεται κάτι θετικό στον γκρίζο ορίζοντα.

Και αφού βαρυστομάχιασε με την λεγόμενη μαγειρίτσα του πιο ανθυγιεινού τμήματος του σφαγιασθέντος αμνού, σύρθηκε με δυσκολία στον διπλανό καναπέ, όπου χωρίς να το καταλάβει, σε σύντομο χρονικό διάστημα, αποκοιμήθηκε ροχαλίζοντας και ξεφυσώντας, προς δυσαρέσκεια της οικογένειας, η οποία δεν κοιμήθηκε και ήθελε να απολαύσει την βραδιά της Ανάστασης, όπως αρμόζει και επιβάλλει η ιστορία και η παράδοση.

Η καλύτερή του ήταν ,πολύ δε περισσότερο αν σκεφτούμε ότι πρόλαβε και έπραξε το θρησκευτικό του καθήκον, προς αγαλλίαση και τέρψη φυσικά, της ψυχής του, που πάντα την θεωρεί αμαρτωλή και πάντα ψάχνει την άφεση των αμαρτιών της στις εξωφυσικές και θεϊκές δυνάμεις, που με την ευκαιρία του Πάσχα βρίσκονται κοντά σε όποιον τις επιθυμεί και τις επικαλεστεί.

Και κοιμήθηκε ύπνο βαρύ και συνεχόμενο και ευχάριστο, παρά την βαρυστομαχιά του και το αγκομαχητό, αλλά άντεξε και δυνατά μάλιστα, έτσι που είδε όνειρο, καλό και θεϊκό από αυτά που πάντα βγαίνουν αληθινά και είναι σίγουρος πως το όνειρό του ήταν σημαδιακό και προφητικό, τόσο που δεν προλάβαινε τις αφηγήσεις στους γνωστούς και φίλους και έτσι όλοι μαζί μεταφέρθηκαν στον εξωφυσικό κόσμο του ονείρου και της  ελπίδας.

Είδε λοιπόν ο φίλος μας την ανάστασή του, την δική του ανάσταση, μετά την σταύρωση και τα βασανιστήρια που υπέστη από τους άπιστους της ΕΕ και του ΔΝΤ, που επιμένουν σώνει και καλά να μας δανείζουν τα ωραία τους χρήματα, για την σωτηρία μας και προς δόξαν του νεοφιλελεύθερου σωτήριου συστήματος που μας κυβερνάει.