Ε.Ε.Γ Πύργου: Μαθητές – Εκπαιδευτικοί – Γονείς – Ένα χρόνο μετά, ακόμα περιμένουν

Τις λυόμενες αίθουσες που θα τους εξασφαλίσουν αξιοπρεπείς συνθήκες στέγασης και εκπαιδευτικής διαδικασίας

Όταν τον Φεβρουάριο του 2018 το Ειδικό Επαγγελματικό Γυμνάσιο – Λυκειακές Τάξεις μεταστεγάστηκε στο κτίριο του παλιού Δημοτικού Σχολείου Αγίου Ιωάννη Πύργου, έγινε η καλή αρχή, για την στέγαση των μαθητών και εκπαιδευτικών, σε αξιοπρεπείς συνθήκες. Ωστόσο, η συνέχεια, που θα εξασφάλιζε την ποιοτική παρεχόμενη εκπαίδευση στους μαθητές, πάγωσε, αφού οι λυόμενες θέσεις που απαιτούνταν για την δημιουργία εργαστηρίων και χώρων πρακτικής άσκησης και απόκτηση βιωματικών δεξιοτήτων, ένα χρόνο μετά, δεν έχουν εγκατασταθεί στον χώρο.

Μετά από διεκδικήσεις χρόνων, το Υπουργείο Παιδείας προχώρησε στην ίδρυση του Ε.Ε.Γ με την προοπτική ανάπτυξής και τον Λυκειακών Τάξεων. Το σχολείο αρχικά συστεγάστηκε με το Ε.Ε.Ε.Ε.Κ Πύργου στις λυόμενες εγκαταστάσεις των Βυτινεϊκων, αλλά στην πάροδο τον χρόνων ο αυξανόμενος αριθμός των μαθητών και των δυο σχολείων, είχε σαν αποτέλεσμα να «στοιβάζονται» στους λιγοστούς χώρους και να κάνουν μαθήματα ακόμα και σε χώρους που χρησιμοποιούνταν ως αποθηκευτικοί. Εκεί που είχε τοποθετηθεί ο εξοπλισμός του ΕΣΠΑ για τα εργαστήρια των δυο δομών, που απαιτούνταν για την εκπαιδευτική διαδικασία αλλά, ελλείψει χώρων παραμένει ακόμα στις κούτες.

Ένα χρόνο μετά, ακόμα στοιβαγμένοι

Ένα – και πλέον – χρόνο μετά, οι μαθητές του ΕΕΓ-Λ.Τ παραμένουν στοιβαγμένοι, καθώς στο υπάρχον κτίριο, αφού οι λυόμενες αίθουσες που περίμεναν, δεν ήρθαν ποτέ.

Αυτή τη στιγμή στο σχολείο φοιτούν 50 μαθητές, που φοιτούν στις 7 τάξεις (4 του Γυμνασίου και 3 του Λυκείου) αλλά είναι χωρισμένοι σε 9 τμήματα, καθώς η Α΄ και του Γυμνασίου και του Λυκείου, λόγω διαφορετικών δυνατοτήτων και αναγκών. Πρακτικά λοιπόν, είναι αδύνατο τα 9 τμήματα να στεγαστούν στις 6 αίθουσες του υπάρχοντος κτιρίου. Για ανάπτυξη Εργαστηρίων…ούτε λόγος. «Αυτό το σχολείο, έπρεπε να βρίσκεται στον κοινωνικό ιστό της πόλης. Η χιλιομετρική απόσταση δεν διευκολύνει την κοινωνική ένταξη, ώστε να γίνει βιωματικές δεξιότητες. Αυτό που ζητάμε είναι, τουλάχιστον, να μας βοηθήσουν ώστε με τα εργαστήρια να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά στην αυτόνομη διαβίωση και στην απόκτηση βιωματικών δεξιοτήτων, ώστε να ενταχθούν ομαλά στην κοινωνία», εξηγεί η Υποδιευθύντρια, Μαρία Δρακοπούλου.

Οι εκπαιδευτικοί κάνουν «αλχημίες» κάθε φορά για να μπορέσουν να παρέχουν στα παιδιά την εκπαίδευση που έχουν ανάγκη και δικαιούνται, όπως όλα τα παιδιά των υπολοίπων σχολείων. Κάνουν μάθημα ακόμα και σε διαδρόμους, σε γραφεία, στον χώρο που φιλοξενούνταν το Αρχείο του παλιού σχολείου (σ.σ το οποίο έχει μεταφερθεί στο Κοινοτικό Κατάστημα). Μέχρι και στο προαύλιο (!) κάνουν  μάθημα, ενώ η Ψυχολόγος Σοφία Τρυφωνοπούλου και ο Κοινωνικός Λειτουργός Θοδωρής Κολλιόπουλος, αν και η δουλειά τους απαιτεί εξατομικευμένη παρέμβαση, βλέπουν τα παιδιά ανά ομάδες, και ελλείψει χώρων, συνήθως αυτό γίνεται στην αίθουσα γυμναστικής, όταν και αν είναι διαθέσιμη.

Θέμα ασφάλειας

Οι εκπαιδευτικοί, αναγνωρίζουν την προσπάθεια που έγινε από τους αρμόδιους σε θέματα Παιδείας, και τον κ.Μεσσαλά και την κα Ζάγκλη, πέρσι, για την μεταστέγαση του σχολείου από τα λυόμενα σε κανονικό κτίριο, ωστόσο σημειώνουν που οι ανάγκες δεν τελείωσαν εκεί. Για να εξασφαλιστούν αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης και τα παιδιά να έχουν την παρεχόμενη εκπαίδευση που δικαιούνται και προβλέπεται από το Υπουργείο, απαιτούνται κι άλλοι χώροι. Έστω και αυτοί, είναι πάλι λυόμενες αίθουσες.

Οι εκπαιδευτικοί δε, πέραν όλων των παραπάνω, θέτουν και θέμα ασφάλειας, σημειώνοντας πως, δεδομένης της σεισμικής δραστηριότητας, ακόμα και η εφαρμογή σχεδίου εκκένωσης, είναι αδύνατη, καθώς οι μαθητές του σχολείου, είναι παιδιά με υψηλά επίπεδα άγχους και δυσκολιών και θέλουν κατευθυνόμενη αποχώρηση. Πόσο μάλλον, όταν ακόμα και ο προθάλαμος και ο διάδρομος έχει «μετατραπεί» σε αίθουσα.

Δεν είναι παιδιά κατώτερου θεού

Οι γονείς των μαθητών, που καθημερινά φτάνουν στον Άγιο Ιωάννη από κάθε γωνιά της Ηλείας, ζητούν από τους αρμόδιους, να δείξουν το απαιτούμενο ενδιαφέρον και να δώσουν στα παιδιά τους την εκπαίδευση που δικαιούνται, όπως όλα τα παιδιά του κόσμου.