«Έφυγε» από την ζωή ο γιατρός και πρώην δήμαρχος Κρεστένων, Παναγιώτης Αθανασόπουλος

«Αν ξαναγεννιόμουν θα ήθελα να σπουδάσω γιατρός με τη ειδικότητα του χειρουργού και να διορισθώ στο νοσοκομείο Κρεστένων». Η δήλωση αυτή που ο αείμνηστος γιατρός και πρώην Δήμαρχος Κρεστένων, Παναγιώτης Αθανασόπουλος επανελάμβανε δημόσια σε κάθε ευκαιρία που του εδίδετο, δείχνει τη μεγάλη αγάπη που είχε στην ιατρική επιστήμη, την οποία υπηρέτησε με ευσυνειδησία και αφοσίωση στο καθήκον, την ανιδιοτέλεια και το υψηλό λειτούργημα που επιτελούσε με τεράστιες ευθύνες και άγχος γιατί εχειρίζετο ανθρώπινες ψυχές. Δείχνει ακόμη το μέγεθος της προσωπικότητας και το ύψος του αναστήματος του ανθρώπου, που με ρίγη συγκίνησης ο Ηλειακός λαός κηδεύει σήμερα στη γενέτειρά του, κοινότητα Φλόκα.

Από τους ανθρώπους που γράφουν ιστορία ο Παναγιώτης Αθανασόπουλος, στάθηκε πάντα στην κορυφή της πυραμίδας των αναστημάτων των επιφανών Ηλείων.

Άνθρωπος αγνός, χαρακτήρας ακέραιος και κορυφαίος επιστήμων, έδωσε ό,τι είχε μια ολόκληρη ζωή στην υπηρεσία του τόπου και των ανθρώπων του. Άνθρωπος με σφραγίδα στο πρόσωπό του, την υψηλή ανθρωπιά και τον ανθό του ειλικρινούς και πηγαίου χαμόγελου, μπορούμε να ισχυρισθούμε ότι υπήρξε ένα φωτεινό παράδειγμα ατομικής θυσίας χάριν του κοινωνικού συνόλου. Μια ζωή στην έπαλξη. Ένας βίος πολλών δεκαετιών αναλούμενος στην υπηρεσία των εχόντων ανάγκη συναθρώπων μας.

Την ιδιαιτέρως πετυχημένη σταδιοδρομία του στην ιατρική επιστήμη ξεκίνησε το 1956 όταν διορίστηκε ως διευθυντής των διοικητικών υπηρεσιών  και διευθυντήςτης χειρουργικής κλινικής του νοσοκομείου Κρεστένων, μετά από επιτυχή ειδίκευσή του στο Κρατικό Νοσοκομείο Αθηνών, δίπλα στον Ηλείο καθηγητή της χειρουργικής, αείμνηστο, Χρήστο Χριστόπουλο. Την εποχή εκείνη το προσωπικό που διέθετε το νοσοκομείο Κρεστένων ήταν ελάχιστο. Και όμως ποτέ δεν σκέφθηκε, παρά τις προτάσεις που κατά διαστήματα του εγένοντο να προτιμήσει μεγαλύτερα νοσοκομεία με πολύ καλύτερη επάνδρωση και καλύτερο εξοπλισμό να εγκαταλείψει τα Κρέστενα.

Έτσι παρά τις αντίξοες συνθήκες υπό τις οποίες ήταν υποχρεωμένος να ασκεί την ιατρική επιστήμη και ιδιαίτερα τη χειρουργική, πολύ σύντομα αναδείχθηκε ως μια λάμπουσα προσωπικότητα των Κρεστένων και της Ηλείας και απέκτησε ταχύτατα μια πανελλήνια ακτινοβολία, αφού άρχισαν να καταφθάνουν στα Κρέστενα από διάφορα απομακρυσμένα διαμερίσματα της χώρας, πάσχοντες από διάφορες νόσους, προκειμένου να ζητήσουν τις επιστημονικές του γνώσεις.

Τα κύρια χαρακτηριστικά του καταξιωμένου αυτού επιστήμονα ήταν η συναισθηματική ανταπόκριση και η δυνατότητα μετάθεσης του εαυτού του, στη θέση των πασχόντων, ο υποστηρικτικός και καλοπροαίρετος λόγος του, η συγκαταβατική και φιλική διάθεσή του, συνοδευόμενη από ταπεινό φρόνημα και ανθρωπιά. Αποτέλεσμα των χαρακτηριστικών αυτών ήταν η ανάπτυξη μιας ανθρώπινης σχέσης που τη χαρακτήριζαν η αλληλοαποδοχή, η εμπιστοσύνη και η ευαρέσκεια. Γενικά παρατηρείτο μια συγκατάβαση συναίνεσης προς την αδύναμη θέση του ασθενούς μέσα από ένα κλίμα ταπείνωσης και ευπροσηγορίας, που ενεργοποιεί θετικά τη θεραπευτική πράξη.

Με τη βοήθεια ουσιαστικά μιας νοσοκόμας και της συζύγου του αειμνήστου γιατρού Αγγελικής Καλαντζοπούλου στο νοσοκομείο Κρεστένων διενεργήθηκαν επί των ημερών του πάνω από 25.000 επιτυχείς χειρουργικές επεμβάσεις.

Ενώ να σημειωθεί ότι κατά τα 15 πρώτα χρόνια για το μεγαλύτερο διάστημα δεν υπηρετούσε στο συγκεκριμένο νοσοκομείο δεύτερος γιατρός. Έτσι εκάλυπτε κατά το δυνατόν και όλες τις άλλες ιατρικές ειδικότητες. Όλα τα χρόνια που υπηρετούσε στο νοσοκομείο Κρεστένων δεν είχε

ωράριο. Ξεκινούσε από το πρωί και συνέχιζε μέχρι τις απογευματινές ώρες. Το βράδυ δε ποτέ δεν πήγαινε για ύπνο στο σπίτι του, αν προηγουμένως δεν περνούσε από το νοσοκομείο για να επισκεφθεί όλους τους ασθενείς του για να διαπιστώσει την κατάστασή τους.

Βεβαίως η ανεκτίμητη αυτή προσφορά του υπήρξε αποδεκτή και αναγνωρισμένη από όλους όσους είχαν την τύχη να προσέλθουν στο νοσοκομείο για να δεχθούν τις ιατρικές του φροντίδες, αλλά και το σύνολο των κατοίκων τόσο της επαρχίας Ολυμπίας όσο και της Ηλείας. Μάλιστα το 1990 που συμπλήρωσε το 65ο έτος της ηλικίας του και σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο έπρεπε να σταματήσει να χειρουργεί, ψηφίστηκε από τη Βουλή ειδική νομοθετική διάταξη με την οποία του επετράπη να χειρουργεί για δύο ακόμη χρόνια, με την πάροδο των οποίων συνταξιοδοτήθηκε και αμέσως το υπουργείο τον διόρισε πρόεδρο του Διοικητικού Συμβουλίου του νοσοκομείου.

Ένα ακόμη από τα ωραία κεφάλαια του πολυσέλιδου τόμου της ζωής του έγραψε και σαν Δήμαρχος Κρεστένων, όπου οι κάτοικοι των Κρεστένων αναγνωρίζοντας τη μεγάλη του προσφορά τον εξέλεξαν κατ’ επανάληψη με μεγάλα ποσοστά ψήφων. Σ’ αυτή την τελευταία φάση της δημιουργικής του δραστηριότητας, στη μεγάλη κοινή υπόθεση της ζωής των Κρεστένων ο Παναγιώτης Αθανασόπουλος έχει συνδέσει το όνομά του με τη λύση μεγάλων τοπικών προβλημάτων που αντιμετώπιζαν τα Κρέστενα.

Βασική φιλοσοφία της Δημαρχιακής του δραστηριότητας ήταν η εκτέλεση έργων που θα βελτίωναν την ποιότητα ζωής των κατοίκων και όχι η κατασκευή έργων βιτρίνας. Κομψός και συγκροτημένος στην έκφρασή του ο Δήμαρχος Αθανασόπουλος είχε αποσπάσει την μέχρι φανατισμού αγάπη των φίλων αλλά και τον βαθύτατο σεβασμό των αντιπάλων του.

Η εφ. «Πατρίς» χαράσσει τους φτωχούς αυτούς λόγους ως ύστατο αποχαιρετισμό στον μεγάλο της φίλο και σαν ελάχιστη συμβολή της στην σκιαγράφηση της δυνατής του προσωπικότητας, εκφράζοντας τα θερμά της συλλυπητήρια στις τρεις κόρες του και ιδιαίτερα στη Φωτεινή, σύζυγο του συνεργάτη της Δημητρίου Μάλλιου, η οποία στάθηκε δίπλα του όλες τις τελευταίες δύσκολες ώρες του.

* Η νεκρώσιμος ακολουθία και η κηδεία τελέστηκαν σήμερα στον Iερό Ναό Αγίου Χαραλάμπους Φλόκα.

 

 

Του Θανάση Σπυρόπουλου