Π. Δαλαμπούρα: Γιατί αλληθώρισαν στον ΣΥΡΙΖΑ από την ήττα;

Ως γνωστόν όταν μια αλήθεια είναι τόσο κοντινή, είναι σαν τη μύτη μας που για να τη δούμε πρέπει να αλληθωρίσουμε. Τα κλάματα των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ στην αίθουσα που ο Πρωθυπουργός συντετριμμένος ανακοίνωνε τις εκλογές ήταν ενδεικτικά της απόστασης που είχαν πλέον από την κοινωνία. Δεν είχαν πάρει χαμπάρι τι τους επιφύλασσε η κάλπη.

Κι όμως. Όλα τα δείγματα της επερχόμενης συντριβής τα είχαν μπροστά τους. Από τις προεκλογικές συγκεντρώσεις τους που γέμιζαν μόνο με πούλμαν από περιφερόμενους μετακλητούς και κινητοποιημένους –με το αζημείωτο- Ρομά, τους προπηλακισμούς των στελεχών τους και κυρίως τις δημοσκοπήσεις. Φυσικά για τα κυβερνητικά στελέχη έαν η πραγματικότητα διαφωνεί μαζί τους, τότε τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα. Οι δημοσκοπήσεις διατείνονταν ότι ήταν προιόν των διαπλεκόμενων μέσων ενημέρωσης και δεν απειχούσαν τις τάσεις της κοινωνίας. Αρκετά περίεργο βέβαια που οι μόνες δημοσκοπήσεις  προεκλογικά που έπεσαν έξω ήταν αυτές που διακινούσε ο Αντώναρος και ο φιλοκυβερνητικός Τύπος.

Παράλληλα  δημιουργήθηκε ο μύθος του «άχαστου» Αλέξη Τσίπρα. Είχε πείσει πολλούς. Με πρώτο από όλους τον ίδιο. Η διαχείριση της ήττας των ευρωεκλογών πρέπει να γίνει κατ’ αρχήν μια προσωπική υπόθεση για τον πληγωμένο εγωισμό του Πρωθυπουργού. Η απαξίωση των πολιτικών του αντιπάλων και οι αλαζονεία με την οποία τους αντιμετώπιζε προκάλεσε το θυμικό του κόσμου και έφερε το εκλογικό αποτέλεσμα που τον σόκαρε. Πως να παραδεχτεί ,λοιπόν, ότι ο «λίγος» κατά τα λεγομένα του Μητσοτάκης πέτυχε  μία τέτοια εκλογική επιτυχία και το Κίνημα Αλλαγής που ήθελε να κατασπαράξει με τα κατ’ επίφασηπροοδευτικά προσκλητήρια και τους γενίτσαρους-γεφυροποιούς κρατήθηκε όρθιο διεκδικώντας έναν αυτόνομο ρόλο και φυσικά διατηρώντας ζωντανή την ελπίδα ότι μετά τις εθνικές εκλογές θα μπορέσει να ανακαταλάβει το ζωτικό πολιτικό του χώρο από τον ηττημένο ΣΥΡΙΖΑ; Πώς να μπορέσει να αποδεχτεί το γεγονός ότι παρά τα έκτακτα προεκλογικά επιδόματα – που ουδεμία σχέση έχουν με 13η σύνταξη- οι πολίτες υπήρξαν τόσο αχάριστοι που δεν εκτίμησαν μια τέτοια απροκάλυπτη προσπάθεια εξαγοράς της ψήφου τους; Πώς να συνειδητοποιήσει ότι η φορολογική εξόντωση της μεσαίας τάξης δεν μπορεί να λογίζεται σαν μία πολιτική υπερ των πολλών; Πώς να δεχτεί ότι όσο αυτός έκανε διακοπές στα κότερα των όψιμων φίλων του, οι πολίτες κατανοούσαν με τον πιο προφανή τρόπο ότι κανείς δεν μπορεί να κολυμπάει με αυτόν που τον έπνιξε;

Στην πολιτική όπως και στη ζώη οι νίκες αποδεικνύουν το ταλέντο σου, ενώ στις ήττες αποκαλύπτεται ο χαρακτήρας σου. Η διαχείριση της ήττας από τον Αλέξη Τσίπρα το βράδυ της Κυριακής έδειξε για άλλη μία φορά έλλειψη ήθους και πολιτικού πολιτισμού. Ο αγενής τρόπος που απέφυγε να συγχαρεί τον αντίπαλό του ήταν ενδεικτικός, όπως και ο τρόπος που κατηγόρησε τον κόσμο που δεν εμπέδωσε το πόσο καλά τα είχε πάει ο ΣΥΡΙΖΑ τα χρόνια της διακυβέρνησής του. Νόμιζε ότι επειδή πέτυχε να  τους ξεγελάσει για μεγάλο διάστημα, ότι οι πολίτες είναι χαζοί. Κι όμως απλά τον εμπιστεύτηκαν περισσότερο από όσο άξιζε.

Αλλά ηκάλπηβάζει τον καθένα εκεί που του αρμόζει. Τον βασιλιά στο παλάτι του και τον κλόουν στο τσίρκο του.  Παρεπιπτόντως από την τελευταία παράσταση του τσίρκου έφυγε μέχρι και η κα Μεγαλοοικόνομου. Γιατί τελικά το τέλμα στη ζωή δεν μπορεί να γίνει ούτε νομοτέλεια, αλλά ούτε και προορισμός. Και αυτό οι πολίτες έδειξαν πια ότι το κατάλαβαν. Όσο για τον Πρωθυπουργό και τα υπόλοιπα κυβερνητικά στελέχη αυτοί μάλλον θα χρειαστεί να πάρουν το χρόνο τους.

Δημοσιεύτηκε στις Επιφυλλίδες της «Μακεδονίας της Κυριακής» 02/06/2019