«Ένα μεγάλο συγγνώμη»

lv.jpg

«Τελειώνοντας  τις σπουδές μου σ’ αυτό το Ίδρυμα, οφείλω  και ταυτόχρονα επιθυμώ να διαβεβαιώσω ενσυνείδητα όλους τους φορείς του ΤΕΙ ότι θα  υπηρετώ  και θα θεραπεύσω τις αξίες, τις τέχνες  και την επιστήμη των οποίων έγινα γνώστης.

Με ανοιχτό πνεύμα θα μελετώ και θα αποδέχομαι κριτικά όλες τις εξελίξεις στην επιστήμη, την τεχνολογία, και τον πολιτισμό και με αταλάντευτη βούληση θα εντάσσω το ειδικό στο γενικό συμφέρον, ως υπεύθυνος πολίτης για το καλό της πατρίδας μας.

Υπόσχομαι  στην ελληνική κοινωνία ότι θα υπηρετήσω ανιδιοτελώς και με όλες μου τις δυνάμεις την Εθνική ανεξαρτησία, την ειρήνη, τη δημοκρατία και την  κοινωνική δικαιοσύνη, σεβόμενος, πάντα το Σύνταγμα και τους Νόμους του Κράτους και ότι θα αγωνιστώ με αφοσίωση για τη διαφύλαξη και συνέχιση των ιδανικών, των παραδόσεων και των εθίμων του έθνους μας».

 

Είναι τα λόγια που εκφώνησε η πρώτη στη βαθμολογία φοιτήτρια του ΤΕΙ Πύργου και επανέλαβαν όλοι οι παριστάμενοι απόφοιτοι κατά την τελετή ορκωμοσίας τους.

Οσοι βρέθηκαν εκεί, θαύμασαν, χειροκρότησαν, συμμετείχαν στη χαρά τους.

Αλλά και συγχρόνως απογοητεύθηκαν. Γιατί τα νέα παιδιά δεν  είχαν δίπλα τους, τους θεσμικούς φορείς.

Ανταμοιβή για το «αριστείο» τους, τα ζεστά χειροκροτήματα, που προέρχονταν από τους συμφοιτητές, τους καθηγητές και τους γονείς τους.

Κρίμα γιατί είναι Ελληνόπουλα, γείτονες, συμπατριώτες, δικά μας παιδιά. Και το αξίωμα ότι η νεολαία μας, ενώνει όλες τις δυνάμεις ενός τόπου δεν επαληθεύτηκε.

Οι προσωπικές βολές δεν έχουν κανένα νόημα.

Νόημα και αξία έχει το γεγονός, η διαπίστωση, πώς  ότι ζωντανό, ότι ζωογόνο,  ότι ανιδιοτελές, ότι αγνό, ότι ελπιδοφόρο «αναπνέει» δίπλα μας , μας αφήνει παγερά αδιάφορους.

«Εικόνα σου είμαι κοινωνία»

Ωραία εικόνα παρουσιάσαμε χθες σε ένα ολόδροσο μπουκέτο νέων ανθρώπων, που το γλυκό άρωμα του χαμόγελου επιτυχίας τους, μοσχοβολούσε στην αίθουσα της Νομαρχίας.

Συγγνώμη λοιπόν παιδιά, για τη στάση όλων μας, μα φαίνεται ότι ανήκουμε σε διαφορετικούς κόσμους.

Αγωνιστείτε λοιπόν για το δικό σας, ώστε να λέτε κάποτε ότι ευτυχώς που δεν μας μοιάσατε.

 

Του Λεωνίδα Βαρουξή

Εκδότης εφ. Πατρίς