Γιώργος Λούσκος: «Όνειρο ζωής να φοράω αυτή τη φανέλα!»

«Όσοι αγωνιζόμαστε στον Πανηλειακό θέλουμε να αποδείξουμε ότι μπορούμε να φανούμε αντάξιοι της ιστορίας του»

Έχουν περάσει 7 χρόνια από το μακρινό πλέον 2012, όταν για την τότε Β’ Εθνική, ο Πανηλειακός αντιμετώπιζε την Καλαμάτα συντρίβοντας με 4-1 στον Πύργο και ένα μικρό παιδί με το ρόλο του ball boy πίσω από το τέρμα,  πανηγύριζε έξαλλα τη σπουδαία νίκη των ερυθρόλευκων επί του αιώνιου αντιπάλου τους μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο που βρέθηκε στο Δημοτικό Στάδιο.

Επτά χρόνια μετά, το μικρό αυτό παιδί μεγάλωσε και από ball boy, πλέον αποτελεί βασικό και αναντικατάστατο ποδοσφαιριστή της ομάδας, πετυχαίνοντας μάλιστα με εύστοχη εκτέλεση πέναλτι το μοναδικό γκολ – και πρώτο φετινό εντός έδρας – της σπουδαίας νίκης του Πανηλειακού στο προχθεσινό ματς με αντίπαλο τον Διαγόρα Βραχνεΐκων.

Ο Γιώργος Λούσκος, παρ’ ότι μόλις 17 ετών, παίζει με ωριμότητα μεγάλου ποδοσφαιριστή και όπως δηλώνει ζει το όνειρό του, φορώντας την φανέλα του Πανηλειακού και θέλει μαζί με τους συμπαίκτες του να αποδείξουν ότι μπορούν να φανούν αντάξιοι της ιστορίας του συλλόγου.

Ο νεαρός μεσοεπιθετικός των ερυθρόλευκων μιλά σήμερα στην «Πατρίς σπορ» για τη μεγάλη νίκη επί των Βραχνεΐκων και για το πώς βιώνει γενικότερα την φετινή χρονιά αγωνιζόμενος φανέλα με τη δάδα στο στήθος.

Αναλυτικά όσα είπε:

Για τη νίκη επί του Διαγόρα Βραχνεΐκων: «Ήταν ένα πολύ δύσκολο παιχνίδι τόσο ψυχολογικά όσο και αγωνιστικά γιατί είχαμε απέναντι μας μια ομάδα χωρίς μεγάλες διαφορές από πέρσι,  όταν και ήρθε στον Πύργο και μας νίκησε. Στο πρώτο ημίχρονο ο αντίπαλος δημιούργησε φάσεις όπως το δοκάρι ωστόσο θεωρώ ότι στη συνέχεια ισορροπήσαμε και όποιος πετύχαινε το γκολ θα έπαιρνε και τη νίκη. Μετά το 1-0 πιστεύω ότι δεν απειληθήκαμε ιδιαίτερα, αντίθετα αν μια ομάδα δικαιούταν ένα ακόμα τέρμα, τότε αυτοί ήμασταν εμείς!»

Για την ευθύνη που ανέλαβε να εκτελέσει το πέναλτι: «Είχα χτυπήσει ένα ακόμα πέναλτι στα φιλικά, είχα σκοράρει και είχα αυτοπεποίθηση ότι μπορώ να το κάνω και τώρα. Πιστεύω στον εαυτό μου, πίστεψαν και οι συμπαίκτες μου σε μένα, μου είπαν ‘’θα το βάλεις’’ και το έβαλα!»

Για το πάθος που έβγαλαν για ένα ακόμα ματς αυτός και οι συμπαίκτες του: «Το πάθος που βγάζουμε στο γήπεδο πηγάζει από το γεγονός ότι όσοι αγωνιζόμαστε φέτος στον Πανηλειακό θέλουμε να αποδείξουμε ότι αξίζουμε να φοράμε την φανέλα του ανεξάρτητα αν είναι κάποιος 15 ή 35 χρονών. Έχουμε μια διοίκηση που στο παρελθόν αποτελούσε τους οργανωμένους της ομάδας και βλέπουμε πόσο αγαπούν το σύλλογο. Μαζί με τον προπονητή, μας ντοπάρουν συνέχεια ψυχολογικά και αυτό μας βοηθάει πολύ. Σίγουρα υπάρχει άγχος, αλλά προσπαθούμε να το κάνουμε δημιουργικό και στο τέλος πιστεύω πως θα χαμογελάσουμε έχοντας πετύχει το στόχο μας».

Για το πως αισθάνεται φορώντας την φανέλα του Πανηλειακού: « Το να φοράω αυτή τη φανέλα και να υπερασπίζομαι αυτό το σήμα είναι όνειρο ζωής για μένα. Ονειρευόμουν αυτή τη στιγμή από όταν ήμουν ball boy στον αγώνα με την Καλαμάτα που είχαμε κερδίσει 4-1 και να που έγινε πραγματικότητα με πολύ προσπάθεια και κουράγιο! Είναι πολύ δύσκολο αλλά και υπέροχο να περιγράψω το πώς αισθάνομαι όταν μπαίνω στο Μαρακανά και σηκώνω το κεφάλι κοιτάζοντας κατάματα τον κόσμο που έχει έρθει να μας δει».

Για τη συνέχεια: «Παραμένουμε προσγειωμένοι και κοιτάμε το κάθε παιχνίδι ξεχωριστά γιατί η συνέχεια προμηνύεται δύσκολη. Όταν κερδίζεις όλα είναι καλά, αλλά επειδή στο ποδόσφαιρο δεν μπορεί να είναι πάντα όλα ρόδινα χρειάζεται προσοχή και διαχείριση. Κάθε βαθμός στην φετινή προσπάθεια που κάνουμε είναι σημαντικός γιατί από ένα βαθμό μπορεί να κριθεί στο τέλος μια άνοδος ή μια παραμονή που είναι και ο στόχος μας».

Για το γεγονός ότι αγωνίζεται υπό τις οδηγίες του πατέρα του: «Είναι ένα ιδιαίτερο συναίσθημα το οποίο όμως δεν αφήνω να με επηρεάσει. Τον είχα προπονητή και στην ακαδημία του Ολυμπιακού Αμαλιάδας ωστόσο φέτος στον Πανηλειακό είναι κάτι διαφορετικό. Όταν μπαίνουμε στο γήπεδο δεν είμαστε πατέρας με γιο αλλά προπονητής με παίκτη. Εγώ προσπαθώ να αποδείξω ότι αξίζω να φοράω τη φανέλα της ομάδας άσχετα με το ποιος είναι προπονητής».

Για το αν νιώθει ότι φέτος μεγαλώνει ποδοσφαιρικά αλλά και σαν άνθρωπος: «Έχω μεγαλώσει σίγουρα σαν άνθρωπος καθώς είναι κάτι πρωτόγνωρο για έναν 17χρονο να αγωνίζεται στον Πανηλειακό με ότι ευθύνες συνεπάγεται αυτό. Σαν ποδοσφαιριστής θεωρώ ότι τώρα μεγαλώνω. Παιχνίδι με παιχνίδι προσαρμόζομαι και προσπαθώ να βελτιώνομαι. Στόχος μου είναι πρώτα να βοηθήσω την ομάδα και μετά να φανώ εγώ γιατί ξέρω πως μόνο έτσι θα μπορέσω να γίνω καλύτερος!»