Ηλειούπολη: Η παράσταση των …χειροκροτημάτων από τη Θεατρική Ομάδα Πύργου

Μας έκαναν να αγαπήσουμε το θέατρο της εδώ και 24 χρόνια. Οι φίλοι τους συνωστίζονται μπροστά στο Ταμείο υπομονετικά για να γεμίσουν τον «Απόλλωνα» και να χειροκροτήσουν ένα ακόμη έργο, με την δική τους τώρα πια ωριμότητα.

Η θεατρική τους παρουσία ζωντανεύει με το άκουσμα του κλαρίνου, του ούτι, της τσαμπούνας και της φλογέρας. Επειδή όλα αυτά είναι ανάγλυφα η κάθε σχέση, το κάθε συναίσθημα γίνεται πιο έντονο στην εικόνα του αλλά και στην ψυχή σου. Μας γοητεύει αυτή η συνύπαρξη μουσικής και υποκριτικής, η πολύμορφη παρουσίαση των ανθρώπινων σχέσεων και παθών.

Βλέπουμε και χειροκροτούμε την μεγάλη γκάμα 23 μεγάλων που μας έκαναν για μια φορά ακόμη να αναγνωρίσουμε την θεατρική τους προσπάθεια, αλλά και 7 παιδιών που τα θαυμάσαμε.

Πρέπει να αγγίζεις, να δίνεις το εαυτόν σου ώστε να γίνεται ήχος όλη αυτή η ενέργεια και να την μεταδίδεις αφού πρώτα την νιώθεις μέσα σου. Έτσι μας οδήγησαν όλοι στο δύσκολο έργο που διάλεξε η καταξιωμένη σκηνοθέτις Ευανθία Στιβανάκη. Κάθε φορά που την ρωτάμε μας μιλάει για την αγάπη της στην θεατρική ομάδα της. Στα πρόσωπά της αναγνωρίζει τις δυνατότητες που είναι απεριόριστες και εκείνοι μιλούν για την σχέση εμπιστοσύνης που έχουν τόσα χρόνια.

«Το αμάρτημα της Μητρός μου» του Γεωργίου Βιζυηνού, αριστουργηματικό διήγημα της Ελληνικής Πεζογραφίας και σπάνιο κείμενο.

Η Ευανθία Στιβανάκη πρότεινε ένα ανανεωμένο και μοντέρνο τρόπο θεατρικής έκφρασης που στηρίχτηκε στη διαύγεια και στη σαφήνεια του νοήματος.

Η χαρισματική σκηνοθέτις με την τεράστια εμπειρία και τις δαφνοστεφείς παραστάσεις οδηγεί την θεατρική ομάδα και ψυχογραφεί έναν – έναν ξεχωριστά. Αντιλαμβάνεται τα καλύτερα του χαρακτήρα τους και παραμένει πιστή στους ήρωές της, και αυτοί δεν την προδίδουν ποτέ.

Έτσι δημιούργησε για μια ακόμη φορά την παράσταση των χειροκροτημάτων…

Είναι μαζί τους…

Το ευαίσθητο κομμάτι της μνήμης τους ταξιδεύει, σ’ αυτούς που δεν υπάρχουν πια. Τον Βασίλη Λαγογιάννη, τον Βασίλη Σαργέντη, τη Λία Λυρή, τον Γιώργο Αγγελακόπουλο, τον Χάρη Δρακόπουλο, ανθρώπους που έδωσαν την ψυχή τους στο Θέατρο μαζί τους. Τους ενώνει για πάντα η δική τους προσφορά στην κοινή προσπάθεια ενός συναισθηματικού φορτίου που δεν μπορούν να λησμονήσουν.

Για πάντα οι δικοί τους άνθρωποι που κυνήγησαν το αγνό όνειρο ενός καλύτερου κόσμου στην πόλη τους τον αγαπημένο Πύργο.