«Κατήχηση και παιχνίδια κάτω από την καρυδιά» – Άγνωστες στιγμές από το παρελθόν του σεβασμιώτατου μητροπολίτη Ηλείας κ Γερμανού

Άγνωστες και όμορφες στιγμές από το παρελθόν με τον σεβασμιώτατο μητροπολίτη Ηλείας κ Γερμανό θυμούνται και μας αφηγούνται ο αδελφός του Ορφέας και τα ανίψια του Γιάννης και Γιώργος, τους οποίους συναντήσαμε στο ιστορικό καφενείο «Η συνάντηση» στον Καρδαμά, εκεί που υπήρχε το φτωχικό σπίτι του ποιμενάρχη Ηλείας.

«Μοιάζετε πολύ με τον σεβασμιώτατο…» ήταν η πρώτη μας παρατήρηση για να πάρουμε την απάντηση «Μα αλοίμονο, αδέλφια ήμαστε!» από τον χαμογελαστό  83χρονο Ορφέα Παρασκευόπουλο , αδελφό του σεβασμιωτάτου μητροπολίτη Ηλείας κ. Γερμανού. Και πράγματι η ομοιότητα ακόμη και στη φωνή είναι εκπληκτική. Μαζί του η σύζυγός του η κ. Αναστασία και τα δύο τους αγόρια ο κ. Γιάννης και ο κ. Γιώργος.

 

Ο κ. Ορφέας Παρασκευόπουλος

Πολύ φτωχή οικογένεια

Καθόμαστε στις παλιές καρέκλες του καφενείου και η αφήγηση ξεκινά: «Είμαι ο Ορφέας Παρασκευόπουλος του Γεωργίου και της Κωνσταντίνας, αδελφός του σεβασμιωτάτου. Ήμασταν έξι παιδιά. Δύο  αδελφάδες και τέσσερα αγόρια. Ήμασταν πολύ φτωχή οικογένεια. Εν ζωή ήμαστε τα τρία αγόρια, ο σεβασμιώτατος, ο Αλέξης και εγώ», μας λέει με καθαρή φωνή και χαμόγελο ο κ. Ορφέας, ενώ ψάχνει να μας  δείξει κάποιες φωτογραφίες.

Οι αείμνηστοι γονείς του μητροπολίτη Γεώργιος και Κωνσταντίνα

«Πέρασε και η βασίλισσα»

Ο κ. Ορφέας μας μιλά για το ιστορικό καφενείο που πρέπει να είναι το παλαιότερο στην ευρύτερη περιοχή: « Το καφενείο το άνοιξε ο πατέρας μου το 1928, γέννημα θρέμμα από τον Καρδαμά. Είναι πολύ παλιό το καφενείο. Το  ονόμασε «Η Συνάντηση» και από δω έχουν περάσει όλοι οι άρχοντες, πρωθυπουργοί , πολλοί βουλευτές, μέχρι  και η τότε βασίλισσα Άννα Μαρία. Το καφενείο στην  συνέχεια το ανέλαβα εγώ. Ο Γερμανός, ο Ιωάννης δηλαδή, δεν είχε ποτέ ανάμειξη με το καφενείο. Με το πέρασμα των χρόνων το καφενείο το ανέλαβε ο ένας μου ο γιός ο Γιάννης».

Άριστος μαθητής

Και ήρθε η ώρα να μιλήσει για τον αδελφό του, τον σεβασμιώτατο μητροπολίτη κ. Γερμανό. Το ύφος του γίνεται πολύ σοβαρό: «Να σας πω για τον αδελφό μου, τον δεσπότη μας. Το κοσμικό του όνομα ήταν Ιωάννης. Ήταν ήσυχο παιδί και ο καλύτερος μαθητής στο σχολείο. Είχε όμως και έναν πολύ καλό δάσκαλο, τον Ευθύμιο Ευθυμιόπουλο. Το τριτάξιο δημοτικό στο οποίο φοιτούσαν τότε περίπου 150 παιδιά,  ήταν πίσω από την αυλή του σπιτιού μας, δέκα μέτρα από δω. Ο δάσκαλος είχε ξεχωρίσει τότε τον Ιωάννη γιατί ήταν άριστος μαθητής, ο καλύτερος. Μάλιστα ο αδελφός μου κάποτε είχε διορθώσει  στον πίνακα μια λέξη που είχε γράψει ο δάσκαλος. Ο Ευθυμιόπουλος τον βοήθησε να πάει στην Εκκλησιαστική Σχολή».

Τα ανίψια του μητροπολίτη: αριστερά ο Γιάννης και δεξιά ο Γιώργος

«Πάντα τον σεβόμασταν»

Ο κ. Ορφέας αναφέρεται συγκινημένος  σε ένα περιστατικό: «Θυμάμαι τότε που υπηρετούσε αξιωματικός, ανθυποσμηναγός στην Αεροπορία και εγώ δούλευα στην Αμαλιάδα μεροκάματο και χρειάστηκε να μείνω εκεί για δύο-τρεις μέρες. Εκείνες τις μέρες ήρθε με άδεια ο Ιωάννης , το είχα μάθει εγώ και μετά από δύο μέρες ήρθα. Αφού αγκαλιαστήκαμε μου λέει: «Έλα εδώ Ορφέα. Όταν έμαθες ότι ήρθε ο αδελφός σου, έπρεπε να συγκινηθείς, να αφήσεις την δουλειά και να έρθεις αμέσως να τον συναντήσεις και όχι να έρθεις μετά από δύο μέρες. Εγώ σε περίμενα… ». Ήταν πολύ καλός με τις αδελφές του, ποτέ δεν φώναζε, ήταν πάντα ήρεμος. Τον Ιωάννη, τον δεσπότη μας τον Γερμανό,  από τότε τον σεβόμασταν όλοι ».

Το ιστορικό καφενείο στον Καρδαμά

Η κατήχηση κάτω από την καρυδιά

Παιδιά του Ορφέα Παρασκευόπουλου είναι ο κ. Γιάννης που έχει αναλάβει το ιστορικό καφενείο, ο Γιώργος που είναι και δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Ήλιδας, η κ. Ντίνα,και ο κ.  Ηλίας συνταξιούχος. Στο καφενείο συναντήσαμε τον Γιάννη και τον Γιώργο οι οποίοι μας μίλησαν με υπερηφάνεια για τον θείο τους:

«Μέχρι το 1981 ζούσαμε όλοι μαζί. Ο δεσπότης, αρχιμανδρίτης τότε,  οι γονείς μου εμείς τα τέσσερα αδέλφια και ο παππούς και η γιαγιά, οι γονείς του πατέρα μας και του θείου μας του δεσπότη. Ζούσαμε σε ένα πολύ μικρό φτωχικό σπίτι, ενιαίο με το καφενείο. Μπροστά το καφενείο και ακριβώς από πίσω, το σπίτι. Επικοινωνούσαν με μια μικρή πόρτα. Σε ένα κρεβάτι κοιμόμασταν και τα τρία αγόρια. Ήταν πολύ δύσκολες εκείνες οι εποχές. Πίσω από το σπίτι στην αυλή, υπήρχε μια καρυδιά τριακοσίων ετών με έναν τεράστιο κορμό. Κάτω από αυτή την καρυδιά γινόντουσαν όλα τα γλέντια της οικογένειας, δηλαδή και πριν το 1940. Κάτω από αυτήν την καρυδιά ο σημερινός μητροπολίτης, αρχιμανδρίτης όπως σας είπα τότε, πρωτοσύγκελος,  συγκέντρωνε πολλά παιδιά και μας έκανε κατήχηση. Βγάζαμε μια τεράστια μπαλαντέζα, βάζαμε το φως, καθόμασταν γύρω από το τραπέζι και ο δεσπότης μας μιλούσε πολύ όμορφα και τον προσέχαμε όλα τα παιδιά. Μάλιστα δεν καταλαβαίναμε πώς περνούσε η ώρα. Βέβαια πολλές φορές μας έλεγε και ωραία αστεία, ωραία ανέκδοτα, κάναμε τα παιχνίδια μας και περνούσαμε πολύ ωραία. Μιλάμε για τα μέσα της δεκαετίας του 1970».

Ο μητροπολίτης κ Γερμανός

«Δεν επέτρεπε τσακωμούς»

Ο κ. Γιώργος Παρασκευόπουλος συνεχίζει: «Εμείς ως αγόρια ήμασταν πολύ ζωηρά. Περιμέναμε όταν κάναμε καμιά αταξία να επιστρέψει ο δεσπότης , αρχιμανδρίτης τότε, από τον εσπερινό και τότε να μπούμε σπίτι για να μην μας μαλώσει ο πατέρας μας που ήταν πολύ αυστηρός. Δεν του άρεσαν οι φωνές του δεσπότη. Δεν επέτρεπε μαλώματα και τσακωμούς. Ήταν άνθρωπος γαλήνιος, απόλυτα ήρεμος. Οι συμβουλές του και η παρουσία του κρατούν  αγαπημένη όλη την οικογένεια. Ο σεβασμιώτατος περνά καμία φορά από εδώ, παίρνει τον αδελφό του  και πάνε μαζί στην εκκλησία»