Και εμείς χειροκροτούμε…

Επιμένει το ΔΝΤ στην μείωση των συντάξεων και του αφορολόγητου σύμφωνα με χθεσινή του ανακοίνωση, παραθέτοντας μία σειρά από αιτιολογίες της θέσης του, με σύνδεση, όπως ήταν αναμενόμενο, με την ρύθμιση του χρέους, αλλά και με την βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος.

Εκ πρώτης όψεως η παραπάνω θέση μπορεί να θεωρηθεί οριστική και τελεσίδικη και βέβαια δεν σκοτίζεται και πολύ ή μάλλον καθόλου το ΔΝΤ, ότι τα δύο παραπάνω μέτρα στρέφονται ευθέως προς τις πιο αδύναμες κοινωνικές ομάδες, δηλαδή συνταξιούχους και εργαζόμενους, οι οποίοι έχουν πληγεί περισσότερο απ όλους μέχρι τώρα.

Δεν θα ήταν ασφαλώς οριστική, αν η κυβέρνηση σε συνεννόηση με την αντιπολίτευση, συνομιλούσαν μεταξύ τους, αποφάσιζαν και δεσμεύονταν φυσικά, ώστε να προτείνουν ισοδύναμα μέτρα, που δεν θα έθιγαν καμία μειονεκτική ομάδα του πληθυσμού, όπως για παράδειγμα αν προχωρούσαν σε πάταξη της παραοικονομίας, κυρίως στην πηγή και όχι μόνο στα μικρομάγαζα εστίασης και αν έπαιρναν μέτρα ανάπτυξης.

Δυστυχώς το πολιτικό σύστημα είναι ανίκανο να προτείνει επενδύσεις που θα φέρουν ανάπτυξη και εξ αυτής φορολόγηση κλπ, αποφεύγει να δεσμευτεί προς αυτή την κατεύθυνση, φοβάται ότι δεν θα μπορέσει να αλλάξει το κλίμα, μάλιστα δε σε πολλές περιπτώσεις μεγάλων ή μικρότερων ιδιωτικών επενδύσεων, υπάρχει τέτοια γραφειοκρατία και τόσες προσφυγές στο  ΣτΕ, ώστε αποθαρρύνεται ο κάθε επίδοξος επενδυτής και στρέφει το ενδιαφέρον του προς άλλες χώρες.

Ακόμη και Έλληνες επιχειρηματίες και επενδυτές διάφοροι, στρέφονται προς τις λοιπές χώρες της Βαλκανικής και την Τουρκία, όπου οι διαδικασίες σκοπιμότητας, αδειοδότησης , καταλληλότητας κλπ είναι απίστευτα γρήγορες, η φορολόγηση πολύ χαμηλή και βέβαια τα επενδυτικά κίνητρα ιδιαίτερα ελκυστικά.

Και ακόμη είναι γνωστό πως οι χώρες αυτές δεν έχουν εξωτερικό δανεισμό στο 180% του ΑΕΠ, δεν έχουν μνημόνια προαπαιτούμενα, ΔΝΤ και πιθανόν έχουν ένα πολιτικό σύστημα που στα σοβαρά συνομιλεί, συνεννοείται και αποφασίζει όπως προβλέπεται στις νομοθεσίες τους για τα περαιτέρω.

Άρα λοιπόν, αφού είμαστε ανίκανοι να δεσμευτούμε και να προτείνουμε την λεγόμενη ρήτρα ανάπτυξης, η οποία μπορεί να λύσει μόνιμα την βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος, την ενίσχυση της κοινωνικής δομής, την άμβλυνση των διακρίσεων σε πτωχούς, νεόπτωχους και σε αυτούς , στο γνωστό μας από παλιά ένα τρίτο της κοινωνίας, αφού δεν επιθυμούμε να χαλάσουμε την ζαχαρένια μας και να δουλέψουμε, αφού οι αντιπρόσωποί μας στους θεσμούς της πολιτείας, του κράτους και της κοινωνίας, αποφεύγουν, αδρανούν και τελικά δεν δεσμεύονται για τίποτα, μοιραίο είναι το ΔΝΤ και η ΕΕ να υπαγορεύουν πλήθος μνημονίων ουσιαστικά, ώστε να κατοχυρώσουν και να εισπράξουν τα δανεικά.

Και εμείς οι λεγόμενοι πολίτες, που πολύ θα θέλαμε να είμαστε, αλλά δεν το επιδιώκουμε, αρνούμαστε να αγανακτήσουμε, να τσαντιστούμε, να διαμαρτυρηθούμε, αρνούμαστε να βγούμε στους δρόμους και στις πλατείες, είμαστε πρόθυμοι όμως, μας έγινε και συνήθεια, στην είσπραξη των επιδομάτων φτώχειας και στο χειροκρότημα ουσιαστικά των δανειστών της ΕΕ και του ΔΝΤ.

Συνταξιούχος τραπεζικός υπάλληλος, Αρθρογράφος στην εφημερίδα «ΠΑΤΡΙΣ».