Κώστας Παρράς: «Συμμετέχοντας στους αγώνες αυτοκινήτου έμαθα να μην τρέχω στο δρόμο…»

Ο Κώστας Παρράς είναι ένα ευρύτερα γνωστό πρόσωπο στην Ηλεία αφού δραστηριοποιείται επαγγελματικά στο εμπόριο ηλεκτρικών ειδών αλλά συμμετέχει και σε αγώνες αυτοκινήτων (σ.σ. αναβάσεις) ως μέλος της «Art of Speed», έχοντας αποκομίσει πολλές διακρίσεις τα τελευταία χρόνια…

Η πιο πρόσφατη επιτυχία του (σ.σ. πρώτη θέση στην κατηγορία Ν με το αγωνιστικό του Peugeot 106, στην 4η Ανάβαση Ζακύνθου, που πραγματοποιήθηκε το περασμένο Σαββατοκύριακο), μας έδωσε το ερέθισμα για μια «Εν Οίκω» συζήτηση μαζί του… 

Πως σου κόλλησε το μικρόβιο της αγωνιστικής οδήγησης;

Το μικρόβιο το είχα από μικρός… όταν μου έφερναν δώρο ένα αυτοκινητάκι εγώ κατευθείαν έπαιρνα κατσαβίδι για να το λύσω, να το βελτιώσω, να το φτιάξω… είχα το μικρόβιο από την ώρα που γεννήθηκα! (γέλια)

Πότε είδες τον πρώτο αγώνα αυτοκινήτων από κοντά και τι είδους αγώνας ήταν;

Από κοντά είδα πολλούς αγώνες, πολλές αναβάσεις. Από μικρός και θυμάμαι τις καλές εποχές του ράλι Ακρόπολις όπου πηγαίναμε και κοιμόμασταν στα βουνά με φίλους πολλούς για να το παρακολουθήσουμε!

Πότε έκανες τον πρώτο σου αγώνα;

Τον πρώτο μου επίσημο αγώνα τον έκανα περίπου πριν 10 χρόνια… ανεπισήμως αγώνες έκανα πολύ νωρίτερα με… «κόντρες»! (γέλια)

Ποιός ήταν ο άνθρωπος που σε βοήθησε για πρώτη φορά;

Ο άνθρωπος που με «έσπρωξε» να τρέξω σε αγώνες είναι ο Βασίλης Παπαχριστόπουλος ο οποίος είναι και ο μάστορας που επιμελείται τα αυτοκίνητά μου στους αγώνες που συμμετέχω. Είναι ο άνθρωπος που με έβαλε να τρέχω σε αγώνες γιατί όταν κάναμε βόλτες με το πολιτικό αυτοκίνητο και έλεγε κάθε φορά «πάμε να τρέξουμε σε αγώνες! Το πας πολύ καλά το αυτοκίνητο, θα παίρνει θέση»…

Τι σκέφτεσαι πριν την εκκίνηση κάθε αγώνα;

Πάντα πριν την εκκίνηση του αγώνα υπάρχει άγχος, στρες, πίεση… γιατί οι αναβάσεις είναι πάρα πολύ δύσκολες και μετρά και το παραμικρό χιλιοστό δευτερολέπτου… μία λάθος αλλαγή ταχύτητας και έχασες τον αγώνα ή μια καλή θέση!

Τι φοβάσαι περισσότερο, αντιπάλους ή τον εαυτό σου;

Αν έχω ψυχολογία στον αγώνα δεν φοβάμαι τίποτα! Η ψυχολογία είναι το παν στον αγώνα. Όταν την διαθέτεις είναι πολύ διαφορετικά τα πράγματα και για μένα είναι αυτή που παίζει το μεγαλύτερο ρόλο!

Ποιες είναι οι μέγιστες ταχύτητες που αναπτύσσεις;

Η μέγιστη ταχύτητα που αναπτύσσω σε έναν αγώνα κυμαίνεται στα 170 με 180 χιλιόμετρα.. μην ξεχνάμε ότι η ανάβαση είναι ένας αγώνας με στροφές, δεν είναι μία ευθεία… σε ευθεία έχω πιάσει 340 χιλιόμετρα! Με μία μηχανή…

Ποιος είναι ο δυσκολότερος αγώνας που έχεις κάνει και γιατί;

Δύσκολος αγώνας είναι όταν δεν έχεις εκτιμήσει καλά το αυτοκίνητό σου, όταν γυρίσουν τα λάστιχα, όταν δεν έχεις σωστό μηχανικό… πιο απλά, όταν δεν έχεις προετοιμαστεί σωστά!

Διηγήσου μας την πιο ενδιαφέρουσα εμπειρία που έχεις ζήσει σε κάποιο αγώνα;

Ενδιαφέρουσες εμπειρίες ζεις σε κάθε αγώνα! Γιατί σε έναν αγώνα αυτοκινήτου στον οποίο μετράει και το κλάσμα του δευτερολέπτου και πρέπει να φτάσεις τον εαυτό σου και το αυτοκίνητο στα όρια υπάρχει πάντα μια ενδιαφέρουσα εμπειρία…

Η μεγαλύτερη αγωνιστική χαρά σου μέχρι σήμερα;

Φυσικά την μεγαλύτερη χαρά την παίρνεις όταν βγαίνεις πρώτος σε έναν αγώνα! Γιατί αυτός ο αγώνας μετράει στο πανελλήνιο πρωτάθλημα αναβάσεων… δεν είναι ένας αγώνας που κάνεις στο σπίτι με τρία αυτοκίνητα… είναι αγώνας που μετέχουν οδηγοί από όλη την Ελλάδα!

Ποιον αγωνιζόμενο θαυμάζεις από Ελλάδα και ποιον από εξωτερικό;

Από την Ελλάδα είναι πολύ πάρα πολύ καλοί οδηγοί ο Λεωνίδας Κύρκος και ο Μάριος Ηλιόπουλος. Από το εξωτερικό θα επιλέξω τον Σεμπάστιαν Λέμπ και τον Πίτερ Σόλμπεργκ.

Τι αυτοκίνητο οδηγείς στην καθημερινή σου μετακίνηση;

Στην καθημερινή οδήγηση, γιατί δεν θέλω μηχανάκι, ένα Smart Brabus και για μακρινές αποστάσεις και ταξίδια ένα BMW X6. Να συμπληρώσω επίσης ότι ετοιμάζω ένα πολύ καλό αυτοκίνητο για αγώνες dragster…

Σε μια από τις συνεντεύξεις του ο Ιαβέρης έχει δηλώσει ότι «Ο Έλληνας οδηγός είναι ανάγωγος και εγκληματίας»… συμφωνείς με την συγκεκριμένη άποψη;

Επέτρεψε μου να πω ότι συμμετέχοντας στους αγώνες αυτοκινήτου έμαθα να μην τρέχω στο δρόμο… δεν μου δεν μου λείπει η ταχύτητα! Δεν είναι, πάντως, όλοι οι οδηγοί όπως λέει ο κύριος Ιαβέρης και δεν υπάρχουν και δρόμοι στην Ελλάδα… φυσικά υπάρχουν κάποιοι οδηγοί που νομίζουν ότι ο δρόμος είναι δικός τους! Πιστεύω ότι από το σχολείο θα έπρεπε να υπάρχει η κατάλληλη διαπαιδαγώγηση στο θέμα της οδήγησης και της συμπεριφοράς και του πεζού αλλά και του οδηγού αυτοκινήτου…

Αν ήταν στο χέρι σου τι θα άλλαζες στον τρόπο που παίρνουν δίπλωμα οι Έλληνες οδηγοί;

Αν ήταν στο χέρι μου να αλλάξω κάτι αυτό θα ήταν τα υποχρεωτικά μαθήματα που πρέπει να κάνει ένας οδηγός για να βγάλει δίπλωμα! Θα ήθελα να οδηγεί για τρεις μήνες στην πόλη του και να μάθει το αυτοκίνητό του και μετά να βγει στο δρόμο… Έχω να επισημάνω και κάτι άλλο… αν υπήρχαν στην Ελλάδα πίστες αγώνων δεν θα υπήρχαν τόσα ατυχήματα, δεν θα υπήρχαν αυτοσχέδιοι αγώνες! Θα πρότεινα επίσης αν υπήρχε πίστα να γίνουν πολύ πιο αυστηρά τα μέτρα στους δημόσιους δρόμους! Σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι μόνο υπάρχουν πίστες για αγώνες αυτοκινήτου, στην Ελλάδα υπάρχει μία πίστα στις Σέρρες και τίποτα άλλο! Και οι Έλληνες οδηγοί, ο Έλληνας τεχνικός, αρέσκονται να τρέχουν στους δρόμους… οπότε αν υπήρχαν πίστες να μπορεί να μπει μέσα και να τρέξει όσο θέλει και με ασφάλεια πιστεύω θα είχαν ελαττωθεί πάρα πολύ και τα ατυχήματα αλλά και οι αυτοσχέδιοι αγώνες σε δημόσιους δρόμους… κοινώς οι κόντρες!