Μαρία Μπράμου: Η βασίλισσα των μανάδων

Στον υπερμεγέθη χώρο της καρδιάς της, φώλιαζε η αγάπη της για τον Λάμπη της. Μια σπάνια σχέση στοργής που έγινε πιο έντονη όταν έβλεπε τα αθώα μικρά του μάτια και μέσα σ’ εκείνα «έγραφε» τα όνειρά της. Όλα θα γίνουν για εκείνον, με δύναμη και πίστη.

«Θα τον κάνω δικηγόρο με γνώσεις και με όραμα, αλλά πάνω από όλα καλό και ευγενικό άνθρωπο». Αυτό της έδινε ταυτόχρονα τη δύναμη να αντιμετωπίζει την ζωή της με μια ιδιαίτερη σοφία που της χάρισε τα βιώματα, της υπομονής, της επιμονής αλλά και της αυστηρότητας. Απόλυτα συνειδητοποιημένη, προσπάθησε να λύνει με τον δικό της τρόπο, τα επίπονα προβλήματα της. Πέτυχε να κτίσει γύρω της ένα φανταστικό κάστρο μέσα στο οποίο οχυρώθηκε η προσωπικότητα μιας μοναχικής και αγωνίστριας μάνας, που προσπαθούσε για το καλύτερο του γιου της.

Το ψηφιδωτό της ευτυχίας της άρχισε σιγά – σιγά να δημιουργείται με την επιτυχία του γιου της Λάμπη στην Νομική Σχολή της Αθήνας. Το όνειρό της έγινε πραγματικότητα. Τον καμάρωνε με θαυμασμό όταν γύρισε πίσω και έγινε άριστος δικηγόρος στον αγαπημένο του Πύργο.

Πίστευε στον Θεό, Αυτόν που καθόριζε τις προσευχές της για ένα χαρούμενο και πετυχημένο γάμο. Και αυτό το ονειρό της έγινε πραγματικότητα. Ο γάμος του με την Αθανασία Δημητρακοπούλου, την προικισμένη με καλοσύνη κόρη του γνωστού συμβολαιογράφου Πάνου Δημητρακόπουλου, που τον διαδέχτηκε, κάνοντας τον καλό τους άγγελο, συμπλήρωσε το ψηφιδωτό της ευτυχίας της. Το τεράστιο ενδιαφέρον της και η φροντίδα της, στα εγγόνια της, στον Πάνο της και τον Μάριό της που έχει και το όνομά της, ήταν για εκείνη η χαρούμενη διέξοδος.

Στην αγκαλιά της, είχε την αίσθηση ότι κρατούσε τον αγαπημένο της Λάμπη γιατί τα φρόντιζε με πολλή αγάπη. Η ενασχόλησή της ήταν και η έγνοια της. Ήταν πάντα συγκινημένη γιατί ένιωθε τυχερή για την φροντίδα και την αγάπη που πήρε από όλους. Δεν αποκόπηκε ποτέ από την αγάπη που ήταν ο ομφάλιος λώρος ανάμεσα σ’ εκείνη και στο Λάμπη της. Γι αυτό και η καρδιά της σταμάτησε να χτυπά στην αγκαλιά του.

Η μορφή της και η ακεραιότητα της ψυχής της, που πήγαζε από την υπερευαισθησία για το καλύτερο δοτικό απόσταγμα της ζωής της, ο Λάμπης της, την έκανε για πάντα την βασίλισσα των μανάδων…