Μάριος Φωτόπουλος: AntetokounΒros και «Μake A wish» έκαναν το όνειρο του πραγματικότητα!

Yπάρχουν φορές που τα λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν τα συναισθήματα, τις στιγμές, τα όσα έχεις ζήσει.

Όσοι έχουν βρεθεί το τελευταίο διάστημα στο πλευρό του Μάριου Φωτόπουλου από τη Ζαχάρω και στο πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζε μιλούν για ένα παιδί με αστείρευτο κουράγιο και δύναμη.

Ο Μάριος όλο αυτό το διάστημα σαν φίλαθλος του μπάσκετ, αρχηγός στην ομάδα της πόλης του και φανατικός οπαδός των αδελφών Αντετοκούνμπο, είχε μόνο μια ευχή: Να τους συναντήσει από κοντά.

Αυτή την ευχή ανέλαβε να πραγματοποιήσει το Make Α Wish. Όλον αυτόν τον καιρό που οι άνθρωποι του οργανισμού προγραμμάτιζαν την ευχή, ο Μάριος έδινε έναν πολύ δύσκολο αγώνα, εκτός γηπέδων!

Η ευχή του μία και μοναδική. «Όσο και αν χρειαστεί θα περιμένω, το μόνο που θέλω είναι να συναντήσω τον Θανάση και τον Γιάννη Αντετοκούνμπο!»

Ο καιρός περνούσε και ο Μάριος συνέχιζε τις θεραπείες και ανυπομονούσε για την ημέρα που θα συναντούσε τα ινδάλματά του.

«Δεν μπορώ να τους ξεχωρίσω. Για εμένα και οι δύο είναι οι καλύτεροι, όχι μόνο για τις μπασκετικές τους ικανότητες, μα για το ήθος, τις αξίες και όλα όσα έχουν καταφέρει.»

Ο Γιάννης βρισκόταν στην Αθήνα για λίγες ημέρες, αλλά ο Θανάσης έλειπε λόγω υποχρεώσεων με την Εθνική Ελλάδος.

Έτσι κανονίστηκε η συνάντηση με τον Γιάννη. Ο Μάριος δεν γνώριζε απολύτως τίποτα! Πήγε στο γήπεδο και μόλις μπήκε, είδε τη μαμά των Antetokounbros. Γυρνάει όλο χαρά και μου λέει: «Είναι εδώ και οι Αντετοκούνμπο!»

Έψαχνε με το βλέμμα του και μόλις εντόπισε τον Γιάννη, το πρόσωπό του έλαμψε και ένα μεγάλο, υπέροχο χαμόγελο εμφανίστηκε μετά από πολλούς μήνες. Παρόλο που δεν μπορούσε να παίξει μπάσκετ, λόγω της επέμβασης που είχε κάνει, κοιτούσε συνεχώς το γήπεδο, τις μπασκέτες, τις μπάλες. Πόσο όμορφος και γεμάτος ενέργεια ήταν ο χώρος, που μέχρι τη στιγμή που νόσησε αποτελούσε το φυσικό του περιβάλλον. Ο Γιάννης ήρθε κοντά του και προς στιγμήν ο Μάριος σάστισε. Πολύ σύντομα όμως, οι δυο τους αντάλλασσαν φιλοφρονήσεις, συζητούσαν και γελούσαν. Αν και καθισμένος σε αμαξίδιο, πήρε στα χέρια του την μπάλα μπάσκετ και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, άρχισε να τη χτυπά πάνω στο παρκέ. Είχε αντλήσει τη δύναμη που χρειαζόταν, για να συνεχίσει τον αγώνα του. Είχε πιστέψει ότι σύντομα θα επέστρεφε στα γήπεδα.

Ο καιρός πέρασε και ο Μάριος βγήκε νικητής! Είχε επιστρέψει σπίτι του, είχε αφήσει πίσω του το αμαξίδιο και τις πατερίτσες και όρθιος πια, κόντευε να φτάσει σε ύψος τα αδέλφια Αντετοκούνμπο. Η συνάντηση με τον Θανάση θα γινόταν σε λίγες ώρες και ανυπομονούσε!

Αυτήν τη φορά όμως, ο Μάριος έφτασε στο γήπεδο περπατώντας, γεμάτος χαρά και υπερηφάνεια. Συνάντησε τον Θανάση και το πρόσωπό του έλαμψε ξανά όπως και στην προηγούμενη συνάντηση με τον Γιάννη. Γελούσε και πάλι! Οι δυο τους είχαν τόσα να πουν για την κοινή τους αγάπη, το μπάσκετ. Μπήκαν μαζί στο γήπεδο λες και γνωρίζονταν από καιρό, σαν δύο καλοί συμπαίκτες και φίλοι. Εκείνη την ημέρα ο Μάριος επέστρεψε στο παρκέ και έπειτα από σχεδόν 2 χρόνια έβαλε τα πρώτα του καλάθια, καταχειροκροτούμενος από τον Θανάση και την οικογένειά του, που πλέον ήταν ακόμα μεγαλύτερη.

Οι γονείς του, ο αδελφός του, το Κάνε-Μια-Ευχή και η ΚΑΕ Παναθηναϊκός είχαν γίνει μία μεγάλη οικογένεια για χάρη του. Στο τέλος της ημέρας, η μπάλα μπάσκετ με την υπογραφή του Θανάση δίπλα από την υπογραφή του Γιάννη ολοκλήρωσε τη χαρά του Μάριου.