Μόνικα: «Secret In The Dark»

monica.jpg

Κάπου εκεί στο 1’15” του “Babyboy”, όταν πρωτομπαίνει το μπιτ, ξέρεις ότι κάτι έχει αλλάξει στην Μόνικα που γνώριζες. Ακόμη κι αν ήσουν στο Ηρώδειο το καλοκαίρι, στο live preview (όχι ολόκληρου πάντως) του νέου της άλμπουμ, και πάλι δεν θα έχεις καταλάβει ακριβώς τι συμβαίνει. Ένα preview του “Secret In The Dark”, που ανεβάσαμε εδώ πριν ένα τρίμηνο θα σε είχε βάλει καλύτερα στο κλίμα, αλλά από τότε μεσολάβησε ένα καλοκαίρι, 2-3 έρωτες στα πεταχτά, πολλή μπίρα, ένα φουσκωτό στρώμα που ξεφούσκωσε στο ένα μίλι από την παραλία και εκείνο το βράδυ που δεκαεφτά κουνούπια έστησαν τσιμπούσι γύρω από τον αστράγαλό σου.

Για να ακούσεις το “Secret In The Dark” χωρίς να πάθεις σοκ, πρέπει να κάνεις πρώτα ένα format. Στην εικόνα που έχεις για την Μόνικα. Και μετά πρέπει να διαβάσεις αυτά της τα λόγια και να τα κατανοήσεις, πριν προχωρήσεις: «Είναι, πιστεύω, εύκολο αν βρεις μια ταυτότητα να συνεχίσεις στον ίδιο δρόμο, ειδικά αν τύχει να γνωρίσουν κάποια σχετική επιτυχία τα πράγματα που κάνεις. Ευτυχώς έχω αυτό το μικρόβιο που μου φωνάζει και με σπρώχνει να αλλάζω συνέχεια. Έτσι έχω, ίσως, την αίσθηση πως προχωράω, πως εξελίσσομαι όχι μόνο στη μουσική, αλλά και σαν άνθρωπος. Θέλω να αισθάνομαι γόνιμη, να λύνω προβλήματα. Έτσι είμαι, δεν ξέρω άλλο τρόπο να υπάρχω!».

Η Μόνικα δεν είναι πια «το κοριτσάκι μας». Έφτασε τα 29 πλέον και έχει χτίσει μια καριέρα που ζηλεύουν όλοι οι συνάδελφοί της στην Ελλάδα. Την ίδια ώρα, όμως, καταφέρνει να παραμένει πιο κοριτσάκι κι από τότε που την πρωτακούσαμε. Συνεχίζει να ενθουσιάζεται με νέα πράγματα, να κυνηγάει όνειρα, να κάνει νέες παρέες με ρυθμούς κατάκτησης του κόσμου. Την ιστορία πίσω από το “Secret In The Dark” την ανέλυσα στο preview. Τώρα ήρθε η ώρα για τον απολογισμό. Πόσο σπουδαίο είναι τελικά αυτό το άλμπουμ;

Δεν είναι τόσο σπουδαίο όσο το “Avatar”. Είναι πολύ καλύτερο από το “Exit”. Το γιατί, το έχω ξαναγράψει: το “Secret In The Dark” είναι το ακριβώς αντίθετο της «εύκολης λύσης», που ήταν ο προκάτοχός του. Η Μόνικα του παρελθόντος, με τη μελαγχολική της σκαπάνη που βουτούσε στα σωθικά σου και έψαχνε για όλα αυτά που έκρυβες με τρόμο μην τα δει κανείς και σε περάσει για ευάλωτο, εμφανίζεται μόλις στο τέταρτο κομμάτι του νέου άλμπουμ, στο “One More”. Θα την ξανακούσεις λίγο αργότερα, στο “Stripping” και στο “Take Me With You”. Οι αρετές του “Avatar”, το πόσο ταίριαζε με την εποχή του, με όλα αυτά που ήταν η δική μας Ελλάδα (κυρίως η Αθήνα) του 2008, στην αρχή της κρίσης, στο peak των blogs, στην ακμή της νεκρής πια Καρύτση, δεν θα ξεχαστούν τόσο εύκολα, όσο «μαύρικη» μουσική κι αν θέλει να παίζει από εδώ και πέρα η Μόνικα, όσο βαθιά κι αν τη ρουφήξει η Νέα Υόρκη. Το “Avatar” είχε κι άλλα προτερήματα: απίστευτα καλά δομημένη ροή, 2-3 κομμάτια που ξεχώριζαν και λειτούργησαν σαν αγγελιαφόροι και κάτι που δεν ήταν αποκλειστικά δουλειά της Μόνικας: το ενδιαφέρον του πιο ενεργού, του πιο hip κοινού της πόλης για το τι είχε να του πει.

Σήμερα η Μόνικα δεν απευθύνεται σ’ εκείνο το κοινό. Αλλά τολμά να αγνοήσει αυτούς που μάζεψε γύρω της έκτοτε. Στο “We Came Into This World (To Beat Them)”, για παράδειγμα, δεν διστάζει να παρουσιάσει ένα κομμάτι – παιχνίδι, φτιαγμένο αποκλειστικά για την ίδια και τη σχέση της με τον Homer Steinweiss, τον παραγωγό του άλμπουμ. Με την όλη δομή του δίσκου, με τα περάσματα από το funk στην αργή pop, με τις Rn’B αναφορές και τη shoegaze στιγμή του “Take Me With You”, αποξενώνει κι άλλο. Τι θέλει τελικά να μας πει; Θέλει να γίνει η Ελληνίδα Sharon Jones ή της ταιριάζει πιο πολύ το «η δική μας Hope Sandoval»;

Λάθος ερωτήσεις, φίλε μου… Με το “Secret In The Dark” η Μόνικα δεν ψάχνει να πουλήσει μια νέα ταυτότητα. Βγαίνει μονάχα σ’ ένα ταξίδι αναζήτησης σε ήχους με τους οποίους δεν είχε πολυασχοληθεί τόσο καιρό. Είναι αμερικάνικο όσο δεν πάει άλλο –κυρίως νεοϋορκέζικο, από το Μπρονξ του Phil Spectorμέχρι το Μπρούκλιν των Yeasayer, με ενδιάμεσο τo Upper West Side τηςSuzanne Vega– και είναι fun. Δεν χρειάζεται να το πολυσκεφτείς και να το πολυαναλύσεις, μόνο και μόνο γιατί έτσι είχες μάθει να αντιμετωπίζεις τη Μόνικα ως τώρα. Άστο να σε πάρει. Άστο να σου αφήνει την ίδια αίσθηση ελαφρότητας κάθε φορά που το ολοκληρώνεις με το “Gave You My Soul”, πνιγμένος στο groove. To “Secret In The Dark” είναι το αναπάντεχα ανεβαστικό άλμπουμ της χρονιάς που δεν γυρεύει άλλες δάφνες. Αφήνει το χαρακτηρισμό «κλασικό» στo “Avatar”, το «προσιτό» στο “Exit” και αυτό απλά ασχολείται με το να τρυπώνει σε πάρτι και να σε ξεσηκώνει για χορό.

Πηγή: jumpingfish.gr