Να αλλάξει κάτι προς το καλύτερο…

Με το ξεκίνημα του νέου έτους, σηματοδοτείται και η έναρξη μιας νέας δεκαετίας, με όλους μας ,λίγο ή  πολύ, να είμαστε πιο αισιόδοξοι ελπίζοντας πως αυτή τη φορά δε θα χάσουμε τους ρυθμούς μας, θα αδράξουμε τις ευκαιρίες που ξετυλίγονται μπροστά μας και θα τις αξιοποιήσουμε έτσι ώστε να φέρουμε τον κόσμο στα μέτρα μας, πριν να μας φέρει εκείνος στα δικά του. Φαίνεται να αγωνιούμε για τις όποιες εξελίξεις, θετικές ή αρνητικές, εμφανιστούν στο δρόμο μας, δείχνοντας έτοιμοι να τις αντιμετωπίσουμε.

Με την πάροδο του χρόνου, έχει αποδειχθεί πως η πλειοψηφία των μελών της κοινωνίας μας δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για την πορεία της, φτάνει να νιώθουν οι ίδιοι πως ανταπεξέρχονται των συνθηκών, όσο άσχημες κι αν είναι, δίχως να δρουν και να αντιδρούν. Είναι σύνηθες φαινόμενο πλέον, τα σφοδρά πυρά και οι ύβρεις που εξαπολύονται κατά καιρούς από συνανθρώπους μας προς τους έχοντες τα σκήπτρα της πολιτικής, θεωρώντας πώς μόνο αυτοί φέρουν ευθύνη για τα δείνα της χώρας και την αποδιοργάνωση του κράτους. Η θέση αυτή κρατείται ως σήμερα, ενώ όλοι μας είμαστε επιφυλακτικοί έως καχύποπτοι πολλές φορές στο άκουσμα ελπιδοφόρων υποσχέσεων και δύσπιστοι στο άκουσμα καλών ειδήσεων. Υπό μία έννοια η στάση αυτή μας προφυλάσσει και μας κρατά σε ασφαλή απόσταση από την αφέλεια, την πλάνη και την ουτοπία. Άλλωστε, η περασμένη δεκαετία, μας αποχαιρετά αφήνοντας πίσω, εμφανή σημάδια θλίψης, οργής και απογοήτευση. Ωστόσο, οι δυσάρεστες μνήμες δε λείπουν. Αντιθέτως, μένουν ανεξίτηλες στο πέρασμα του χρόνου. Από την άλλη όμως, οι αρνητικές σκέψεις συχνά μας καθιστούν ανίκανους να σκεφτούμε καθαρά, να αναπτύξουμε την κριτική σκέψη και να χτίσουμε σχέσεις εμπιστοσύνης με άλλους συμπολίτες μας, πράττοντας μαζικά, για το κοινό καλό.

Ουκ ολίγες φορές, τρέφουμε την ψευδαίσθηση ότι για όλα τα προβλήματα και τις δυσκολίες που βιώνουμε, ευθύνεται πάντα κάποιος άλλος και ποτέ εμείς, λες κι εμείς δεν είμαστε κομμάτι αυτής της κοινωνίας. Η πικρή, για κάποιους, αλήθεια όμως, είναι πως εμείς οι ίδιοι συντελούμε και αποτελούμε αυτόν τον κόσμο. Εμείς χτίσαμε όλα όσα βλέπουμε σήμερα και συνεχίζουμε να χτίζουμε να δημιουργούμε. Εμείς καθορίζουμε τη μοίρα μας, τις συνθήκες ζωής, τους ρυθμούς με τους οποίους κινείται η παγκόσμια αγορά και η τεχνολογία, μένοντας πάντα προσαρμοσμένοι στις ανάγκες και τις απαιτήσεις της κοινωνίας, σε εκείνες που εμείς ορίσαμε. Συνεπώς, το να καταδικάζουμε την κατάσταση που ζούμε σήμερα και τον κόσμο που ζούμε, είναι απλά ειρωνεία. Είναι σαν να απαρνιόμαστε την ίδια μας τη φύση, σαν άνθρωποι και σαν δημιουργοί.  Γνωρίζοντας λοιπόν, και υπενθυμίζοντας στον εαυτό μας ποιοι είμαστε και ποια είναι η θέση μας στη δημόσια σφαίρα, ορθό θα ήταν να πράτταμε αναλόγως αντιδρώντας ενεργά και θέτοντας προτάσεις για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που προκύπτουν κατά καιρούς σε διάφορους τομείς όπως, τα οικονομικά , τις υποδομές και το περιβάλλον αν θέλουμε αυτή τη δεκαετία να πρωτοπορήσουμε.

Συνοψίζοντας, η δεκαετία που μόλις έφυγε, ήταν αδιαμφισβήτητα από τις πιο συγκλονιστικές, ταράζοντας τα δεδομένα που ξέραμε για τον σύγχρονο κόσμο. Μας έδωσε όμως και ένα μεγάλο μάθημα. Πως η ζωή δεν είναι πάντα ρόδινη και ο δρόμος για την επιτυχία απαιτεί τεράστιες θυσίες από μέρους μας. Μάθαμε επίσης, να είμαστε πιο αλληλέγγυοι και να προσφέρουμε σε όλους εκείνους που είχαν και έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από εμάς. Κι αυτό γιατί μαζί τελικά, ενωμένοι, μπορούμε να καταφέρουμε πολλά. Γι’ αυτό το λόγο, μία ευχή που θα έπρεπε να κάνουμε όλοι για το νέο έτος και δεκαετία που ξεκινάει, δεν είναι μόνο να αλλάξει η χρονιά, αλλά με την αλλαγή της νέας χρονιάς να αλλάξει και κάτι άλλο, προς το καλύτερο. Γιατί το αξίζουμε. Χρόνια πολλά.

 

Λάμπης Χριστόπουλος

Ανδραβίδα Ηλείας

Φοιτητής Πολυτεχνείο Κρήτης Τμήμα Μηχανικών Περιβάλλοντος