Ο άνθρωπος και η θρησκεία

Πόσους νεκρούς έχουμε μετρήσει καθημερινά και μετρούμε ακόμη, αδικοχαμένους, σφαγιασμένους σε ονόματα ιδεολογιών, θρησκειών, βασιλιάδων, εκατόμβες νεκρών, ασθένειες, δυστυχήματα, ολοκαυτώματα, εγκλήματα παθών ή φυσικών καταστροφών; Φθόνοι, μίση, πάθη, ένστικτα κατέχουν ένα τεράστιο μέρος της παγκόσμιας πραγματικότητας.

Σε μικρότερο ή σε περισσότερο βαθμό ανά περίσταση.

 Θα μπορούσε να τα δικαιολογήσει όλα αυτά κάποια θρησκεία καλοσύνης όπως ο Χριστιανισμός; Κανένα επιχείρημα των θεϊστών δεν είναι επαρκές.

Όπως υπάρχουν ενδείξεις ύπαρξης κάποιου θεού, έτσι υπάρχουν κι αντενδείξεις. Ο Ουμπέρτο Έκο στο έργο του «Η μυστηριώδης φλόγα της βασίλισσας Λοάνα» δείχνει πως με τον πιο αμείλικτο ανθρώπινο ορθό λόγο ο θεός είναι αντιφατικός, κακούργος και κακός. Και σύμφωνα με το Λουδοβίκο Φόυερμπαχ ο θεός αυτό ακριβώς είναι: μια προβολή ανθρώπινων εξιδανικεύσεων σε κάτι θεϊκό. Αξίες ανθρώπινες, που τις μεταφορτώνουμε σε κάτι ανώτερο, που στην ουσία είναι ανθρώπινη νοητική κατασκευή.

Πολλοί υποστηρίζουν-αν και νομίζω πως δεν ευσταθεί εντελώς- ότι ο Νίτσε κατεδαφίζει το χριστιανισμό για να εγκαθιδρύσει στην κοινωνία μια εγκόσμια θρησκεία του υπεράνθρωπου.

Στο μεταξύ, στον «Αντίχριστο» ειρωνεύεται τους απόστολους, διότι-πράγματι-πολλά από αυτά που λένε δεν είναι καθόλου…χριστιανικά.

Η φυσική εξελίσσεται με γοργά βήματα. Πολλές θεωρίες εμφανίζονται, συνοδευόμενες από μαθηματικές, αλλά όχι και πειραματικές αποδείξεις. Σενάρια, κόσμοι, φαντασία, φιλοσοφία.

Σήμερα στο ISIS σκοτώνουν, βασανίζουν, δολοφονούν στο όνομα του Αλλάχ.

Στο μεταξύ δεν μπορεί να σταθεί εύκολα ουνιβερσαλισμός στο θέμα της θρησκείας. Οι θρησκευτικοί πόλεμοι διατρέχουν την πορεία της ανθρωπότητας. Μήπως ο θεός δεν είναι τόσο αλάνθαστος ή τόσο τέλειος με την ηθική που έχουμε καταστρώσει ως κοινωνία;

Πιστεύουμε σε κάτι ανώτερο, αλλά δεν ξέρουμε αν θα καταφέρουμε ποτέ να το προσεγγίσουμε. «Ένας τρόπος για να δοθεί απάντηση σε πολλές από αυτές τις ενστάσεις είναι να επανεξεταστούν οι ιδιότητες που αποδίδονται στο θεό. Ίσως, ο θεός δεν είναι πανάγαθος ή, ίσως, η δύναμή του και η γνώση του έχουν όρια. Βέβαια  αυτό ισοδυναμεί με απόρριψη της παραδοσιακής άποψης για το θεό.

Όμως, πολλοί άνθρωποι θα προτιμούσαν να απορρίψουν την παραδοσιακή άποψη για το θεό από το να απορρίψουν εντελώς την πίστη στο θεό. (Nigel Warbuton, Φιλοσοφία: Τα βασικά).

Είμαστε καταδικασμένοι άραγε να σπαρασσόμαστε μόνοι ή υπό το άγρυπνο βλέμμα ενός ατελούς-ή κακούργου ή αδιάφορου- θεού; Μήπως στην Αρχαία Ελλάδα και τη μυθολογία της, όλοι οι θεοί και θεότητες ήταν πιο ρεαλιστικά δοσμένοι, πιο ανθρωποκεντρικοί, πιο συμβατοί με την ανθρώπινη φύση, θωρούμενοι με φαντασία, αλλά και πραγματισμό;