«Ο φόβος της ζωής»

Όταν ήμουν παιδί, φοβόμουν το θάνατο, έτρεμα στην ιδέα του, ανατρίχιαζα στο άκουσμά του.

Πίστευα πως δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο, τίποτα τρομακτικότερο από αυτόν. Τίποτα πιο ψυχρό, τίποτα πιο θλιβερό…

Μεγαλώνοντας, διαπίστωσα πως έκανα  ένα τεράστιο λάθος, αφού αυτό που τώρα μου προκαλεί τον μεγαλύτερο φόβο είναι η ίδια η ζωή.

Η ζωή, που πολλές φορές σε απογοητεύει με την αδιαφορία της και σε αποδυναμώνει με την κυνικότητά της.

Είναι οι ανθρώπινες συμπεριφορές εκείνες που σε συντρίβουν και που σε κάνουν συχνά  να χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου.

Είναι τα ψεύτικα χαμόγελα, είναι το δήθεν ενδιαφέρον και αυτή η παγερή αποστασιοποίηση από τον πόνο του άλλου, που σου ενισχύει την πεποίθηση πως  το πιο ψυχρό μέρος στον κόσμο είναι η  ανθρώπινη ψυχή.

Και αυτή η απαξίωση της προσωπικότητας του άλλου, πόσο με θλίβει…

Πόσο λυπηρό να συνειδητοποιείς πως ενώ οι άνθρωποι υπάρχουν για να τους αγαπάμε και τα αντικείμενα για να τα χρησιμοποιούμε, εμείς καταλήξαμε να αγαπάμε τα αντικείμενα και Γι’ αυτό λοιπόν και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, πασχίζοντας τώρα να σώσουμε ό,τι απέμεινε  απ ‘όσα  εμείς οι ίδιοι καταστρέψαμε.

Γι’ αυτό και με φοβίζει η ζωή…

Μα εσύ να αγαπάς τη ζωή, κι ας σε φοβίζει.

Να αγωνίζεσαι να μεταβάλλεις τη λύπη σε χαρά, το άδικο σε δίκαιο, το ψέμα σε αλήθεια.

Ν’ αγαπάς τους ανθρώπους και να εύχεσαι το καλό τους.

Να θυμάσαι πως κανένας δεν αξίζει τίποτα περισσότερο, αλλά και τίποτα λιγότερο από κανέναν.

Να θυμάσαι πως η ζωή παίρνει τη γεύση που εσύ της δίνεις.

Και μην ξεχνάς ποτέ πως »θάρρος είναι το να προχωράς ενώ φοβάσαι»…

Σταυρούλα Δούλα

doula.heaven@gmail.com

Ομάδα «Ωδές Φολόης Ερυμάνθου Ολυμπίας»