Ο Μινώταυρος της ασφάλτου…

arthro.jpg

΄Οπως μας μάθαιναν οι αξιοσέβαστοι ημών δάσκαλοι στο δημοτικό, ο Μινώταυρος ήταν ένα ανθρωποφάγο τέρας στη Μινωική Κρήτη. Καρπός της συνεύρεσης της Πασιφάης, συζύγου του Μίνωα, με έναν ταύρο, είχε σώμα αντρός αλλά έφερε κεφαλή και ουρά ταύρου. Κάθε εννέα χρόνια οι Αθηναίοι ήταν υποχρεωμένοι, να στέλνουν επτά νέους και επτά νέες, προκειμένου να τις κατασπαράξει ο Μινώταυρος…΄Ολα αυτά μέχρι τη στιγμή που ο βασιλιάς των Αθηνών Θησέας, θα τον σκοτώσει μέσα στη δαιδαλώδη κατοικία του, το Λαβύρινθο, και θα απελευθερώσει την πόλη του από το βαρύ αυτό ζυγό.

    Δυστυχώς, στους δρόμους της χώρας μας και ιδιαίτερα του νομού Ηλείας ένας άλλος Μινώταυρος ζει και βασιλεύει. Ακόρεστος για αίμα, αφαιρεί ζωές νέων ανθρώπων με συχνότητα που πλέον εγείρει ανησυχία και προβληματισμό σε κάθε εχέφρονα πολίτη. Τα θανατηφόρα τροχαία στο νομό μας με θύματα κυρίως νέους ανθρώπους έχουν εξελιχθεί πλέον σε μάστιγα. Προχθές ήταν ο Αντώνης, 24 ετών…Χθες ήταν η Αναστασία 19…Και δυστυχώς οι κρίκοι αυτής της μακάβριας αλυσίδας χάνονται στο απώτερο παρελθόν, αλλά πολύ φοβάμαι και στο μέλλον…Γιατί κανείς δεν έχει φυσικά την αφέλεια να πιστεύει ότι ο κύκλος του «τροχαίου αίματος» θα τελειώσει εδώ.

     Τα αίτια ποικίλλουν. Τα γνωρίζουμε. Αλλά, όπως συμβαίνει σε πολλές περιπτώσεις στη χώρα της «φαιδράς πορτοκαλέας», όταν βρισκόμαστε ενώπιον του προβλήματος μένουμε στο «διαπιστωτικό» μέρος, χωρίς να προχωρούμε στην επίλυση. Κακό οδικό δίκτυο, ελλιπέστατη σήμανση, εσφαλμένες νοοτροπίες και συνήθειες….Ναι. Αλλά το κυριότερο, στο οποίο υπάγονται όλα τα ανωτέρω είναι η  παντελής απουσία κυκλοφοριακής – οδηγικής παιδείας ! Ας πάψουμε να στρουθοκαμηλίζουμε και ας θέσουμε πλέον το δάκτυλο επί τον τύπο των ήλων…

    Με μέτρα αστυνομικού – «εισπρακτικού» τύπου (ο νοών νοείτω…) δεν εξαλείφεται το μείζον αυτό ζήτημα. Ούτε με το να επιρρίπτουμε ευθύνες μόνο στον εκάστοτε δήμαρχο, αντιπεριφερειάρχη, περιφερειάρχη…κατά την προσφιλή μας συνήθεια, που είναι τόσο βολική….

Αλήθεια…

   – ΄Αραγε πόσοι από τους ΄Ελληνες νιώθουν ότι η οδήγηση αυτοκινήτου, μοτοσικλέτας, ποδηλάτου, δεν είναι μια απλή υπόθεση μετακίνησης από το ένα σημείο στο άλλο, αλλά μια πολύ σοβαρή διαδικασία ζωής και θανάτου ;

  – Πόσοι από τους ΄Ελληνες, ανεξαρτήτως ηλικίας, νιώθουν ότι οι τροχοί δεν είναι προέκταση του «εγώ»  τους;

– Πόσοι από τους ΄Ελληνες δαπανούν χρήματα για τη  φροντίδα και συντήρηση του όχηματός τους, θυσιάζοντας ενδεχομένως κάποιες άλλες απολαύσεις ;

– Πόσοι από τους ΄Ελληνες, εκτός από δίπλωμα, έχουν αποκτήσει ορθή οδηγική αγωγή ;

– Πόσοι από τους ΄Ελληνες, όταν νιώσουν ότι ο χρόνος παρήλθε και τα φυσικά τους «αντανακλαστικά» έχουν αμβλυνθεί, απέχουν της οδήγησης…;

– Πόσοι από τους ΄Ελληνες οδηγούν έχοντας καταναλώσει μεγάλες ποσότητες αλκοόλ και…άλλων ουσιών;

      Και ο κατάλογος των ζεόντων αυτών ερωτημάτων μοιάζει ατελεύτητος.

      Φυσικά υπάρχει η ευθύνη του κράτους, που δεν έχει δημιουργήσει θεσμικό πλαίσιο, το οποίο θα λειτουργεί ως εγγυητής της οδικής ασφάλειάς μας. Φυσικά και φταίνε οι δήμοι, που συχνά ολιγωρούν. Αλλά ο παράγων άνθρωπος, εμείς οι ίδιοι δηλαδή, φέρουμε εξίσου μεγάλο μερίδιο ευθύνης….

     Αγαπητοί αναγνώστες, τα γράφω αυτά γιατί πονώ. Πονώ, όπως και πολλοί άλλοι βέβαια, κάθε φορά που ένας πολύτιμος «νέος» άνθρωπος αφήνει την πνοή του στην άσφαλτο. ΄Ισως η ιδιότητά μου ως εκπαιδευτικού, επιτείνει αυτόν τον πόνο. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι η βαθιά συνειδητοποίηση ότι σε μια χώρα, όπως η Ελλάδα, με οξύ δημογραφικό πρόβλημα και ένα από  τα υψηλότερα ποσοστά υπογεννητικότητας στην Ευρώπη, η αντιμετώπιση των τροχαίων ατυχημάτων είναι όχι μόνο εθνική επιταγή αλλά όρος «εθνικής επιβίωσης»!

     Απευθύνω έκκληση σε όλους, αρμόδιους και μη, να σκύψουν πάνω στο πρόβλημα και ο καθένας από το δικό του, χαμηλό ή ψηλό μετερίζι, να συμβάλει στην περιστολή του. 

    Οι νέοι της Ελλάδας έχουν θέση σε αυτή τη χώρα ! Το μέλλον της τους ανήκει. Είναι βαρύ το κρίμα  είτε να στέλνονται μετανάστες στο εξωτερικό, εξαιτίας των άκαιρων πολιτικών επιλογών…(βλ. «μνημόνιο») είτε να τους κατασπαράσσει ο Μινώταυρος στον αφιλόξενο λαβύρινθο των ελληνικών δρόμων.

ΧΡΗΣΤΟΣ  Τ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ