Οδοιπορικό στα μαρτυρικά χωριά – Συγκλονιστικές αφηγήσεις από τους συγγενείς των θυμάτων: «Έτσι ζήσαμε τον εφιάλτη»

Δέκα χρόνια μετά την τραγωδία του 2007 η εφ. «Πατρίς», βρέθηκε στα μαρτυρικά χωριά των δήμων Ζαχάρως, Ανδρίτσαινας – Κρεστένων, Αρχαίας Ολυμπίας και Πύργου.

-Ειδική Έκδοση: ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ 2007-

Εκεί που ο πόνος και οι μνήμες των συγγενών των θυμάτων δεν έχει σβήσει ακόμη. Και δεν θα σβήσει ποτέ. Όσα χρόνια κι αν περάσουν. Μιλήσαμε με τους ανθρώπους που βίωσαν τις δραματικές εκείνες στιγμές. Με τους συγγενείς και τους φίλους των αθώων θυμάτων., Συγκλονιστικές μαρτυρίες για το τι έγινε, λεπτό προς λεπτό, εκείνη τη «μαύρη» μέρα.

Από την άλλη πλευρά καταγράψαμε με τον φωτογραφικό φακό την ανοικοδόμηση των χωριών και την φυσική αναγέννηση του δάσους, αλλά και τα απομεινάρια που άφησε πίσω της η πύρινη λαίλαπα…

ΜΑΚΙΣΤΟΣ

ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΟΚΚΑΛΙΑΡΗ

Δε βρισκόμουν εδώ, αλλά έφτασα το βράδυ της ίδιας ημέρας μαζί με τον αδερφό μου, γιατί
είχαν αποκλειστεί οι γονείς μας εδώ μαζί με καποιους άλλους ανθρώπους. Βλέπαμε παντού φλόγες. Πέραν του γεγονότος ότι τα περισσότερα σπίτια αποκαταστάθηκαν χάρη στον κο Βαρδινογιάννη, δυστυχώς δεν υπήρξαν περαιτέρω ενέργειες για τη βελτίωση των συνθηκών του χωριού μας. Βρισκόμαστε, ουσιαστικά, από εκεί που ξεκινήσαμε και ίσως ακόμα πιο πίσω. Μετά τη φωτιά, οι δρόμοι έφεραν πολλές φθορές λόγω των καμένων δέντρων και των κατολισθήσεων, ενώ εξακολουθούμε να αντιμετωπίζουμε πρόβλημα με το δίκτυο ύδρευσης μια και είναι αρκετά παλιό. Από το ταμείο Μολυβιάτη, δεν έχει πέσει ούτε ένα ευρώ και δε νομίζω ότι πρόκειται. Φυσικά και απεύχομαι να βιώσουμε μια αντίστοιχη τραγωδία, αλλά για να συμβεί αυτό, θα πρέπει η Πολιτεία από την πλευρά της να λάβει μέτρα πρόληψης
στο βαθμό που αυτό είναι δυνατό.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΒΛΑΧΟΣ

Θυμάμαι τα πάντα από εκείνη τη μαρτυρική ημέρα με το νι και με το σίγμα. Βρισκόμουν
εδώ και ήμουν ο πρώτος που είδε τη φωτιά να κατευθύνεται προς τα εδώ από το γειτονικό συνοικισμό. Έβλεπα πυκνό μαύρο καπνό και ένα ελικόπτερο να φέρνει νερό και μάλιστα είχε διαδωθεί ότι δεν υπήρχε νερό για να αντλήσουν τα αεροπλάνα. Σπεύσαμε να φύγουμε μαζί με τη γυναίκα μου με προτροπή της Αστυνομίας, ενώ από τότε έχουμε και οι δύο αποκτήσει αναπνευστικά προβλήματα. Κατευθυνθήκαμε προς τη Ζαχάρω, αλλά η φωτιά μας είχε ήδη προλάβει. Δεν υπήρξε καμία ενημέρωση και αυτός ήταν ο λόγος που υπήρξαν θύματα. Έχουν παραμείνει τα σημάδια της φωτιάς και αυτό είναι εμφανές στην άσχημη κατάσταση στην οποία βρίσκονται, ενώ το νερό δεν είναι πόσιμο.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΒΛΑΧΟΣ

Βρισκόμουν εδώ εκείνη τη μαρτυρική μέρα και μάλιστα έφυγα 7 λεπτά πριν φτάσει εδώ η
φωτιά. Ήταν τόσο πυκνός ο καπνός, που δε μπορούσαμε να δούμε ούτε το μεσημέρι. Ο αέρας ήταν πολύ δυνατός και βοήθησε ακόμα περισσότερο στην εξάπλωση της φωτιάς. Εγώ προσωπικά δεν κινδύνεψα, όμως οι γείτονές μου έπεσαν θύματα της πυρκαγιάς. Μετά από τόσα χρόνια, οι περισσότεροι έχουν πλέον εγκαταλείψει το χωριό, λίγοι είναι αυτοί που έχουν απομείνει, ενώ η φύση έχει ξαναγεννηθεί. Τα σπίτια που καταστράφηκαν, ανοικοδομήθηκαν χάρη στις ευεργεσίες του κου Βαρδινογιάννη. Σε καμία περίπτωση δε θα ήθελα να υπάρξει άνθρωπος που θα ζήσει αυτά που ζήσαμε εμείς τότε.

ΑΡΤΕΜΙΔΑ

ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΠΑΜΗΣ

Τα σπίτια που κάηκαν, έχουν επιδιορθωθεί. Οι ελιές που κάηκαν, έχουν ξαναφυτρώσει. Παρόλα αυτά, οι άνθρωποι δεν επέστρεψαν πίσω και αυτό είναι πικρό για εκείνους που χάθηκαν. Όταν έμαθα για τη φωτιά, κατέφυγα στα βουνά και έπειτα συνάντησα το δήμαρχο και το γιο μου. Έχασα το κοπάδι μου χωρίς να λάβω καμία αποζημίωση. Δεσμεύτηκα να καλύψω με δικά μου χρήματα τις ζημιές που υπέστην.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ (ΣΜΕΡΝΑ)

«Εκείνη την ημέρα ήμουν στο εξοχικό και δεν αντιλήφθηκα καθόλου τη φωτιά. Ετοιμαζόμουν να ξαπλώσω και αναπάντεχα ανακάλυψα ότι χάλασε ο κλιματισμός από διακοπή ρεύματος. Όταν βγήκα στο μπαλκόνι, είδα τη φωτιά να έχει φτάσει στο γειτονικό χωριό. Έπειτα είδα τη γυναίκα μου να βάζει βιαστικά πράγματα μαζί και τα 4 παιδιά μας στο αυτοκίνητο και μας ενημέρωσε η ανηψιά μου ότι η φωτιά πλησιάζει και πρέπει να φύγουμε. Ετοιμάστηκα άρον άρον και ξεκινήσαμε για την Ζαχάρω. Επιστρέψαμε την επόμενη μέρα και είδαμε το τραγικό θέαμα. Από εκείνη τη στιγμή, και εγώ και η οικογένειά μου έχουμε συγκλονιστεί. Λίγοι απόεμάς έχουν απομείνει πλέον εδώ και παρά τα 10 χρόνια που έχουν περάσει, δε μπορώ να διαγράψω από το μυαλό μου τις φρικιαστικές εκείνες εικόνες. Σχετικά με τις αποζημιώσεις, δόθηκαν καποια χρήματα μόνο τα πρώτα χρόνια σε εκείνους που έχασαν τις εκτάσεις γης που είχαν στην κατοχή τους. Η παραγωγή λαδιού πλέον δεν είναι η ίδια, αλλά τα καταφέρνουμε για την ώρα.»

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΣΣΥΦΑΣ

Ήταν ένας φοβερός εφιάλτης και πλέον όπου βλέπω φωτιές, θυμάμαι την ημέρα εκείνη. Ο αέρας και ο καύσωνας βοήθησαν να φτάσει και εδώ η φωτιά και δεν υπήρχαν ούτε αεροπλάνα, ούτε πυροσβεστικές δυνάμεις. Ο κόσμος τρομοκρατήθηκε και ευτυχώς, έφυγε νωρίς και όσοι παρέμειναν εδώ, σωθήκανε. Μετά από μια δεκαετία, οι καλλιέργειες έχουν ανακτήσει την παραγωγικότητά τους. Μετά τη φωτιά, σχεδόν όλοι εξακολουθούμε να ζούμε εδώ, ενώ τα καλοκαίρια έρχονται και περισσότεροι. Παράπονό μου είναι η αχαριστία των ανθρώπων. Η μόνη βοήθεια που λάβαμε για να φτιάξουμε τα σπίτια μας από την αρχή, ήταν από την Κυπριακή Πολιτεία. Προσωπικά, προσπάθησα να βοηθήσω καθένα από τους πυρόπληκτους της περιοχής, αλλά ακόμα εκρφάζονται διαμαρτυρίες. Η γνωστή μιζέρια του Έλληνα….

ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ

Στο άκουσμα της φωτιάς, αναχώρησα αμέσως για Κρέστενα και ήμουν ένας από τους τυχερούς που σώθηκαν οι κατοικίες τους. Επέστρεψα την επόμενη μέρα και το μόνο που μπορούσα να διακρίνω ήταν μια «μαυρίλα». Η μόνη ζημιά που είχα ήταν το ότι κάηκε η αποθήκη μου που είχε εμπόρευμα , για το οποίο δεν έλαβα καμία αποζημίωση. Πλέον, η ζωή έχει αλλάξει από τότε και δεσπόζει το ρητό «ο θάνατός σου, η ζωή μου». Παρά τη βοήθεια που λάβαμε από την Κύπρο, οι περισσότεροι από εμάς παραμένουμε αχάριστοι. Τέτοιος λαός είμαστε…..

ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

Το μόνο που θυμάμαι, ήταν οι στάχτες. Το τραγικό γεγονός ήταν κάτι που ξεπέρασε τις ανησυχίες μας. Πλέον τα σπίτια έχουν αποκατασταθεί και οι άνθρωποι εξακολουθούν να ζουν εδώ, ενώ καταφθάνουν περισσότεροι μια και βρισκόμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού. Η ζωή συνεχίζεται κανονικά. Μακάρι να μην ξανασυμβεί τέτοια καταστροφή.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΣ

Εγώ δεν έζησα την πυρκαγιά, αλλά ήρθα στο χωριό την επόμενη χρονιά. Μερικοί από εκείνους που χάθηκαν ήταν συγγενείς μου και γενικά όσοι έχασαν τη ζωή τους στις φλόγες, ήταν σημαντικές απώλειες για το μόλις 70 κατοίκων χωριό μας. Ο αέρας βοήθησε στην εξάπλωση της πυρκαγιάς. Πολλά παράπονα εκφράζονται για το σύστημα νερού που δεν καλύπτει τις ανάγκες του χωριού. Χάρη στην Κυπριακή Δημοκρατία, η πλειονότητα των φθορών αποκαταστάθηκε, ωστόσο εξακολουθούν να υπάρχουν προβλήματα. Δυστυχώς, η ελληνική κυβέρνηση δε μας έχει βοηθήσει βοηθήσει και δε μπορεί να σταθεί ικανή να μας διαθέσει μέσα για την επίλυση των παρόντων προβλημάτων. Αυτό που εύχομαι, είναι να τηρούνται γενικά οι δοθείσες υποσχέσεις για να υπάρχει συνεργασία και από τη δική μας πλευρά, τόσο στην πολιτική, όσο και στον ανθρωπιστικό τομέα.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Τι θα μπορούσε να ξεχάσει κανείς από εκείνη τη μέρα; Τους ανθρώπους που καήκανε; Τις περιουσίες που καταστράφηκαν; Εάν δεν υπήρχε η Κυπριακή Δημοκρατία, όλοι θα βρισκόμασταν στην ύπαιθρο τώρα. Δυστυχώς δεν έχουν απομείνει πολλοί πλέον εδώ και ο καθένας προσπάθησε να καταχραστεί τη βοήθεια που προσέφερε η Κυπριακή Δημοκρατία. Η φύση έχει ξαναγεννηθεί. Παρόλα αυτά, θα χρειαστούν αρκετά χρόνια για να αποκτήσουμε την παραγωγή που είχαμε τότε σε λάδι.

ΑΡΗΝΗ

ΚΑΛΛΙΟΠΗ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ

“Ήμουν εδώ, είχε αέρα δυνατό, τότε ζούσαν οι γέροι μας και είχα μεγάλο άγχος να τους βγάλω από το χωριό ζωντανούς και μπήκαμε στο αυτοκίνητο. Αν ήμουν μόνη μου στο αυτοκίνητο, ειλικρινά θα έμπαινα κάτω από τις βρύσες του νερού και δε θα έφευγα. Έβλεπα στο βουνό απέναντι να καίγονται όλα τα πεύκα και ήταν πολύ οδυνηρό. Φύγαμε βέβαια, αλλά επιστρέψαμε τα μεσάνυχτα περίπου, όπου βρήκαμε πάρα πολύ καπνό. Είχε περάσει η φωτιά από εκεί αλλά όχι τριγύρω. Το θέαμα που αντίκρυσα ήταν πρωτοφανές και άσχημο. Δε θα ήθελα να βιώσω ξανά αντίστοιχη εμπειρία.»

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΣΚΟΥΤΕΡΗ

«Βάλαμε λίγα ρούχα σε μια βαλίτσα και φύγαμε πριν μας προλάβει η φωτιά. Αντλούσαμε νερό από τις βρύσες και ρίχναμε στα κεραμμύδια και στα ξερά χόρτα. Προσπαθήσαμε να καταφύγουμε στη Ζαχάρω, μη γνωρίζοντας πως καιγόταν ολόκληρη. Πήραμε το δρόμο της επιστροφής αλλά η αστυνομία μας εμπόδισε γιατί η φωτιά είχε πλέον φτάσει και σε εμάς. Εκείνη την ημέρα, τα σπίτια όλων μας κάηκαν. Παρόλο που πέρασαν 10 χρόνια από τότε, σαν χθες θυμάμαι τις στιγμές αυτές και ανατριχιάζω σύγκορμη. Είναι διαφορετικό να παρατηρείς κάτι από μακριά από το να το ζεις.»

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ

«Βλέπαμε τα πάντα να καίγονται μπροστά στα μάτια μας. Η φωτιά είχε εξαπλω-
θεί σε κάθε κατεύθυνση και προσπαθούσαμε να φύγουμε γιατί είχαμε μαζί μας ηλικιωμένους συγγενείς. Επιστρέψαμε, ωστόσο εδώ τα μεσάνυχτα, προσπαθώντας και εμείς να βοηθήσουμε στην τοπική τουλάχιστον κατάσβεση. Όλα τα δέντρα κάηκαν. Μετά από 10 χρόνια, η φύση έχει αλλάξει , έχει ξαναγεννηθεί, αλλά η δική μας γενιά δεν πρόκειται να αντικρύσει ξανά τα άλλοτε αιωνόβια δέντρα. Η ζωή συνεχίζεται , ο κόσμος έχει παραμείνει στο χωριό και έρχονται όλο και περισσότεροι. Τα σπίτια έχουν επιδιορθωθεί και βρίσκονται σε καλύτερη κατάσταση συγκριτικά με πριν. Ευτυχώς, εδώ δεν είχαμε θανάτους, μόνο καποια ζώα χάθηκαν. Ελπίζω να μην ξαναζήσουμε παρόμοια κατάσταση.»

ΦΩΤΗΣ ΣΚΟΥΤΕΡΗΣ

«Κοιμόμουν και με ειδοποίησαν οι γείτονες ότι η φωτιά είχε φτάσει και σε εμάς. Μας ενημέρωσε ο δήμαρχος για την κατάσταση και μας προέτρεψε να εγκαταλείψουμε το μέρος και να καταφύγουμε αλλού. Πήρα την κόρη μου και μπήκαμε στο αυτοκίνητο, αλλά η φωτιά μας έκοψε το δρόμο και αλλάξαμε πορεία προς την παραλία της Ζαχάρως, όπου έφτασε και εκεί η φωτιά μετά από λίγο. Η φωτιά πέρασε δίπλα από το σπίτι μου και έφτασε μέχρι το βουνό. Επιστρέψαμε την επόμενη μέρα και το μόνο που αντικρίσαμε ήταν μια «μαυρίλα». Δεν είχαμε ούτε νερό να πιούμε. Ρίχναμε νερό από το υδραγωγείο, αλλά μετά από λίγο εξαντλήθηκε και αυτό. Αν και πλέον έχει αναβιώσει η βλάστηση μετά από 10 χρόνια, θα χρειαστούν πολλά χρόνια για να θυμίζει εκείνη πριν τις φωτιές του 2007. Τα σημάδια παραμένουν. Απεύχομαι να συμβεί ξανά τέτοια τραγωδία»

ΓΡΥΛΛΟΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΦΩΤΕΙΝΟΠΟΥΛΟΣ

Ευτυχώς, από πλευράς ανθρώπων,κανείς μας δεν κινδύνεψε, διότι είχαμε πάρει τα μέτρα μας και η φωτιά έφτασε εδώ τρεις μέρες μετά. Τα σπίτια μας σωθήκανε και μόνο μερικά ζώα χάθηκαν στις φλόγες. Πλέον, όπως προβλέπει η νομοτέλεια, η φύση έχει ξαναγεννηθεί και βρίσκεται σε πολύ καλύτερη κατάσταση από ότι πρωτύτερα. Δε λάβαμε καμία απολύτως βοήθεια από πουθενά, έστω και για τις ελάχιστες ζημιές που προκάλεσαν οι φλόγες. Φυσικά, πάντα ζούμε με το φόβο εμφάνισης μιας φωτιάς όμοιας με εκείνη του 2007.

ΠΑΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Πρόκειται για έναν εφιάλτη. Βρισκόμουν εδώ κατά τη διάρκεια της φωτιάς και πράγματι, φοβήθηκα τόσο για τη ζωή μου, όσο και για την περιουσία μου. Η αλήθεια είναι ότι η κατάσταση έχει ομαλοποιηθεί μετά από τόσα χρόνια. Η φύση έχει πράγματι ξαναγεννηθεί και οι καλλιέργειες είναι το ίδιο παραγωγικές όπως τότε. Πάντα ελλοχεύει ο κίνδυνος για μια σοβαρή πυρκαγιά και δυστυχώς δεν είμαστε προετοιμασμένοι, αφού δεν έχουμε λάβει κανένα απολύτως μέτρο. Καλό θα ήταν να καθαρίζουμε όλοι τα χωράφια μας από τα ξερά χόρτα προς αποφυγή εμφάνισης κάθε πιθανής πυρκαγιάς.

ΠΕΤΡΟΣ ΓΚΟΥΜΑΣ

Ανησυχήσαμε όλοι μας για τις περιουσίες μας, αλλά καταφέρουμε να σβήσουμε εγκαίρως τη φωτιά όταν έφτασε εδώ και να σώσουμε εν τέλει τα σπίτια μας. Μετά από χρόνια, η φύση από την πλευρά της έχει αρχίσει να ανακτά την προηγούμενη μορφή της και εμείς έχουμε συντηρήσει τα σπίτια μας σε καλή κατάσταση. Ωστόσο η σχετικά πρόσφατη εμφάνιση πυρκαγιάς κοντά στην περιοχή μας, έχει αναζωπυρώσει το φόβο μας για μια εξίσου καταστροφική πυρκαγιά.

ΦΩΤΗΣ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Βρισκόμουν εδώ κατά τη διάρκεια της φωτιάς και προσπαθούσα να σώσω πρωτίστως τη ζωή μου και ύστερα τη γη μου από τις φλόγες. Τα περισσότερα από τα στρέμματά μου κάηκαν ολοσχερώς αλλά τουλάχιστον κρατήθηκα στη ζωή. Δεν έλαβα ποτέ καμία αποζημίωση για τη ζημιά που έπαθα. Τα λιοστάσια έχουν αρχίσει να παρουσιάζουν μια αυξανόμενη βελτίωση από τότε αλλά θα χρειαστούν πολλά χρόνια ακόμα για να είναι το ίδιο παραγωγικά. Η πρώτη ικανοποιητική παραγωγή που είχαμε μετά τη φωτιά, ήταν έπειτα από 7 χρόνια. Ευτυχώς, ο Δήμος Κρεστένων μεριμνά για την απάλειψη κάθε πιθανότητας εμφάνισης μιας νέας πυρκαγιάς λαμβάνοντας κάθε δυνατό μέτρο πρόληψης.

ΓΡΑΙΚΑ

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Καήκανε όλα. Εμείς τότε βρισκόμασταν στην Κρέστενα και ευτυχώς δεν είχαμε ζημιές. Το χωριό πλέον έχει συνέλθει, αλλά κάθε φορά που βλέπουμε φωτιά, ζούμε με τον κίνδυνο μήπως συμβεί κάτι δυσάρεστο.

 

 

ΓΕΩΡΓΙΑ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ

Θα ήθελα να διαγράψω από το μυαλό μου εκείνη τη μαύρη μέρα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τις στάχτες που βρήκαμε όταν επιστρέψαμε μετά από 3 μέρες. Οι περιουσίες μας καήκανε, αλλά ευτυχώς το σπίτι μας σώθηκε. Τα σπίτια έχουν ανακατασκευαστεί χάρη στη βοήθεια πολλών δωρητών. Εύχομαι να μη συμβεί πουθενά αντίστοιχο εφιαλτικό περιστατικό.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Βρισκόμουν στην Αθήνα κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς, αλλά όταν πληροφορήθηκα ότι το οικόπεδό μου κάηκε, έσπευσα να πάω για να εκτιμήσω το μέγεθος της ζημιάς. Η εικόνα που αντίκρυσα, θύμιζε συντρίμμια πολέμου. Βέβαια, τα πράγματα εξελίχθηκαν καλύτερα, αλλά ο φόβος για μια παρόμοια τραγωδία ζει ακόμα μέσα μας. Ελπίζω να μην ζήσουμε ποτέ ξανά κάτι παρόμοιο.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΝΑΔΗΣ

Επειδή και εγώ και η γυναίκα μου έχουμε αναπνευστικά προβλήματα, αφήσαμε το χωριό και επιστρέψαμε την επόμενη μέρα, όταν η φωτιά είχε τελειώσει. Η εικόνα που είδα, ήταν
εφιαλτική. Το χωριό μετρούσε αρκετές ζημιές, αλλά ευτυχώς κανένα θύμα. Εμάς προσωπικά, μάς κάηκαν 420 ρίζες ελιές και επενδύσαμε χρήματα προκειμένου να εξασφαλίσουμε μια ικανοποιητική παραγωγή. Δεν είναι, λοιπόν, μόνο η παραγωγή, αλλά και οι δαπάνες που κάνουμε για να φέρουμε τα τωρινά δέντρα στην κατάσταση που βρίσκονταν τα προηγούμενα. Χρόνο με το χρόνο, όμως, η παραγωγή είναι όλο και καλύτερη. Μακάρι να μην ξαναζήσει κανένα χωριό αυτά που ζήσαμε εμείς!

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΒΩΒΟΣ

Βρισκόμουν εδώ την ημέρα της πυρκαγιάς και μάλιστα προσπάθησα ολομόναχος μαζί με το παιδί μου να προστατεύσω το σπίτι μου από τις φλόγες. Παρόλα αυτά, το ένα σπίτι μου κάηκε, το οποίο και δεν επισκευάσθηκε ποτέ, ούτε μου δόθηκε καποια αποζημίωση, επειδή η πολιτική ευνόησε συγκεκριμένους από τους πυρόπληκτους.


ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Αν και δε βρισκόμουν εδώ τότε, παρακολουθούσα με αγωνία την εξέλιξη της πυρκαγιάς. Όταν ήρθα, το μόνο που βρήκα, ήταν ένα μαύρο τοπίο. Χαίρομαι πολύ που η βλάστηση έχει επιτέλους αρχίσει να ξαναβρίσκει την προηγούμενη μορφή της και σε αυτό βοηθήσαμε και εμείς από την πλευρά μας με πολύχρονη αγρανάπαυση. Η εικόνα ενός αεροπλάνου που περνά, αναζωπυρώνει το φόβο μας για άλλη μια καταστροφική πυρκαγιά.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΙΟΝΥΣΟΠΟΥΛΟΣ

Δε θα ήθελα να θυμάμαι τίποτα από εκείνη τη μαύρη μέρα. Ευτυχώς, το δάσος έχει αναγεννηθεί και τα δέντρα μεγαλώνουν γρήγορα. Χάρη στη βοήθεια και τις δωρεές των Κύπριων, τα κτίρια ανοικοδομήθηκαν στην πλειονότητά τους. Πλέον, ζούμε με τον φόβο μήπως μας απειλήσει ξανά η πύρινη λαίλαπα.

ΠΛΑΤΙΑΝΑ

ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

Εκείνη την ημέρα επικράτησε μαζικός πανικός και οι περισσότεροι από εμάς πήγαμε στο Γρύλλο για να γλυτώσουμε από τη φωτιά. Λάβαμε κάποιες ελάχιστες αποζημιώσεις για τα καμένα οικόπεδα, ωστόσο δεν επαρκούν. Είχαμε και άλλες φωτιές στο παρελθόν, αλλά τις αντιμετωπίζαμε. Αυτή ήταν ιδιαίτερα καταστροφική και μας αιφνιδίασε. Ελπίζω να μην ξαναβρεθούμε όμηροι μιας τέτοιας οδυνηρής κατάστασης.

ΑΣΗΜΙΝΑ ΝΤΟΥΝΑ

Εγώ έφυγα εκείνη την ημέρα και παρέμεινε εδώ ο άντρας μου με το μεγαλύτερο αγόρι μας. Το εισόδημα εξακολουθεί να λείπει και το χωριό δεν έχει ακόμα έλθει στην προηγούμενη κατάστασή του. Κανείς μας δεν αποζημιώθηκε δυστυχώς. Ελπίζω να μην υπάρξει ποτέ ξανά άνθρωπος που θα δει ανθρώπους να καίγονται μπροστά στα μάτια του και να μην μπορεί να κάνει τίποτα για να τους σώσει.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ

Δεν βρισκόμουν εδώ εκείνη την ημέρα, αλλά παρακολουθούσα την κατάσταση με πολύ πόνο και παρά τα χρόνια που πέρασαν θυμάμαι το ίδιο ζωντανά το δυσάρεστο αυτό περιστατικό. Ο κόσμος είχε απελπιστεί και όλοι προσπάθησαν να σώσουν τις περιουσίες τους. Τώρα υπάρχει αρκετή φτώχεια, οι ελιές τώρα έχουν αρχίσει να πλησιάζουν την απόδοση εισοδήματος εκείνων των χρόνων.

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ναι, ήμουν εδώ όταν ξέσπασε η πυρκαγιά, αλλά έφυγα με προτροπή των Αρχών και επέστρεψα αμέσως μετά την κατάσβεσή της. Η εικόνα που είδα κατά την επιστροφή, θύμιζε συντρίμμια μάχης. Βέβαια, οι περισσότεροι έχασαν τις περιουσίες τους, αλλά υπήρξαν και εκείνοι που ωφελήθηκαν από την υπόθεση αυτή. Η κατάσταση της φύσης έχει βελτιωθεί σημαντικά, ωστόσο πάντα υπάρχει ο φόβος μιας ακόμη πυρκαγιάς.

ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ

Δε βρισκόμουν εδώ κατά τη διάρκεια της φωτιάς, αλλά κάηκαν τα πάντα. Ευτυχώς, η φύση έχει αναβιώσει και οι ελιές έχουν ξεκινήσει να μας δίνουν ικανοποιητικές παραγωγές.

 

 

ΠΕΤΡΟΣ ΑΘΑΝΑΣΟΥΛΑΣ

Ήμουν εδώ την ημέρα εκείνη και μάλιστα κινδύνεψα σημαντικά από άποψη υγείας λόγω των αναπνευστικών μου προβλημάτων. Δυστυχώς οι συνθήκες δεν είναι ευνοϊκές και όσο καλή παραγωγή λαδιού και να έχουμε, η ζημιά είναι ανεπανόρθωτη. Το ταμείο Μολυβιάτη αποδείχθηκε φιάσκο, αφού στην πραγματικότητα τα χρήματα δήθεν χρησι μοποιήθηκαν για την εκτέλεση έργων που ποτέ δεν έγιναν.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ

Όχι δεν ήμουν εδώ και αυτό που έχω να πω είναι ότι το χωριό μας δε βοηθήθηκε από πουθενά και πλέον βρίσκεται στην ίδια, ίσως και σε χειρότερη μοίρα από ότι πριν. Βέβαια, τα βουνά και τα δάση ξαναβρήκαν σχεδόν την προηγούμενη μορφή τους, αλλά εξακολουθεί να υπάρχει φόβος και κίνδυνος για μια νέα φωτιά. Ελπίζω να μην ξανασυμβεί αυτό το κακό!

 

Διαβάστε ακόμη

«Τι συνέβη στην Αρτέμιδα την Παρασκευή 24 Αυγούστου 2007; Λεπτό – λεπτό οι δραματικές ώρες (Χρονικό)

10 χρόνια μετά τον πύρινο όλεθρο: ξεχνάω… ή μήπως ΘΥΜΑΜΑΙ;

Δέκα χρόνια μετά τις φονικές πυρκαγιές: Επιμνημόσυνη δέηση για του πυροσβέστες που «χάθηκαν» την ώρα του καθήκοντος

24 Αυγούστου 2007 – 24 Αυγούστου 2017: H Ηλεία αναζητεί τη δικαίωση – Ζωντανές οι μνήμες

10 χρόνια μετά…