Οι μουλαράδες

Ημιόνους μετέφερε ένα εκ των πλοίων κατά την υποχώρηση μετά την Μικρασιατική καταστροφή και όταν μεσοπέλαγα διαπιστώθηκε έλλειψη τροφής και υπήρχε ανησυχία στα ζώα με κίνδυνο μετατόπισης του φορτίου και βύθισης του πλοίου ,ο έμπειρος  «μουλαράς»  έλυσε το πρόβλημα και άρχισε να σαλπίζει ……νομή!

Τα πεινασμένα τετράποδα ηρέμησαν  προσμένοντας τροφή ,το καράβι άντεξε τους βοριάδες του Αιγαίου και με συνεχόμενα σε τακτά διαστήματα σαλπίσματα νομής, αποβιβάσθηκαν σώοι στην στεριά ,καπετάνιοι, ναύτες και ημίονοι.

Ο έμπειρος μουλαράς , που κατόπιν έλαβε σε ειδική τελετή  τον τίτλο του καπετάνιου και συνέχισε την καριέρα του στο εμπορικό ναυτικό, μεταφέροντας ημιόνους στα λιμάνια της Μεσογείου, κατέρριψε κάθε ρεκόρ πειθαρχίας του φορτίου, με το σωτήριο σάλπισμα νομής, τόσο ικανό ώστε να διώχνει ακόμη και την πείνα.

Μία σάλπιγγα λοιπόν και ένα εμβατήριο είναι αρκετά να ηρεμήσουν ακόμη και πεινασμένα μουλάρια, συμπαθέστατα ζώα,  που λέμε εμείς οι άνθρωποι ότι δεν έχουν και τόσο μυαλό, αλλά έχουν μάλλον αρκετό, ώστε να δημιουργεί συναισθήματα  όπως αυτό της προσμονής τροφής και της υπομονής για καλύτερες ημέρες.

Και ήρθαν τότε οι καλύτερες ημέρες, με την αποβίβαση στην στεριά και την παροχή άφθονου σανού, για φαγοπότια και γλέντια, έτσι που ξεχάστηκαν οι κακουχίες του πολέμου, της ήττας, της υποχώρησης και της σκληρής και αδυσώπητης πείνας  μεσοπέλαγα και στο έλεος των ψυχρών βοριάδων.

Μας λείπει  φαίνεται η σάλπιγγα κα ο σαλπιγκτής, μπορεί και ο καπετάνιος, είναι μόνα τους τα μουλάρια, ατάϊγα  πεινασμένα και διψασμένα, μεσοπέλαγα και ας μην είναι στην θάλασσα, αλλά εκτεθειμένα στους βοριάδες  της καθημερινότητας ,της καταπίεσης, της ανέχειας και της φτώχιας.

Για μία σάλπιγγα και έναν σαλπιγκτή,  τόσο κακό και τόσος κίνδυνος για τα δύστυχα δίποδα μουλάρια της σημερινής πραγματικότητας, που φαίνεται ξεπέρασαν το κρίσιμο όριο της πείνας και περιήλθαν  σε κατάσταση απάθειας, ανήμπορα να σηκώσουν κεφάλι και πολύ περισσότερο να μετατοπίσουν το φορτίο.

Ο καπετάνιος  με τους μουλαράδες του, δεν έχουν λόγο να ψάξουν τον σαλπιγκτή και την σάλπιγγα, δεν χρειάζεται να σαλπίσουν «νομή»,αφού πέτυχαν το ακατόρθωτο για την εποχή της οπισθοχώρησης  εκ της Μικρασίας, αλλά προσφιλέστατο για την εποχή μας, πέτυχαν την σιωπή, την αποφυγή  και  εξαφάνισαν την προσμονή τροφής για τα σύγχρονα και ταλαιπωρημένα μουλάρια, για εμάς δηλαδή τους πολίτες της κρίσης, που έχουμε παραιτηθεί  ακόμη και από  τα όνειρα και τις ελπίδες, να ακουμπήσουμε και να αράξουμε σε ένα λιμάνι σωτηρίας.

Προτιμούμε να μας οδηγούν θαλασσοδαρμένους και ανεμοδαρμένους προς το άγνωστο, και μάλλον δεν το αισθανόμαστε, οι ανάλγητοι  καπετάνιοι και μουλαράδες, χωρίς να σαλπίζει ο σαλπιγκτής  έστω και μία φορά….»νομή»!!!

Επαναδημοσίευση από τις ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ της 24.1.2014, για υπενθύμιση…