Ορλωφικά: Η πρώτη επανάσταση των Ελλήνων

Αναμφισβήτητα είναι κοινά αποδεκτό πως αν υπάρχει ένα έθνος στον κόσμο που να δύναται να υπερηφανευθεί για την ευγενική του καταγωγή, τότε αυτό δεν είναι άλλο από το ελληνικό έθνος. Και αυτό γιατί, αυτό το κλέος ανδρών που το περιβάλλει, απολυτρώθηκε με σειρά μαρτυρίων. Ο τίτλος της ευγενούς καταγωγής μας είναι γραμμένος από το πρώτο ως το τελευταίο γράμμα με αίμα. Με αίμα που χύθηκε από τους γενναίους προγόνους μας, οι οποίοι με απόλυτη αυταπάρνηση θυσίασαν τα πάντα και εν τέλει αυτοθυσιάστηκαν, για να χαίρουμε εμείς σήμερα την ύπαρξή μας εν καιρώ ειρήνης.

Αρκεί κανείς να ανατρέξει στο παρελθόν, για να διαπιστώσει, πώς εναντίον αυτού του έθνους ξέσπασαν οι πιο φοβερές καταιγίδες, που κατέπνιξαν αιμοσταγώς κάθε του ανάσα για απελευθέρωση από τους αμέτρητους δυνάστες, που βίαζαν την ελεύθερή του ύπαρξη.

Εναντίον μας σηκώθηκαν τα πιο άγρια και απειλητικά κύματα. Κύματα πελώρια, που αποπειράθηκαν να μας πνίξουν κάτω από το ζυγό της αιχμαλωσίας. Όμως αυτός ο λαός έμαθε να κολυμπά μέσα στα αίματα και να προσπαθεί να κρατά για ώρα την ανάσα του μέσα στο βυθό του αίματος και άξαφνα να αναδύεται ολότελα ανδρειωμένος και έτοιμος να διεκδικήσει τη χαμένη πνοή της ελευθερίας του.

Ένας Ελληνισμός που καταδιώχθηκε, μαρτύρησε, υποδουλώθηκε και κρύφτηκε μέσα στο ζοφερό νέφος της δουλείας για να ανατείλει εξαπίνης και να χαρίσει τη λάμψη του ως δυναμογόνο ζωή, που θα εξελληνίσει καθετί το ξένο.

Ίσως, λοιπόν, αυτή η δράση να είναι ικανή να ερμηνεύσει και τη μυστηριώδη δύναμη του γένους μας, το οποίο από την επομένη της Άλωσης άρχισε να αγωνίζεται για την απελευθέρωσή του από τον τουρκικό ζυγό.

Ένα από τα αποδεικτικά σημάδια της αγωνιστικότητας μας αποτελεί άλλωστε και η πρώτη επανάσταση του γένους μας, πριν από την έναρξη του ελληνικής επαναστάσεως του ’21, τα ορλωφικά..

Τα Ορλώφεια ήταν ένα κίνημα ανεξαρτησίας που υποκινήθηκε από τους Ρώσους εναντίον των Οθωμανών κατά τη διάρκεια του Ρώσο-τουρκικού πολέμου κατά την χρονική περίοδο 1768-1774. Στο διάστημα αυτό σημειώθηκαν πολλές εξεγέρσεις σε διάφορα μέρη της ηπειρωτικής και νησιώτικης Ελλάδας. Επαναστατικές εστίες υπήρξαν στην Ήπειρο, τη Θεσσαλία, τη Στερεά Ελλάδα και κυρίως στην Πελοπόννησο. Αν και η έκβαση της επαναστάσεως δεν ώθησε την ευόδωση των σχεδίων των Ελλήνων περί ανεξαρτησίας, εντούτοις αφύπνισε το έθνος . Απέδειξε περίτρανα πώς όλα όσα διαδραματίστηκαν στην ορλωφική επανάσταση ήσαν ο καταλύτης της « εθναφύπνισης», εφόσον τελεολογικά η ουσία ενός έθνους ταξιδεύει αναλλοίωτη, έστω και εν υπνώσει, μέσα στο χρόνο περιμένοντας την κατάλληλη ιστορική συγκυρία για να αφυπνιστεί, να λυτρωθεί και εν δυνάμει να μεγαλουργήσει.

Ως Ορλωφικά ονομάζεται η εξέγερση των Ελλήνων που σημάδεψε τόσο την Ελληνική ιστορία όσο και την ιστορία γενικότερα του Ανατολικού ζητήματος κατά την περίοδο 1768-1774. Οι Έλληνες της ηπειρωτικής και της νησιώτικης Ελλάδας επαναστάτησαν υποκινούμενοι από τους Ρώσους που επεδίωκαν την απομάκρυνση των Οθωμανών από το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.[1]

Τα ορλωφικά ήταν το συντονισμένο σχέδιο των Ρώσων στη νότια Πελοπόννησο, στα νησιά του Αιγαίου και τις δυτικές ακτές της Μικρά Ασίας, σύμφωνα με το φιλόδοξο εγχείρημα της αυτοκράτειρας της Ρωσίας, της Αικατερίνης της Β΄(1762-1796) με ευνοούμενους συνεργάτες τους αδελφούς Γκριγκόρι , Αλεξέι και Φιόντορ Ορλώφ, από τους οποίους και ονομάστηκε το κίνημα. Σύνδεσμοι των Ορλώφ στην Ελλάδα ήταν ο Γεώργιος Παπαζώλης, ο Εμμανουήλ Σάρρος, ο αρχιμανδρίτης Δαμασκηνός, καθώς και άλλες σημαντικές προσωπικότητες, που με τη δράση τους ενίσχυσαν αυτόν τον αγώνα.

 Αν και η έκβαση της επαναστάσεως δεν ώθησε την ευόδωση των σχεδίων των Ελλήνων περί ανεξαρτησίας, εντούτοις αφύπνισε το έθνος . Απέδειξε περίτρανα πώς όλα όσα διαδραματίστηκαν στην ορλωφική επανάσταση ήσαν ο καταλύτης της « εθναφύπνισης», εφόσον τελεολογικά η ουσία ενός έθνους ταξιδεύει αναλλοίωτη, έστω και εν υπνώσει, μέσα στο χρόνο περιμένοντας την κατάλληλη ιστορική συγκυρία για να αφυπνιστεί, να λυτρωθεί και εν δυνάμει να μεγαλουργήσει.