Outlaw King: Ο Chris Pine μάχεται για το στέμμα στο Netflix

Κάτι σαν flipside του αξέχαστου Braveheart, το «Outlaw King» του Ντέιβιντ ΜακΚένζι (Hell or high water) έρχεται να φωτίσει μια σχεδόν παράλληλη προσωπικότητα, την ίδια ιστορική περίοδο με τον Ουίλλιαμ Ουάλας για τους Σκωτσέζους: αυτή του Ρόμπερτ Μπρους, ο οποίος επικηρυγμένος από Άγγλο βασιλιά Έντουαρντ Α’, κατόρθωσε να συσπειρώσει τον λαό και τον στρατό των Σκώτων εναντίον του το διάστημα 1298-1306 και να διατελέσει βασιλιάς της χώρας του για 20 χρόνια..

Και καθώς οι συγκρίσεις με το εξαιρετικό φιλμ του Μελ Γκίμπσον είναι αναπόφευκτες, οι δύο ταινίες είναι στον πυρήνα τους μάλλον διαφορετικές, αν και οι δύο σκηνές μάχης (ειδικά η τελική) είναι ανάλογα καλογυρισμένες, βρώμικες, βίαιες στα όρια του R-Rated.

Οι ρυθμοί στην υπόλοιπη ταινία είναι όμως ξεκάθαρα διαφορετικοί, με τον (καλό) Κρις Πάιν να δημιουργεί σαν χαρακτήρα έναν πιο πράο και μειλίχιο ηγέτη που καταφεύγει στην βία όταν δεν υπάρχει άλλη επιλογή και εστιάζει πολύ περισσότερο στις διαπροσωπικές σχέσεις, με ένα όμως μοντάζ μάλλον προβληματικό που δημιουργεί συχνά πυκνά προβλήματα ρυθμού, τα οποία αδικούν συνολικά την ταινία.

Μια λεπτή ισορροπία που δεν επιτυγχάνεται πάντα, με ορισμένες περιττές σκηνές και την επιμονή του σκηνοθέτη σε κάποια ζητήματα σχεδόν εκνευριστική, την Φόρενς Πιου σταθερά πολύ πάνω από τον μέσο όρο ερμηνευτικά στον ρόλο της συζύγου του Μπρους, αλλά τους Στίβεν Ντιλέιν και Μπίλι Χάουλ που ερμηνεύουν τον Άγγλο βασιλιά Έντουαρντ και τον γιο του, να απεικονίζονται στα όρια της καρικατούρας.

Η κορύφωση της έντασης είναι off beat, σου δίνει συνεχώς την αίσθηση ότι απαιτείται ένα κλικ παραπάνω σε «τσίτα» για να κουμπώσουν οι επιμέρους ιστορίες και μπορεί η τελική μάχη επαναλαμβάνω να κερδίζει τις εντυπώσεις, συνολικά όμως σου αφήνει την επίγευση της χρυσής μετριότητας.

H ταινία του Μελ Γκίμπσον, μέσα στην υπερβολή της, ήταν πολύ περισσότερο σινεμά. Αυτό εδώ είναι πιο τηλεοπτικό.

Πηγή: moveitmag