Πάλι ήρθε η τρόϊκα

Ξαναήρθαν τα κουστούμια με τις γραβάτες, ή αλλιώς τρόϊκα ,που αργότερα βαφτίστηκαν σε θεσμούς και απ ότι φαίνεται δεν πρόκειται να γλυτώσουμε απ αυτούς, τουλάχιστον μέχρι να ξεχρεώσουμε και αυτός ο χρόνος είναι πολύ μακριά, φτάνει ως το σωτήριο έτος 2060.

Θα πηγαινοέρχονται σε τακτά αλλά και άτακτα διαστήματα, όποτε κρίνουν σκόπιμο για τακτικούς αλλά και έκτακτους ελέγχους, έτσι ώστε να διαπιστώνουν την εφαρμογή ή και όχι των προβλεπόμενων από τα τρία φανερά, αλλά και τα κρυφά μνημόνια, που μας φόρτωσαν, αφού μόνοι μας δεν ήμασταν ικανοί να αποφύγουμε την χρεοκοπία και ένας, ο κ. Παπανδρέου, που προσπάθησε να την ελέγξει λοιδωρήθηκε όσο κανείς άλλος και τελικά εξωστρακίστηκε κυρίως από τους συντρόφους του.

Συνομιλεί λοιπόν αυτές τις ημέρες η κυβέρνησή μας με τους θεσμούς, τα ΜΜΕ δεν το πολυλένε, μόνο στα ψιλά και στα περιθώρια το αναφέρουν ελάχιστα, ώστε να μην χαλάσει το προφίλ του πολιτικού μας συστήματος και γίνει κα μικά στραβή, που να μην επιτρέπει την ανάλογη κατανόηση και επιείκια αν χρειαστεί, σε περιπτώσεις που είμαστε ανακόλουθοι και παραβαίνουμε τις εντολές των μνημονίων.

Τι κι αν έφυγαν τα μνημόνια στα χαρτιά φυσικά, αφού στην πραγματικότητα παραμένουν και αν τολμήσουμε να μην συμμορφωθούμε με τα υπεσχημένα και υπογεγραμμένα αλοίμονό μας, δεν θα δοθεί πλέον η απαραίτητη τριτεγγύηση από τους κηδεμόνες μας, ώστε να δανειστούμε, και τότε τι κάνουμε, πως θα καλύψουμε τα έξοδα λειτουργίας του Δημοσίου και των Οργανισμών του;

Τα μνημόνια έφυγαν αλλά ζήτω τα μνημόνια, κατά παράφραση της παρόμοιας ρήσης «όταν απέθανεν ο βασιλεύς», και κατά πολλούς ευτυχώς που υπάρχουν γιατί ως φαίνεται, μάλλον δεν είμαστε ικανοί να εργαστούμε και να επιβιώσουμε χωρίς κηδεμόνες, δανειστές και τοκογλύφους.

Ψάχναμε τις επενδύσεις και ρίχναμε τις ευθύνες στην προηγούμενη κυβέρνηση και όταν άλλαξε και ήρθε η νέα, πάλι τα ίδια, αναζητούνται και καταζητούνται οι επενδύσεις, δεν κινείται τίποτα σοβαρά σε κανέναν τομέα και οι υπεύθυνοι δικαιολογούνται ότι ακόμη είναι  νωρίς, τί αλήθεια περιμένουν, εμείς πάντως δεν έχουμε κανένα καινούργιο έργο να μελετάται έστω, ή κάποιο παλιό ξεχασμένο, να έρχεται στην επιφάνεια.

Και αναρωτιόμαστε μήπως αλήθεια είναι καλό που έρχονται τα κουστούμια με τις γραβάτες, ή μήπως αυτοί είναι το εμπόδιο ώστε να έρθουν οι επενδυτές για να επενδύσουν τα χρήματά τους, μήπως να τους ζητούσαμε για ένα εύλογο διάστημα να μας κοιτάζουν εκ του μακρόθεν, για μία δοκιμή επιβίωσης ίσως και ανάπτυξης χωρίς την κηδεμονία τους;

Κι αν ξαναχρεοκοπήσουμε, δεν έγινε και κάτι σοβαρό, μαθημένοι είμαστε και φυσικά αδιόρθωτοι, ίσως χρειάζεται η πτώση μας  να γίνει πιο βίαιη, μπας και συμμορφωθούμε.-