Σάκης Καράγιωργας: Ένας δικός μας άνθρωπος «έφυγε» σαν σήμερα

Για κάποιους πολίτες είναι απλώς το όνομα της κεντρικής πλατείας του Πύργου. Για τους περισσότερους όμως, και κυρίως για τους ανθρώπους του τόπου του, της Ηλείας, είναι κάτι παραπάνω από αυτά… Ο Σάκης Καράγιωργας είναι σημείο αναφοράς στην ανθρώπινη δύναμη, την ηθική διάσταση και την ιδεολογική χωρητικότητα.

Γεννήθηκε στον Πύργο το 1930 και σταδιοδρόμησε ως οικονομολόγος και πανεπιστημιακός καθηγητής. Πρωτεργάτης του αντιδικτατορικού αγώνα μέσα από τις γραμμές της Δημοκρατικής Άμυνας, τραυματίστηκε βαριά στην προσπάθειά του να ενεργοποιήσει βόμβα εναντίον της χούντας και παρέμεινε ανάπηρος στο χέρι του εφ’ όρου ζωής. Συνελήφθη και βασανίστηκε σκληρά. Τον Απρίλη του 1970, έπειτα από μια «απολογία»- δριμύ κατηγορώ κατά του καθεστώτος της 21ης Απριλίου, καταδικάστηκε από το «Έκτακτον Στρατοδικείον Αθηνών» στην ποινή «της ισοβίου καθείρξεως». Στη φυλακή έμεινε για τέσσερα χρόνια  και αποφυλακίστηκε από τις φυλακές Κορυδαλλού με τη γενική αμνηστία.

Κάποιος απαισιόδοξος θα πει πως σήμερα η πλειονότητα των ανθρώπων δεν συναντιέται με τις αξίες του σπουδαίου ανθρώπου και αγωνιστή. Η ιστορία όμως έχει τις δικές της ασύμμετρες διαταραχές. Ο ίδιος ο Καράγιωργας έλεγε: «Προσπαθούμε, γι΄ αυτούς που θα έρθουν μετά από εμάς. Ύστερα από πενήντα, εκατό ή και περισσότερα χρόνια».

Μετά την πτώση της δικτατορίας επιστρέφει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και παράλληλα συμμετέχει στην ιδρυτική διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ υπό τον Ανδρέα Παπανδρέου το 1974. Σύντομα και λόγω διαφωνιών θα διαγραφεί μαζί και με άλλα στελέχη από το ΠΑΣΟΚ χωρίς όμως να πάψει να συμμετέχει και να παρεμβαίνει στη καθημερινή πολιτική, δίνοντας μεγάλη έμφαση στην εκπαιδευτική, ερευνητική και θεσμική παρέμβαση στο χώρο της ανώτατης παιδείας. Ενθαρρύνει διεπιστημονικές έρευνες και αφιερώνει μεγάλο μέρος της ενεργητικότητάς του στο θέμα της αναβάθμισης της ανώτατης παιδείας γενικότερα και της Παντείου σε σύγχρονο πανεπιστήμιο κοινωνικών επιστημών ειδικότερα. Ανώτατη τιμή υπήρξε η εκλογή του σε πρύτανη του ιδίου ιδρύματος.

Αυτό που τον κάνει να ανήκει στους ξεχωριστούς, είναι ότι τράβηξε τις αρχές του ως τα άκρα, μέχρι τον ακρωτηριασμό του. Αυτό που τον έκανε σπουδαίο, ήταν η υψηλή αίσθηση δικαίου και ήθους που τον κατείχε. Κι εκείνο που τον τιμά είναι το γεγονός πως ούτε καταδέχτηκε, ούτε συναναστράφηκε, ούτε χαριεντίστηκε με τους εκπροσώπους κάθε είδους εξουσίας.

Απεβίωσε στις 17 Αυγούστου 1985. Ο δήμος Πύργου τον τίμησε ως γνήσιο τέκνο του δίνοντας το όνομα του στη Κεντρική Πλατεία της πόλης (Επαρχείο).

Μεγαλύτερη σημασία από το να τον τιμάμε με τη μνήμη για όλους τους παραπάνω  λόγους, έχει το να ζούμε στ΄ αλήθεια κι εμείς… κάπως έτσι!