Στη μνήμη του Γιώργου Διαμαντόπουλου

Πέρασαν κιόλας τρία χρόνια. Από τότε που «έφυγε» από κοντά μας, για την ακρίβεια… από τούτον εδώ τον κόσμο της ματαιότητας, ο νεαρός Αμαλιαδίτης Γεώργιος Διαμαντόπουλος, μόλις στα τριάντα του χρόνια. Ήταν… των Θεοφανίων του 2017… Με Πνεύμα Άγιο, ταξίδεψε ο Γιώργος!

Ο Γιώργος Διαμαντόπουλος, έδωσε μια άνιση αλλά και διαχρονική μάχη, αγωνίστηκε θαρραλέα και με χαμόγελο, δίχως να το βάλει κάτω. Αγωνίστηκε, όπως είχε μάθει από παιδί να κάνει μέσα στους αγωνιστικούς χώρους, με την ασπρόμαυρη μπάλα. Μα εκείνος ο αγώνας, ήταν όχι απλά ο πιο δύσκολος, αλλά ένας αγώνας άνισος. Παρόλα αυτά τον έδωσε με γενναιότητα, δίχως να εγκαταλείψει, αντιμετωπίζοντας κατά μέτωπο το πρόβλημα και κοιτάζοντας κατάματα τον Χάροντα. Κι είμαι βέβαιος, ότι φιλικά τον αντιμετώπιζε κι αυτόν, αφού ο Γιώργος είχε μια καλημέρα για όλους και μια μεγάλη αγκαλιά για όλον τον κόσμο, δίχως καμία κακία.

Γιώργαρε, τούτη εδώ η «νεκρολογία» άργησε εσκεμμένα. Και γίνεται συνειδητά τώρα, στα τρία χρόνια απ’ την εκδημία σου, λαμβάνοντας το νόημα μιας αιώνιας θύμησης, για να καταδείξει ακριβώς, πως αυτοί που σε γνώρισαν, που ένιωσαν την αγνότητα και την καλοσύνη της ψυχής σου, πάντα θα σε θυμούνται. Να ‘σαι καλά ρε φίλε, εκεί στον Παράδεισο που με βεβαιότητα ξέρουμε, ότι αναπαύεται η ψυχή σου. Και να περνάς γαλήνια, στα επουράνια γήπεδα και με τ’ αγγελικά τραγούδια.
Οι ευχές για υγεία και δύναμη, να συνοδεύουν πάντα, τόσο τον πατέρα του φίλου και συνεπώνυμου Γιώργου, παλιό ποδοσφαιριστή του Αστέρα Αμαλιάδας που ήταν και συμπαίκτης με τον δικό μου, όσο και την άξια κι αγαπητή μητέρα του, καθώς βεβαίως και τις αδερφές του, άνθρωποι όλοι με ήθος, καλοσύνη και ταπεινότητα που κοσμούν την τοπική κοινωνία. Ο αγώνας του αγαπημένου τους Γιώργου και ο Γολγοθάς που ανέβηκε για καιρό με την αμέριστη στήριξη και συμπαράσταση των δικών του ανθρώπων και που πέρασαν κι οι ίδιοι μαζί του, είναι ο πιο σίγουρος δρόμος για τη Λύτρωση, αφού ο Σταυρός είναι η προϋπόθεση της Αναστάσεως.

Φυσικά και δεν θα μπορούσαμε να μην κλείσουμε τούτη εδώ τη μνεία στον Γιώργο Διαμαντόπουλο, με κάποιο από τα τραγούδια που είχε ερμηνεύσει ο αγαπημένος του τραγουδιστής Στέλιος Καζαντζίδης. Επιλέγουμε λοιπόν τούτους τους στίχους της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου: «… Δυο πόρτες έχει η ζωή, άνοιξα μια και μπήκα, σεργιάνισα ένα πρωινό κι ώσπου να ‘ρθει το δειλινό, από την άλλη βγήκα… Όλα είναι ένα ψέμα, μια ανάσα, μια πνοή, σαν λουλούδι κάποιο χέρι, θα μας κόψει μιαν αυγή»! Κι όμως το όνομα της εν λόγω στιχουργού, δεν αποτελεί μια τραγική ειρωνεία σε μια τέτοια νεκρική μνεία. Αντιθέτως, η «ευτυχία» είναι αυτή η ένθεη κι επουράνια, ψυχική και πνευματική κατάσταση που δεν μπορεί παρά να είμαστε όλοι πεπεισμένοι, ότι βιώνει ο Γιώργος Διαμαντόπουλος, στην αυλή του Παραδείσου.

Με τιμή
Νίκος Διαμαντόπουλος
Αμαλιάδα Ηλείας