Συνθήματα ακούσαμε… Επιχειρήματα;

«Δεν διδαχθήκαμε τίποτα από τους εμφύλιους και τους αλληλοσπαραγμούς. Καταφέραμε πάλι να διχασθούμε σε «πατριώτες» και «προδότες». Ζούμε σε μια χώρα εντυπώσεων και χαρακτηρισμών…»

 

Καταφέραμε πάλι να διχαστούμε. Στους πατριώτες που διαμαρτύρονται και πάνε στα συλλαλητήρια, και στους «προδότες» που παραδίδουν στα Σκόπια «τη μία και μοναδική Μακεδονία».

Ξένες δυνάμεις και ούτε καν… εγγυήτριες για την συνοχή και την ενότητά μας «κτύπησαν» στο αδύνατο σημείο της χρονικής συγκυρίας, δηλαδή της κρίσης και μαζί με την επίλυση του οικονομικού αδιεξόδου «άρπαξαν» την ευκαιρία να δώσουν «λύση» και στο εθνικό μας θέμα, περί των Σκοπίων και της ονομασίας τους.

Εμείς πάλι δεν διδαχθήκαμε τίποτα από τους εμφύλιους, τους αλληλοσπαραγμούς και τα ιδεολογικού χαρακτήρα στεγανά που όπως και παλαιότερα, έτσι και στη νεώτερη ιστορία της Ελλάδας μας αποδεκάτισαν και μας συρρίκνωσαν…

Σε μια χώρα εντυπώσεων και συνθημάτων, τα επιχειρήματα και ο διάλογος περνούν σε δεύτερη μοίρα κάτι που έγινε αντιληπτό και χθες με την μεγάλη συγκέντρωση της πλ. Συντάγματος στην Αθήνα.

Ακούσαμε πολλά και αγανακτισμένα λόγια, και ιστορίες του παρελθόντος με κριτικές υψηλών τόνων για τις πολιτικές του παρόντος. Δεν ακούσαμε όμως μια πειστική αναφορά κατά της «Συμφωνίας των Πρεσπών».

Νωρίτερα κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο «18 επιχειρήματα» των διοργανωτών στη βάση των οποίων θα έπρεπε να παρευρεθούμε στο συλλαλητήριο. Δείτε μερικά από αυτά: «Γιατί δεν μασάω το παραμύθι τους». «Γιατί δεν δικαιούμαι να απουσιάσω…» «Γιατί είμαστε οι περισσότεροι και πρέπει να το δείξουμε…» «Γιατί δεν γονατίζω άλλο…» «Γιατί δεν παραχωρώ άλλο…», κ.λπ. Είναι άραγε επιχειρήματα ή συνθήματα όλα τούτα;

Μια μέρα πριν, το περιεχόμενο της Συμφωνίας δημοσιεύθηκε στο σύνολο του αθηναϊκού τύπου. Αναλυτικά άρθρο με άρθρο. Πόσοι από αυτούς που διαφωνούν, αλλά και πόσοι από εκείνους που συμφωνούν το μελέτησαν; Με πόση προσοχή κάθισαν να το διαβάσουν στα πιο επίμαχα σημεία του;

Η «επόμενη μέρα» στον χειρισμό του συγκεκριμένου θέματος αναμένεται δύσκολη, ίσως και περισσότερο από την σημερινή. Είμαστε πολύ κοντά σε μια ακόμη δύσκολη περίοδο που μπορεί να μην χωρίζει και να βάλει κομματικές ετικέτες στα καφενεία, αλλά δεν αποκλείεται να τα κατατάσσει σε… «πατριωτικά» και «ανθελληνικά».

«Και φυσικά θα επωφελούνται εις βάρος μας όσοι ακολουθούν πιστά την λεγόμενη «διπλωματική οδό» πολλοί από τους οποίους θα δούμε στον μέλλον ως διαμεσολαβητές και προστάτες στην προσπάθεια της εσωτερικής μας συνεννόησης!

Ας χαμηλώσουμε λοιπόν τα «ντεσιμπέλ» της οργής μας, ας μάθουμε να ακούμε και την διαφορετική άποψη, ας αποφύγουμε τους χαρακτηρισμούς ή το «εμείς» και το «εσείς» και ας σταματήσουμε επιτέλους τα «τύμπανα του πολέμου!».

Γιατί, σε έναν πόλεμο, δεν γίνεσαι ήρωας ή πατριώτης όταν το φωνάζεις, αλλά όταν βρίσκεσαι στην πρώτη γραμμή, μάχεσαι, και μένεις εκεί μέχρι τέλους. Για να ξέρουμε που και που τι λέμε…