Tα πεινασμένα παιδιά δεν θέλουν Wi-Fi

ftoxeia.jpg

Γράφει ο Χρίστος Πλευριάς xr_plevrias@yahoo.gr

Είναι απίστευτο ίσως και υπερβολικό για τα δεδομένα της εποχής, αλλά δεν παύει να είναι απολύτως πραγματικό το γεγονός ότι κάθε μέρα που περνά αναγκαζόμαστε να βιώνουμε εικόνες και καταστάσεις που κυριολεκτικά μας συγκλονίζουν…

Σ’ έναν λαό που ως ο πλέον γερασμένος, ιδιαίτερα πολύπαθος στο διάστημα των τελευταίων χρόνων και επικίνδυνα καταθλιπτικός και δυστυχισμένος, η κυβέρνηση που δεν αλλάζει ρότα και δεν λέει να βρει τα… ανθρώπινα στοιχειώδη πατήματά της, απαντά με ενέργειες, πρωτοβουλίες και πρακτικές που επιμένουν να μας μιλούν για πλεόνασμα και δωρεάν Wi-Fi…

Είναι λυπηρό αλλά δεν σκέπτονται –και δεν μπορούν να το κάνουν – ούτε τα παιδιά μας. «Παραδομένοι» στην τρόικα, έμαθαν να μετρούν ως άλλα κομπιουτεράκια στατιστικές και αριθμούς, απαξιώνοντας την πολυτιμότητα του ανθρώπου ακόμη και όταν προκαλούν τους λεγόμενους κατά την περίοδο της κρίσης «ξαφνικούς θανάτους».

Αρέσκονται στο να δίνει ο ένας υπουργός στον άλλον συγχαρητήρια μέσω twitter και δρομολογούν εξελίξεις που εμπεριέχουν και βία, υπό το φως των αστεριών της νύχτας, αφού δεν έχουν το κουράγιο (μπορεί και να ντρέπονται) να το πράξουν με το λαμπερό φως του ήλιου την ημέρα!

Προφανώς είναι οι ίδιοι που δεν άκουσαν το σπαραγμό του παιδιού από το οικοτροφείο της Καλλιθέας που απευθυνόταν στην μητέρα του: «Μαμά, πάρε με στο σπίτι και δεν θα ξαναζητήσω φαγητό!…» είπε απελπισμένο το κοριτσάκι ραγίζοντας τις καρδιές όσων το άκουγαν να εκλιπαρεί.

«Δεν θα πεινάσω ξανά. Στο υπόσχομαι!» έλεγε επίμονα το παιδί για να επιστρέψει πίσω στους γονείς του. Οι τελευταίοι το άφησαν στο ίδρυμα γιατί δεν είχαν φαγητό να το ταΐσουν. Η ιστορία αυτή, δεν είναι η μοναδική στην Ελλάδα της ύφεσης.

Οι οικογένειες δεν αντιμετωπίζουν πια, βασικές βιοποριστικές τους ανάγκες. Και η UNICEF έδειξε πρόσφατα, ότι περισσότερα από 600.000 παιδιά στη χώρα μας υποσιτίζονται και ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας.

Προχθές οι Πολύτεκνοι του Πύργου έδωσαν ένα εξαιρετικό μάθημα αξιοπρέπειας και υπερηφάνειας. Δεν κάνουμε παιδιά, για να παίρνουμε επιδόματα, είπαν στο μήνυμά τους.

Ζητάμε όμως δυνατότητες και ίσες ευκαιρίες για να τα δούμε ως ενεργούς πολίτες αργότερα, να σπουδάζουν, να μορφώνονται και να παλεύουν για μια άλλη Ελλάδα. Καλύτερη, έντιμη και παραγωγική. Ούτε αυτό λοιπόν δεν μπορούν να τους παρέχουν;

Πώς να δώσουν όμως ίσες ευκαιρίες όταν από την άλλη πλευρά ευθύνονται και για την δημιουργία μαθητών δύο ταχυτήτων; Δεν είδατε τι συμβαίνει με τα ΕΠΑΛ; Άφησαν τα παιδιά χωρίς καθηγητές, ακόμη και σε περιπτώσεις που για κάποιους μαθητές η φετινή χρονιά, είναι χρονιά πανελλαδικών εξετάσεων.

Νωπή είναι επίσης και η ταλαιπωρία των ΑμεΑ με τα ειδικά σχολεία που τα… «ξέχασαν» και χρειάστηκαν φωνές και έντονες διαμαρτυρίες από τους γονείς για να χτυπήσει και σε αυτά τα ιδιαίτερης σπουδαιότητας διδακτήρια το κουδούνι της έναρξης…

Τα παραδείγματα είναι πολλά ώστε να καταδεικνύουν τον τραγικό τρόπο με τον οποίο εκείνοι που διατυμπανίζουν ότι δήθεν «αντιστέκονται» στηρίζουν τους νέους και το μέλλον αυτής της χώρας. Όταν όμως καταλάβουν ότι αυτό το μέλλον θα είναι εκτός των τειχών της Ελλάδας τότε πλέον θα είναι αργά…