Θλίψη για την εικόνα του Ναυτικού Οχυρού Αράξου

ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΡ. ΔΙΟΙΚΗΤΕΣ ΖΩΗ ΥΦΑΝΤΗ ΚΑΙ ΤΑΣΟ ΑΡΑΠΟΓΛΟΥ

Την θλίψη τους για την εικόνα που παρουσιάζει σήμερα το Ναυτικό Οχυρό Αράξου εκφράζουν οι απόστρατοι αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού που διετέλεσαν για κάποιο χρονικό διάστημα διοικητές του.

Ο αντιπλοίαρχος ε.α.
κ. Τάσος Αράπογλου

Δύο από αυτούς ο Πλοίαρχος ε.α κ. Ζώης Υφαντής και ο αντιπλοίαρχος ε.α. κ. Τάσος Αράπογλου , πρόεδρος και αντιπρόεδρος αντιστοίχως της ΕΑΑΝ Ηλείας, παρακολουθούν με αγωνία τα όσα συμβαίνουν στο πάλαι ποτέ στολίδι της Δυτικής Αχαϊας και του Πολεμικού Ναυτικού.

Ο πλοίαρχος ε.α.
κ. Ζώης Υφαντής

«Με εκπλήσσουν και με θλίβουν αν αληθεύουν όλα αυτά που διαβάζω για το τι συμβαίνει στο Ναυτικό Οχυρό Αράξου» δήλωσε στην «Πατρίς» ο μακροβιότερος διοικητής του Ναυτικού Οχυρού Αράξου πλοίαρχος ΠΝ ε.α κ. Ζώης Υφαντής. Ο κ. Υφαντής διετέλεσε διοικητής τα έτη 1998-2002 και 2007-2010.

«Κάποτε ήταν το στολίδι για το Πολεμικό Ναυτικό και φυσικά για την ευρύτερη περιοχή. Σήμερα όπως πληροφορούμαι το Ναυτικό Οχυρό Αράξου είναι «ξέφραγο αμπέλι». Πρέπει άμεσα να επανέλθει η κανονικότητα στην περιοχή» δηλώνει στην «Πατρίς» ο αντιπλοίαρχος ΠΝ ε.α κ. Τάσος Αράπογλου, ο οποίος διετέλεσε διοικητού του Ναυτικού Οχυρού από το 2004 έως και το 2006

Όπως και σε προηγούμενο ρεπορτάζ έχει δημοσιεύσει η «Πατρίς», υπάρχει παντελής έλλειψη μέτρων προστασίας του  Οχυρού το οποίο καθίσταται ως δημόσια περιουσία έρμαιο παράνομων αλιέων.

Δεν υπάρχει  φύλαξη της παρακείμενης λιμνοθάλασσας με αποτέλεσμα ψαράδες προερχόμενοι από το Μεσολόγγι και όχι μόνο, ανεμπόδιστοι να εισβάλουν, μέσα στη νύχτα, κατακλέβοντας αλιεύματα (τσιπούρας και σε λίγο αχιβάδας) τα οποία μοσχοπωλούν. Μιλάμε για μεγάλο κενό στην ασφάλεια του Οχυρού και της ευρύτερης περιοχής.

Η απουσία μέτρων  μαγνητίζει καθημερινά, τους «καλογαφάδες» του Διβαριού, που μετά τις μεγάλες μπάζες τσιπούρας τώρα ετοιμάζονται για το «χρυσάφι» της λίμνης, δηλαδή στην αλιεία Αχιβάδων!

Οι δράστες  αφήνουν τα  αυτοκίνητά τους στην άκρη της λίμνης και με τις βάρκες τους αρχίζουν να ψαρεύουν αχιβά, οι μεγαλύτερες ποσότητες του οποίου θα δοθεί σε έμπορο μακρινής πόλης.

Η κατάσταση θα είχε σωθεί αν το Διβάρι είχε μισθωθεί.  Όσες προσπάθειες μίσθωσης έγιναν «ναυάγησαν», εξαιτίας και του  υψηλού τιμήματος αλλά και των ασύμφορων οικονομικών εγγυήσεων.