Θοδωρής Κολλιόπουλος: «Η μουσική καλυτερεύει την ψυχή μας»

Ο σημερινός Εν Οίκω καλεσμένος αφιερώνει εδώ και αρκετά χρόνια μεγάλο μέρος του ελεύθερου χρόνου στη μουσική και στο blogging. Ο 35χρονος Θοδωρής Κολλιόπουλος από τον Πύργο, κοινωνικός λειτουργός στο επάγγελμα, ασχολείται με τη μουσική ενημέρωση στο διαδίκτυο για πάνω από δέκα χρόνια, ενημερώνοντας το κοινό για όλο το φάσμα της ξένης μουσικής παγκοσμίως.

Εδώ και έναν χρόνο περίπου, έχει δημιουργήσει τη δική του «γωνιά», το soundarts.gr, μέσα από το οποίο παρουσιάζει και αναλύει όλη την ειδησεογραφία γύρω από την ξένη μουσική, με συνεντεύξεις, αφιερώματα, κριτικές, ψηφοφορίες κλπ

«Είναι κάτι που έκανα από πολύ μικρός, μου άρεσε να ενημερώνομαι από διάφορα μέσα που υπήρχαν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990. Θυμάμαι π.χ. τον εαυτό μου να τρέχει στο περίπτερο να πάρει το καινούριο “ΠΟΠ & ΡΟΚ”. Το παρθενικό ερέθισμα νομίζω ότι μου το έδωσε ο κινηματογράφος. Πάντοτε άκουγα το τραγούδι στους τίτλους τέλους της ταινίας και με συνέπαιρνε, μου άφηνε ιδιαίτερες αναμνήσεις. Στη συνέχεια έψαχνα να μάθω ποιο τραγούδι είναι και σε ποιον καλλιτέχνη ανήκει και όλο αυτό με έκανε να αναζητώ διαρκώς την πληροφορία και να τη συγκρατώ στη μνήμη μου», αναφέρει αρχικά ο Θοδωρής ανατρέχοντας στο παρελθόν και στο πώς γεννήθηκε η ιδέα, διηγούμενος και τη συνέχεια αυτής της ιδιαίτερης ενασχόλησης.

«Αυτή η ενασχόληση, το χόμπι μου, ουσιαστικά μου δημιούργησε την ανάγκη να δώσω στον κόσμο τη δυνατότητα να ακούσει καινούρια μουσική και να τους πληροφορήσω καινούρια πράγματα. Έτσι, ξεκίνησα από το ραδιόφωνο σε τοπικό σταθμό στον Πύργο και μετά έκανα κι άλλα πράγματα στην πορεία γύρω από μουσική ενημέρωση μέσα από τον γραπτό ρόλο του διαδικτύου, και τώρα πια στη δική μου γωνιά, το soundarts.gr» επισημαίνει ο Θοδωρής, απαντώντας στην απορία μου για το πώς ένας έφηβος στον Πύργο των 90s καλλιέργησε ένα ιδιαίτερο χόμπι.

Ελλάδα, Ευρώπη και… Soundarts!

Στη συνέχεια η συζήτηση περιστρέφεται από το πώς έχει οργανώσει το μπλογκ του και αν μέσα από αυτό έχει διαπιστώσει ότι υπάρχει μουσικό κοινό που «διψά» για ενημέρωση και πληροφόρηση γύρω από το παγκόσμιο μουσικό στερέωμα.

«Στις 15 Φεβρουαρίου κλείνουμε έναν χρόνο ζωής και νιώθω αρκετά καλά από την ως τώρα προσπάθεια. Μαζί μου είναι μια ολόκληρη ομάδα δημοσιογράφων διασκορπισμένων στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, οι οποίοι αγαπούν και γνωρίζουν πολύ καλά το αντικείμενο της ξένης μουσικής και αφιερώνουν αρκετό από τον ελεύθερο χρόνο τους στο κοινό μας χόμπι για να προσφέρουν αξιόπιστη ενημέρωση για τη μουσική. Πιστεύω ότι μας χρειάζονται οι άνθρωποι που πραγματικά γνωρίζουν και έχουν ασχοληθεί με τη μουσική», εξηγεί ο Θοδωρής και μου παραθέτει ένα ένα τα ονόματα και πού μένουν.

«Η Ελένη Κεφαλληνού μένει στην Αγγλία, η Αντωνίνα Ροζακέα στη Γαλλία, Ο Δημήτρης Ηγουμενίδης στην Αθήνα, ο Στέφανος Κεμεντζετζίδης στη Θεσσαλονίκη, ο Νίκος Φέσσας που τώρα είναι στον Στρατό, ο τεχνικός Άλκης Σπηλιόπουλος στον Πύργο και η αρχισυντάκτριά μας Ηλέκτρα Λημνιού στην Αθήνα έχουν συγκροτήσει την παρέα αυτής της γωνιάς», τονίζει ο Θοδωρής Κολιόπουλος και στη συνέχεια αναφέρεται στο δικό του «λιθαράκι».

«Το γεγονός ότι το ασχολούμαι με την πληροφορία γύρω από τη μουσική εδώ και δύο δεκαετίες, με βοηθά στο να κρατάω ένα update, μια διαρκή ανανέωση στην ενημέρωση σε ό,τι καινούριο έρχεται και είτε να το συσχετίζω με κάτι παλιότερο είτε να παρουσιάσω σε νεότερες γενιές πώς ήταν η μουσική παλιότερα και πώς είναι τώρα, πώς εξελίσσεται…».

Μέσα σε αυτήν την πολυετή πορεία στη μουσική ενημέρωση, στα 35 του ο Θοδωρής Κολλιόπουλος έχει ήδη καταφέρει να βιώσει σημαντικές στιγμές μέσα από συνεντεύξεις με κορυφαίους καλλιτέχνες. Αυτή που ο ίδιος ξεχωρίζει είναι με την Anastasia πριν από μερικά χρόνια και η πιο πρόσφατη με τον γιο του Κάρλος Σαντάνα, Σαλβαδόρ.

«Η συνέντευξη με την Anastasia είναι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες και σημαντικότερες στιγμές μου στη μουσική ενημέρωση. Ο Σαλβαδόρ Σαντάνα είχε επισκεφθεί και τη χώρα μας στη συναυλία του πατέρα του το 2009 και έδειξε ότι έχει γνώσης της ελληνικής κουλτούρας και ότι τον ενδιαφέρει το ελληνικό κοινό», σημειώνει και ουσιαστικά «αποκαλύπτεται» ως προς τον αγαπημένο του καλλιτέχνη.

«Ο Κάρλος Σαντάνα παραμένει διαχρονικός και δεν επαναπαύεται στο ίδιο μοτίβο, παρότι δεν τραγουδά ο ίδιος, και προσωπικά δεν με κουράζει μουσικά τόσα χρόνια», μου λέει αιτιολογώντας την απόφασή του.

Ο Σαντάνα, οι Στόουνς και οι OASIS

Προτού τον ρωτήσω για τη σημασία της μουσικής αλλά και την επανάσταση του διαδικτύου, αρπάζω την ευκαιρία να του απευθύνω τα κλασικά ερωτήματα της μουσικής.

«Ποιο είναι το καλύτερο συγκρότημα», ρωτάω.

«Ξεκάθαρα Ρόλινγκ Στόουνς» μου απαντά, προσθέτοντας ότι στο δίλημμα «Μπιτλς ή Στόουνς» η απάντηση δεν αλλάζει. «Οι Μπιτλς έχουν γράψει τη δική τους ιστορία, αλλά προτιμώ τους Στόουνς, είναι πιο κοντά  στα δικά μου ακούσματα».

Τον μεταφέρω στη δεκαετία του ΄90, που είναι πιο βιωματική, για να μου πει την άποψή του για το συγκρότημα που ο ίδιος ξεχωρίζει.

«Ξεχωρίζω τους OASIS γιατί δημιούργησαν δικό τους ρεύμα ή ακόμα και είδος μουσικής. Απέκτησαν φανατικό κοινό που ως έναν βαθμό, αναλογικά με την εποχή, θα μπορούσε να συγκριθεί με τους Μπιτλς», μου απαντά χωρίς δισταγμό.

Το «μαράζι» αρκετών Ελλήνων μουσικόφιλων είναι οι λίγες συναυλίες κορυφαίων τραγουδιστών στην Ελλάδα. Ο Θοδωρής έχει δει από κοντά πάρα πολλές συναυλίες και αφηγείται την εμπειρία του και δίνει τη δική του εξήγηση.

«Αφήνοντας στην άκρη τον Σαντάνα, θεωρώ ότι οι συναυλίες που έδωσαν οι AC/DC και oι U2 στην Αθήνα ήταν από τις καλύτερες που έχουν γίνει. Υπάρχει η τάση να διεκδικούμε μεγάλα ονόματα, αλλά οι κορυφαίοι καλλιτέχνες δεν επιθυμούν να μπουν στα λάιν απ μεγάλων φεστιβάλ λόγω της κρίσης. Όμως υπάρχουν κι άλλα ονόματα που έρχονται και κάνουν πολύ καλές συναυλίες», μου αναλύει συνοπτικά και –απαντώντας στην ερώτησή μου- αποκαλύπτει ποιους θα ήθελε να δει στην Ελλάδα.

«Θα ‘θελα να δω τους Ρόλινγκ Στόουνς και τον Μπρους Σπρίνγκστινκ. Όταν είχαν έρθει, ήμουν ακόμα πολύ μικρός!» λέει χαρακτηριστικά!

Μουσική και διαδίκτυο

Στρέφω τη συζήτηση προς τον κοινωνικό ρόλο της μουσικής και την αλλαγή του διαδικτύου. Ο Θοδωρής έχει αποκρυσταλλωμένη άποψη και για τα δύο.

«Η μουσική ήταν πάντα αναπόσπαστο κομμάτι στη ζωή του ανθρώπου, βοηθά στην ψυχοσύνθεσή του και στην καλυτέρευση του συναισθήματος. Ενίοτε έχει ισχυρό κοινωνικό αντίκτυπο, διότι μπορεί να περάσει αρκετά μηνύματα. Ένας καλλιτέχνης ασκεί μεγάλη επιρροή στις νέες γενιές με τη μουσική του. Νομίζω ότι η μουσική είναι ένας όμορφος και καλαίσθητος τρόπος για να περάσεις ένα τέτοιους είδους μήνυμα και μπορεί να λειτουργήσει ως αντίδοτο στο μίσος και στον φόβο», υπογραμμίζει και ακολούθως μιλά για τα οφέλη αλλά και τους κινδύνους του διαδικτύου.

«Το Ίντερνετ είναι ίσως η μοναδική πηγή πληροφόρησης για τη μουσική ενημέρωση στην Ελλάδα, με αμεσότητα και ταχύτητα. Υπάρχει κινητικότητα και ενδιαφέρον, είναι αρκετοί αυτοί που μας προτείνουν νέες ιδέες και τους ευχαριστούμε. Σίγουρα υπάρχει ο κίνδυνος της αναξιοπιστίας και του λάθους στην πληροφόρηση, αφού όλοι έχουν δικαίωμα στην άποψη, όμως για αυτό πρέπει να αγαπάς το αντικείμενο και χαίρομαι που δημοσιογράφοι προσφέρουν τη γνώση τους αφιλοκερδώς σε μια δύσκολη συγκυρία», καταλήγει ο Θοδωρής.

Μένοντας στον Πύργο μόνιμα, μου απαντά τι τον χαροποιεί και τι τον απογοητεύει.

«Σε συγκεκριμένα είδη μουσικής η Ηλεία είναι σε καλό επίπεδο. Βλέπω αξιόλογα μουσικά εγχειρήματα και είναι κάτι που με κάνει χαρούμενο και από τα λίγα πράγματα που με κάνουν υπερήφανο για τον τόπο μου. Από την άλλη, έχουμε έναν νομό πανέμορφο αλλά διαπιστώνω εγκατάλειψη από την τοπική εξουσία», σχολιάζει με νόημα.

Κλείνοντας την –on the rec- συζήτηση τον ρωτάω ποιο είναι το αγαπημένο του το τραγούδι για να το προτείνω στους αναγνώστες-ακροατές της εφ. «Πατρίς».

«Το IRIS των Googoo dolls.  Με έχει ακουμπήσει και ο στίχος και η μουσική…» μου απαντά, οπότε… φινάλε με καλή ακρόαση!