Τί βουλευτές θέλουμε; Άρθρο τoυ Λεωνίδα Ελ. Βαρουξή

«Δημοκρατία είναι το πολίτευμα που εξασφαλίζει πως δεν θα κυβερνηθούμε από ανθρώπους καλύτερους από ό,τι μας αξίζουν»

Τζορτζ Μπέρναρντ Σο

Πρέπει να αναρωτηθούμε με ειλικρίνεια, ως πολίτες, για το πώς φθάσαμε στην παρακμή και απαξίωση του πολιτικού συστήματος και των φορέων του, στην προδοσία των νέων ανθρώπων που περιθωριοποιούνται και μεταναστεύουν μαζικά. «Οι λαοί που εκλέγουν διεφθαρμένους και ανίκανους πολιτικούς, κλέφτες, απατεώνες και προδότες, δεν είναι θύματα αλλά συνένοχοι», είπε ο George Orwell. Είναι προφανές ότι – αφού εμείς τους εκλέγουμε – οι βουλευτές και οι κυβερνώντες που μας εκπροσωπούν και νομοθετούν στο όνομά μας, καθορίζοντας το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας, είναι «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν» μας. Για να σοβαρευτούμε λοιπόν ως λαός, θα πρέπει επιτέλους να αναλάβουμε και εμείς τις ευθύνες που μας αναλογούν. Ταυτόχρονα πρέπει να αναρωτηθούμε, αν υπάρχει ελπίδα για μια νέα κοινωνική πραγματικότητα, βασισμένη στην αλήθεια και σε βιώσιμες κοινωνικά και οικονομικά λύσεις.

Ξέρετε η δουλειά του βουλευτή δεν είναι εύκολη, ούτε και μπορεί ο καθένας να ασκήσει καθήκοντα τέτοια. Για να γίνει κάποιος βουλευτής θα πρέπει να έχει τα στοιχειώδη, από θέμα μόρφωσης, πολιτικής άποψης και κουλτούρας, από εμπειρία, από δημόσιες σχέσεις, από γνώσεις διοίκησης και όχι μόνο.

Πολλοί διερωτώνται στη σύγχρονη εποχή μας «Τί βουλευτές θέλουμε;». «Ποιοι δικαιούνται να διαχειρίζονται τις τύχες μας και να βγαίνουν μπροστά;». Να ένα καίριο, πολυσύνθετο και βασανιστικό ερώτημα!

Καταθέτω την προσωπική μου άποψη. Θέλω ο πολιτικός – ο κάθε πολιτικός – να είναι ηγέτης. Να μην άγεται από τον λαό, τους ψηφοφόρους, τους «πελάτες» αλλά να παίρνει δύσκολες αποφάσεις, αφού είναι σε θέση να έχει πολύ καλύτερη πληροφόρηση από τον απλό κόσμο. Στα δύσκολα τον θέλω πρώτο. Να δείξει τον δρόμο και όχι να κρυφτεί πίσω από δημοσκοπήσεις και μικροπολιτικά τεχνάσματα. Η αλήθεια πρέπει να λέγεται στο λαό ακόμα και αν είναι σκληρή.

Να μη λειτουργεί με πρώτο το κομματικό συμφέρον, αλλά το συμφέρον του τόπου. Παραδέχομαι τον πολιτικό που δεν λογαριάζει το πολιτικό κόστος μπροστά στο γενικό καλό. Που βλέπει μπροστά και όχι κοντόφθαλμα. Που δεν φοβάται τις αλλαγές.

Θεωρώ αυτονόητο ότι το κύριο χαρακτηριστικό ενός βουλευτή -ανεξαρτήτως αν είναι πολιτικός ή τεχνοκράτης- είναι η δυνατότητά του να συνεισφέρει στην ευημερία της κοινωνίας με τις γνώσεις του, την πρότερη κοινωνική του προσφορά, την επιτυχημένη επαγγελματική του δραστηριότητα και την ανιδιοτέλειά του.

Χρειαζόμαστε αυτούς που γνωρίζουν, που τολμούν να καταθέσουν την άποψή τους χωρίς ιδιοτέλεια, που δεν φοβούνται να εκτεθούν, να αμφισβητήσουν και να αμφισβητηθούν, όχι για να κερδίσουν, αλλά για να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο, ως υπεύθυνοι και συνειδητοί πολίτες.

Χρειαζόμαστε σεμνούς και υπεύθυνους βουλευτές, που δεν θα άγονται και θα φέρονται από τις δημοσκοπήσεις, που δεν θα τρέμουν το πολιτικό κόστος, που έχουν τις δυνατότητες να δείξουν τον δρόμο με θάρρος.

Αυτούς που όταν φύγουν από την πολιτική, θα είναι φτωχότεροι. Τελικά, χρειαζόμαστε τους αρίστους.

Εύχομαι κι ελπίζω με τις επιλογές που κάναμε στις πρόσφατες εκλογές να διαψεύσουμε τον σαρκαστικό αφορισμό του Τζ. Μπέρναρντ Σο.