Το σκοτεινό τούνελ

Ερίζουν οι εκπρόσωποι του πολιτικού συστήματος και κυρίως αυτοί του δίπολου της εξουσίας, περί τρεχόντων κομματικών θεμάτων τους βασικά και για το ποιος θα προλάβει να αρπάξει το πολιτικό όφελος ή να μην αποδεχθεί το πολιτικό  κόστος και αυτές τις έριδες τις εκμεταλλεύονται τα ΜΜΕ και τις σερβίρουν στον κόσμο  με το αζημίωτο βέβαια.

Έτσι όλοι κάνουν την δουλειά τους, πάντα με το αζημίωτο, αυτός όμως που δεν κάνει ποτέ την δουλειά του, πληρώνοντας μάλιστα γι αυτό, είναι ο κόσμος που περιμένει κάτι να δει στην άλλη άκρη του τούνελ, να μπορέσει να  το διαβεί και εν τέλει να φτάσει στο ξέφωτο της άλλης πλευράς, αλλά μάταια, παραμένει στάσιμος και περιμένει κάτι, άγνωστο και απροσδιόριστο.

Και οι εκπρόσωποι κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, απρόσεχτοι και ημιμαθείς ίσως, προτρέχουν, προτρέχει η γλώσσα της σκέψης του και λένε, λένε, τι αλήθεια λένε, λένε διάφορά άσχετα και εν πολλοίς επικίνδυνα και απαντούν οι άλλοι επί ασχέτων και επικίνδυνων, το ίδιο  άσχετα και επικίνδυνα.

Και καλείται ο κόσμος να ερμηνεύσει τις εξυπνάδες και τις κομματικές κορώνες, μπας και αποκρυπτογραφήσει κάτι που ίσως είναι χρήσιμο και ωφέλιμο και αυτό δεν γίνεται, δεν υπάρχουν τέτοιες μαντικές ικανότητες στον κόσμο, υπάρχουν όμως στους εκπροσώπους των κομμάτων, που έρχονται να καλύψουν την αδυναμία του λαού, ερμηνεύουν τις σοφιστείες του αρχηγού ή του προηγούμενου εκπροσώπου , όπως τους βολεύει φυσικά και πάντα με ασχετοσύνες και επικινδυνότητες.

Και μετά απ αυτό το αλαλούμ έρχεται ο γκαλοπατζής, διαβασμένος δείχνει αυτός και ανακοινώνει την σφυγμομέτρηση που έκανε σε χρόνο που ανακοινώνει εκ των υστέρων βέβαια και τι λέει η σφυγμομέτρηση, μα φυσικά τίποτα περισσότερα απ αυτά που ξέραμε, δηλαδή επαναλαμβάνει με αριθμούς τις θέσεις των κομμάτων, κυρίως του δίπολου, οι άλλοι δεν ενδιαφέρουν τους πολλούς, δηλαδή τα άσχετα και πιθανά επικίνδυνα, βάζοντας τον κόσμο να χειροκροτεί ή να αποδοκιμάζει.

Και για τα άλλα βέβαια τα σοβαρά και αναγκαία, δεν μιλάει κανένας, ούτε το δίπολο, ούτε οι λοιποί θεσμοί, ούτε και ο κόσμος, που αποκαλείται και λαός, αν και ο ίδιος θέλει να ονομάζεται πολίτες, τα αποφεύγουμε όλοι, άλλοι μα βάση τον κομματικό τους σχεδιασμό και άλλοι, ο λαός δηλαδή, απογοητευμένοι και παραιτημένοι από αγώνες, διεκδικήσεις και τα παρόμοια.

Όλοι περιμένουμε κάποιον σωτήρα, από μηχανής ή και εκτός μηχανής θεό ή ημίθεο, ακόμη και μελλοντολόγο, να μας πει τέλος πάντων, αλλά σοβαρά και υπεύθυνα, τι θα γίνει τέλος πάντων με τα καθημερινά σοβαρά ή και λιγότερο σοβαρά, ζητήματα και προβλήματα της κοινωνίας μας, μπορεί να γίνουν σ αυτόν το τόπο επενδύσεις ιδιωτικές και δημόσιες, μπορεί να τακτοποιηθούν τα προβλήματά μας με τους γείτονες και φίλους, τέλος πάντων μπορούμε ίσως να δούμε φως σ αυτό το καταστροφικό και σκοτεινό τούνελ που μας έχουν ρίξει χωρίς να το καταλάβουμε;