Ηλεία

Αργυρώ Βαζά: Διαφυλάξτε την ορθοδοξία

Το έχομε ανάγκη.

Πριν ένα χρόνο περίπου σ΄ ένα φιλικό σπίτι γνώρισα έναν ηλικιωμένο κύριο, ο οποίος (επιστήμων) μεταξύ των πρώτων συστάσεων, έσπευσε να μου δηλώσει ότι είναι «΄Αθεος»!!!

Η γυναίκα του, αλλοδαπή Ορθόδοξη, τον επέπληξε, βλέποντας την έκπληξή μου και νιώθοντας την αμηχανία μου.

Αμέσως τον ρώτησα:  Και δεν νιώθεις ανασφάλεια;  Πω-πω Θεέ μου! Είπα μεγαλόφωνα.

Μεγάλωσα μέσα στο Ναό, που για μένα είναι το σημείο συνάντησης των πιστών (της Εκκλησίας) με το Θείο σε μια αναίμακτη θυσία, με σώμα και αίμα του Κυρίου. ΄Ηθελα – ανάγκη μου – την Εκκλησία και τη Θρησκεία μου, την Ορθοδοξία ενωμένα, γαλουχημένη και εκπαιδευμένη απ΄ το παπαδόσπιτό μου, το αυστηρό σχολείο μου, με επικεφαλής τους Θεολόγους Μπιλάληδες.

Η Βυζαντινή μουσική μαζί με όλες τις εργασίες ήταν η υψηλότερη ενασχόληση Ιερέα πατέρα και δύο αδελφών, μεγάλων ψαλτών, η κριτική βελτίωνε την τέχνη και το αισθητήριο ανερχόταν κι ανέρχεται και τούτο ανεβάζει το πνεύμα στον ουρανό.

Στο Ναό λοιπόν εγώ θέλω όλες μου τις αισθήσεις σε εγρήγορση κι΄ έτσι ψάλλοντας κι εγώ η ίδια το Θεό μου και θα το κάνω μέχρι θανάτου, που ελπίζω να είναι φυσικός κι όχι κατασκευασμένος βίαιος λόγω παγκοσμίωσης θα έλεγε ο Δεσποτόπουλος, (μεταρρύθμιση τη λένε οι σχετικοί), Πύργο Βαβέλ τη λέμε οι απλοί άνθρωποι, νέα τάξη πάντως όχι Θεϊκή ενέργεια!

Ο Θεός είναι αγάπη κι αυτή ζητούμε – έλεος Κυρίου, Θεία παρεμβολή.

Στο Ναό λοιπόν, βυθίζομαι στην κατάνυξη, όπως εγώ νιώθω και γαληνεύω.  Ο Θεός μου κι εγώ με όλο το τελετουργικό το Βυζαντινό, Σεβάσμιο, Ιερό, Μεγαλοπρεπές καμιά φορά.

Προτιμώ να πεθάνω στο Ναό, παρά να υπακούω στα κελεύσματα των «ισχυρών».

Ζει ο Ορθόδοξος, χωρίς Ναό;  ΟΧΙ!

Στον πρόναο λοιπόν, με μάσκα, στο αυτοκίνητο,  στον προαύλειο χώρο χωρίς, κρυφό σχολειό, στην ανοιχτή πόρτα της εκκλησίας, χωρίς μάσκα.

Ντροπή, ασέβεια, να εισέρχομαι με μάσκα ή με καπέλο στο Ναό, να συναντώ στο δρόμο κηδεία, αποκαλύπτομαι μπροστά στο νεκρό να προσκυνώ εικόνα με κρυμμένο το πρόσωπό μου. Αυτές είναι οι αρχές μου και καμαρώνω και μακαρίζω τους διδάξαντάς με τούτες τις αρχές, γονείς –δασκάλους, τον απλό λαό, μα και το Θείο που κατοικεί μέσα μου.

Κάποιοι πιστοί διαμαρτύρονται, Ιερέας μου ζητά να φορέσω μάσκα (δεν υπήκουσα), γιατρός μου συνιστά 2 μάσκες και  ψώνια με παραγγελίες.

Στο νού μου έρχονται οι ΄Αγιοι και η θυσία τους.

Είμαι αμαρτωλή, αλλά δεν θέλω να καταπατήσω τις αρχές μου, τις ανάγκες μου, ώστε να νιώθω ασφάλεια – Θεϊκή προστασία, αλλά και να μην προκαλώ σχόλια – παρατηρήσεις δικακολογημένα, βέβαια, από πιστούς. Και βέβαια ανυμνώ το Θεό, όταν ακούω καλό ψάλτη – ιερέα ακόμα περισσότερο.

Οικογένεια καλλιτεχνών όχι μόνο της Μουσικής, αλλά και της λογοτεχνίας, με υψηλό αισθητήριο, Θείο χάρισμα η Τέχνη κι η πιο απλή.

Και μας έφθασαν οι  «Ισχυροί της Γης» στον απόλυτο τρόμο, τρόμο-πόλεμο, θανάτου, φτώχειας και καλοπληρώνοντας τα Μέσα Ενημέρωσης μας βομβαρδίζουν, μας απειλούν και χαχανίζουν με τα κατασκευασμένα τεχνάσματα, σκοτώνοντας, κοροϊδεύοντας, δίνοντας ελπίδες για να κερδίσουν χρήμα.

Τη ματαιότητα τη γνωρίζουν; Συνείδηση έχουν; Φόβο Θεού έχουν;

Αυτή είναι η Ορθοδοξία;

« ΄Οστις θέλει οπίσω μου ελθείν», Είπεν ο Κύριος. «Θέλει» η λέξη που καθορίζει τη ζωή μας, τώρα δεν έχει θέση.  Μόνο φτώχεια και χρήματα, υπακοή και τρόμος.

Μας έκλεισαν το στόμα οι ισχυροί, μας έκοψαν τα πόδια, μας πεθαίνουν οι «ισχυροί» αλλά μας  δίνουν μία μπρος, μία πίσω, ελπίδα και τρόμο με κύματα – μεταλλάξεις. Κύριοι, «ισχυροί», ένας είναι ο Ισχυρός. Ο Κύριος!!!

Γι΄ αυτό τον δοξολογούμε και ικετεύομε να σώσει τον κόσμο και την Ορθοδοξία. Δικό Του κοπάδι είμαστε κι Αυτόν θέλομε Ποιμένα, Αυτόν μάθαμε και δικαίως και καλώς, να προσκυνούμε και να Δοξολογούμε.

Τόση Υμνολογία – Υμνογραφία, Τελετές, Γιορτές.  Δυνατό Θρησκευτικό Συναίσθημα!

Ορθοδοξία!  Το στερέωμα ολόκληρο εκπέμπει σε μας Ορθή Σκέψη και Δόξα Θεού σε κάθε κύτταρο.

Την έκκλησή μου να διαφυλάξουν οι κληρικοί όλων των βαθμίδων την Ορθοδοξία εντός του Ναού, γιατί το έχομε ανάγκη, εκφράζω, γιατί στο Ναό γεννηθήκαμε και θα πεθάνουμε, κι όχι γιατί κάνω την έξυπνη.

Πάντως δεν κοιμάμαι.  ΄Εχω τόσο τρομάξει, όχι από τον ιό, αλλά από την κακία των ισχυρών που ευρίσκοντας τα όπλα, απολαύουν τα αποτελέσματα του εγκλήματος κατά της ανθρωπότητος, ωσάν αυτοί να είναι απρόσβλητοι!!

Θα πεθάνω γιατί το όρισε ο Κύριος, όχι οι «ισχυροί» που δεν Τον αναγνωρίζουν.

΄Εχουν λόγο και οι πιστοί, όχι γιατί κάνουν τους έξυπνους, αλλά κυρίως γιατί έχουν ανάγκη απ΄ την αλήθεια δια στόματος των εκπροσώπων της Εκκλησίας που τη θέλομε ενωμένη με τη θρησκεία.

Πριν μερικά χρόνια την άκουσα την αλήθεια σε Ναό του Πύργου από άμβωνος και τρόμαξα μεν, δικαιώθηκα δε, γιατί το ήξερα.  Οι «ισχυροί» της γης θέλουν μείωση του πληθυσμού για να εισπράττουν το χρήμα.

Ιερός θυμός και Θεία αγανάκτηση με διακατέχουν όταν όλοι υποτάσσονται και δήθεν προσπαθούν να σώσουν ζωές, όταν την ίδια ώρα βομβαρδίζουν όλο τον πλανήτη με  αριθμούς, διασωληνώσεις, θανάτους, κόλαση σκέτη.

Μας στερούν την ευγένεια, το σεβασμό, τη χειραψία, το τρυφερό χάδι και φιλί με τους συνανθρώπους μας. Όταν όμως «το νερό κάψει», χαλαρώνουν.

Κι επανέρχονται στις δοκιμασίες, όχι θεϊκές, ποτέ.

Θέλομε να διαφυλάξετε την Ορθοδοξία και να διώξετε την κόλαση.

Δεν θέλομε δικτάτορες να ορίζουν υπό το κράτος του τρόμου, του προστίμου, της φτώχειας, το μέλλον και τις ζωές των παιδιών μας ,που δεν χαίρονται την παιδικότητά τους μου έλεγε γιατρός.

Ο Θεός ζητά Λογική – Δικαιοσύνη – Αγάπη – Ειρήνη. Δεν όρισε «ισχυρούς» για να κατευθύνουν τα δικά Του Δημιουργήματα. Ούτε φτιάχνει ιούς θανατηφόρους.

Δεν κρύβεται ο Θεός, κι εγώ τον θέλω μέσα στο Ναό όπως έμαθα κι εγώ κι εκατομμύρια άνθρωποι – ΄Ελληνες – ομογενείς και Ηλείοι βέβαια.

Ανοίξτε τους Ναούς διάπλατα και μη δίνετε χώρο στο Σατανά, που όπως έλεγε η μανούλα μου «χορεύει παιδάκι μου» και μη θεωρείτε εαυτούς εθιγμένους. Αιτούμεθα στήριξη.

Εκφράζω τα συναισθήματα, το φόβο, τη σύγχυση, τον τρόμο, την αμφιβολία χιλιάδων συμπολιτών μου και Συνελλήνων μας και θα έλεγα, ό,τι κι αν επιτρέπει ο Θεός δεν πρέπει ν΄ αφορά μόνο τους αθώους , αλλά κυρίως τους πρωταιτίους. Αυτοί συνωμοτούν.

Διαφώνησα πλειστάκις με αξιόλογη φίλη μου, η οποία μου δήλωσε κοφτά: Εγώ πιστεύω στην Επιστήμη κι εγώ, θυμωμένη: Κι εγώ πιστεύω στη Θρησκεία γιατί επιστήμη χωρίς Θεό δεν αναγνωρίζεται. Χίλια όχι.

Κλονίστηκε η εμπιστοσύνη μου σε κάποιους επιστήμονες, ενώ εκτιμώ όσους γράφους την αλήθεια.

Σεβασμιώτατε,

Εγώ λοιπόν είμαι αυτή η καλή κυρία που Σας ζήτησε ακριβώς «Να διαφυλάξετε την Ορθοδοξία» και μου είπατε «αυτό κάνομε». Και συνέχισα «΄Ολοι οι Αρχιερείς μέχρι την τελευταία βαθμίδα του κλήρου».   Μου είπατε «και ο λαός…».

Σας έδειξα τη μάσκα που είχα βγάλει για να Σας φιλήσω το χέρι (βλέπετε και το αντίδωρο και το προσκύνημα χωρίς μάσκα τα εκτελώ) και Σας είπα: «Ο λαός δεν έχει φωνή, δεν έχει λόγο». Αυτό δεν το συγκρατήσατε. Και τότε Σας είπα:  «Σήμερα ήρθα για να τιμήσω αυτό τον ωραίο ψάλτη» κι έφυγα για τη θέση μου κοντά στην πόρτα, με τη μάσκα σα ζώο που το φιμώνουν για να μην επιτεθεί και δαγκάσει. Εγώ το ψέμα δεν το ξέρω!!!

Απόμαχος ψάλτης με κάλεσε, ηθικός, τυπικός, καλός ψάλτης, του το είχα ζητήσει να τον τιμήσω, από καλλιτεχνική οικογένεια εγώ, όλοι σχεδόν οι ψάλτες τίμησαν την εκπομπή μου στο Ρ/Σ της Ιεράς Μητροπόλεως, την οποία ποιμαίνετε, έφτιαξα το Αρχείο ηλεκτρονικά με τους καλούς συνεργάτες που είχα, χάρη εις Υμάς και το φιλότιμό τους. Τους χάρισα το  cd τους. Κι εκκλησιάστηκα, κι έψαλλα απ΄ τη θέση μου τη Λειτουργία του Μ. Βασιλείου, Σεις μου δώσατε ευχή να ψάλω και στο Αναλόγιο ακόμα και στο Ραδιόφωνο επίσης. Το Αρχείο μου είναι εκεί.

Και προσευχήθηκα και έψαλα και χάρηκα τον ψάλτη και δεν υπέδειξα, δεν έκανα τη δασκάλα, την έξυπνη, δεν επιτέθηκα προσωπικά, αλλά απευθύνθηκα σε εκπρόσωπο αρμόδιο της Εκκλησίας. Γιατί θίγεσθε;

Θα μπορούσαμε να είχαμε ζητήσει μεγάλη λιτανεία είς – έκαστος και όλοι μαζί.

Θα το θεωρούσατε επίθεση; Απόγνωση νιώθουμε και βοήθεια ζητάμε.  Ανησυχούμε. ΄Αλλαξαν τα πάντα οι «ισχυροί».

Ναι, το ζήτημα του ιού αφορά και την Ορθοδοξία για την οποία τρέμομε μην πάψει να μας σκεπάζει, ως έκανε μέχρι τώρα.

Και οι επαϊοντες να μας αγκαλιάζουν λέγοντάς μας την αλήθεια, ημών των πιστών.

Η Εκκλησία έχει τη Δύναμη του Θεού και παρεμβαίνει όπου πρέπει κι Εκείνος προστάζει.

Δεν είναι απρέπεια λοιπόν να κάνεις έκκληση, στον Επίσκοπο ή σε σεβαστό γέροντα να διαφυλάξει την Ορθοδοξία. Απρέπεια είναι  να συζητούμε όσα δεν μπορούμε να ζητήσουμε με καθαρή φωνή, κρύβοντας την ανησυχία μας υπό τον φόβο, ίνα ο Θεός εί  μεθ΄ ημών.

Ζητάμε αυτό που θέλομε: Την ανάσα μας, το λόγο μας, το Ναό μας, και την αλήθεια.

Αλήθεια κι αγάπη ζήτησε ο Θεός όταν πρόσταξε:  «Και πληρώσατε την γην και κατακυριεύσατε αυτής» κι όχι την κόλαση που πετύχαμε εμείς.

Ο ΄Ελληνας κίνησε τα Σημεία ίνα δοξασθεί ο Υιός του Ανθρώπου.

Τα Ευαγγέλια γράφτηκαν στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα κι οι ΄Ελληνες είναι βαθιά Ορθόδοξοι κι έτσι θέλομε να μείνομε.

Αν αυτά Σας φαίνονται απρέπεια ή αχαριστία (εφ΄ όσον μιλήσατε για ευεργεσία προς την πατρική μου οικογένεια), υπάρχουν και το ξέρετε, τα ως άνω θέματα που επισκιάζουν αυτούς τους τύπους.

Πρόκειται για το σύνολο της Ανθρωπότητας και πρέπει να μην ενδιαφερθώ για το προσωπικό μου συμφέρον, θα ήταν αμαρτία!   Όχι αχαριστία.  Μερικά πράγματα πρέπει να τα κερδίζομε με αγώνα. ΄Αλλως είναι τουλάχιστον απρέπεια.

Σέβομαι το ράσο (προέρχομαι γαρ απ΄ αυτό), το ρόλο του Ποιμένος και ξαναζητώ να ζήσω πιστά τη μέχρι τώρα Ορθόδοξη ζωή, με ελευθερία Σκέψης και Λειτουργικής Ζωής.

Όλη η επικαιρότητα