Γιάννης Αδαμάκος, ο ζωγράφος από τον Πύργο: “Το πιο δύσκολο είναι να διατηρήσεις την επιθυμία και όχι να την εκπληρώσεις”

Share

«ΤΡΥΠΩΣΑΜΕ» ΣΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΤΟΥ

Γεννημένος με τεράστιο ταλέντο το οποίο πιστοποίησε με σπουδές στην Ελλάδα και το εξωτερικό σε μία τέχνη που καθημερινά αφήνει επάνω της «το σημάδι της ψυχής του», ο Ζωγράφος από τον Πύργο Γιάννης Αδαμάκος, αποτελεί και ο ίδιος έμπνευση τόσο για την εξαιρετική δουλειά του, όσο και για τα σπάνια στοιχεία της προσωπικότητάς του.

Τον γνώριζα από τα έργα του- όπως οι περισσότεροι- και μέσα από τη συνέντευξη που ακολουθεί εκτός από τον καλλιτέχνη, γνώρισα και τον άνθρωπο Γιάννη Αδαμάκο. Ένα υπέροχο πλάσμα με ευγένεια, χιούμορ και ένα κράμα στοιχείων που σπανίζει στις μέρες μας και φαντάζομαι πως όσοι τον θυμούνται παιδάκι και έφηβο στις αλάνες και τα στέκια του Πύργου τις δεκαετίες του ’60 και του ’70, σίγουρα θα είχαν αντιληφθεί τις καλλιτεχνικές του ανησυχίες με τις οποίες κατάφερε να κερδίσει το φιλότεχνο κοινό και να οδηγηθεί ο ίδιος στο δρόμο της επιτυχίας. Ο Γιάννης Αδαμάκος ανήκει στους πιο καταξιωμένους Έλληνες ζωγράφους της εποχής του και είναι διπλή η τιμή να είναι σήμερα φιλοξενούμενος στην εφημ. «Πατρίς». Στη συζήτησή μας κάνουμε μια αναδρομή στο παρελθόν, μιλάμε για το παρόν και το μέλλον. Θυμάται μαζί μας τα πρώτα του βήματα, το πως ανακοίνωσε στην οικογένειά του την επιθυμία του να γίνει ζωγράφος, μας μιλά για τις σπουδές του, τους φόβους του, για την πανδημία, μας αποκαλύπτει τι δεν μπορεί να είναι η τέχνη και μας εξηγεί τι σημαίνει μοναξιά για εκείνον….

-Έχω διαβάσει σε συνέντευξή σας ότι η μοναξιά, σας είναι απαραίτητη. Τί είναι αυτό που σας προσφέρει έτσι ώστε να τη θεωρείτε απαραίτητη και πώς θα τη χαρακτηρίζατε, φίλη ή ερωμένη ;

Η μοναξιά είναι μια κατάσταση, ψυχική και φυσική για κάθε άνθρωπο. Στην ζωγραφική την αντιλαμβάνομαι σαν σιωπή. Αυτή την σιωπή που έχω ανάγκη να βρω μέσα μου για να καταφέρω να δημιουργήσω ένα έργο. Δεν είναι περίπλοκη διαδιακασία, είναι η απαραίτητη συνθήκη με την έννοια της απομόνωσης και της συγκέντρωσης ώστε να προκύψει ένα έργο. Θα μπορούσα να πω πως είναι πέρα από φίλη ή ερωμένη, είναι κάτι που αναζητώ μέσα μου, κάτι εσωτερικό.

-Όταν ξεκινάτε ένα έργο υπάρχει στο μυαλό σας αρχή- μέση και τέλος ή κατά την εξέλιξή του μπορεί να τροποποιήσετε την αρχική σας σκέψη ;

Δουλεύω συνήθως σε θεματικές ενότητες οπότε ο ζωγραφικός στόχος είναι συγκεκριμένος με κάποιο τρόπο. Βέβαια το κάθε έργο φτιάχνεται με όρους αυτοτελείς. Ξεκινάει και εξελίσσεται στον δικό του χρόνο και ναι, έχετε δίκιο τροποποιεί κάθε αρχική σκέψη και οδηγεί την ολοκληρωσή του με όρους που δεν μπορεί ο ζωγράφος να ελέγξει απόλυτα.
Κάθε γραμμή σχεδιάζει και την προοπτική της και αυτό δίνει πολλές ευκαιρίες για την ίδια την ζωγραφική.

Η εφημ. «Πατρίς» στο εργαστήρι ζωγραφικής του Γιάννη Αδαμάκου

-Η τέχνη είναι συναίσθημα, διάθεση…τί δεν μπορεί να είναι;

Η τέχνη δεν είναι μια αφηρημένη συναισθηματική κατάσταση, είναι μια ανθρώπινη έκφραση που καταλήγει στην δημιουργία ενός συγκεκριμένου έργου. Είναι η δική μου ανάγκη έκφρασης, και ο τρόπος μου να ζω. Η τέχνη είναι μια πολύπλοκη έκφραση, μπορεί οι άνθρωποι να αγαπάμε ή να ερωτευόμαστε με τον ίδιο τρόπο από την αρχή της οργανωμένης κοινωνίας, αλλά εκφραζόμαστε με την τέχνης μας πολύ διαφορετικά σε κάθε εποχή γιατί μέσα από αυτή την δραστηριότητα ο κάθε δημιουργός καταγράφει τον ιδεολογικό, διανοητικό και ψυχικό τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται την εποχή του.

-Τί ήταν αυτό που σας επηρέασε καλλιτεχνικά στην εφηβεία ;

Στην εφηβεία, αλλά και ακόμα, με επηρεάζουν όλα όσα συμβαίνουν στην καλλιτεχνική σκηνή γύρω μου και αυτά ψάχνω πάντα γιατί από την έρευνα όλων μας προκύπτει η ουσία. Σχεδόν πάντα με επηρεάζουν εκείνοι οι καλλιτέχνες ή και μεμονομένα έργα που έχουν μια εκλεκτική συγγένεια με τις αναζητήσεις μου.

-Ταλέντο ή σπουδές; Ποιο υπερισχύει ;

Το ταλέντο είναι ένα δώρο και οι σπουδές είναι ο τρόπος να το εκμεταλευτείς. Αν πρέπει να σας πω ποιο από τα δύο υπερισχύει, θα έλεγα πως η καλύτερη περίπτωση θα ήταν να μαθαίνουμε διαρκώς τι να κάνουμε με το ταλέντο μας με επιμονή, πειθαρχία και εργατικότητα.

-Πόση τόλμη πρέπει να έχει ένα παιδί για να ανακοινώσει ότι θέλει να σπουδάσει ζωγραφική το 1973;

Δεν είναι θέμα τόλμης, είναι ζήτημα συνθηκών. Αν βρίσκεσαι σε ένα μεγαλόθυμο οικογενειακό περιβάλλον τότε είσαι ελεύθερος να ζητήσεις ελευθερία στον δρόμο της ζωής σου. Διαφορετικά θα πρέπει να επαναστατήσεις. Εγώ ήμουν τυχερός και προχώρησα τον δρόμο μου και τις σπουδές μου χωρίς συγκρούσεις.

-Τι σημαίνει να έχεις καθηγητή το Μυταρά ;

Ο Μυταράς ήταν καθηγητής και δάσκαλος μιας άλλης εποχής. Τότε οι απαιτήσεις ήταν να βρεις εσύ μόνος σου τον καλλιτεχνικό σου εαυτό και ο δάσκαλος σου μάθαινε τα εργαλεία. Τα εργαλεία κάθε δεκαετίας διαφέρουν. Νομίζω και σε αυτό ήμουν τυχερός. Στην Σχολή δεν μπερδεύτηκα ποτέ και τελικά βρήκα τον δρόμο μου στην ζωγραφική.

-Η μεγαλύτερή σας επιθυμία έχει εκπληρωθεί ;

Δεν είναι δυνατόν αυτό, όσο ζω θα έχω επιθυμίες να εκπληρώσω και σαν καλλιτέχνης και σαν άνθρωπος. Το πιο δύσκολο είναι να διατηρήσεις την επιθυμία και όχι να την εκπληρώσεις.

Έργο που θα εκτεθεί στη Δημοτική Πινακοθήκη Αθηνών το Σεπτέμβριο του 2021

-Τί φοβάστε ;
Νομίζω φοβάμαι όλα όσα φοβάται ο κάθε άνθρωπος, όλα τα μεταφυσικά πράγματα. Όλα όσα δεν ξέρω. Αλλά σαν καλλιτέχνης φοβάμαι μην φτάσω κάποια μέρα στο εργαστήρι μου και δεν καταφέρω να φτιάξω ένα ακόμα έργο.

-Η πανδημία εμπνέει ;

Η πανδημία φοβίζει. Είναι ένα τεράστιο θέμα για όλους τους ανθρώπους και μια πρωτόγνωρη εμπειρία για την γενιά μας. Σίγουρα επηρεάζει, αυτή την τελευταία χρονιά έχουν ζήσει, όλοι, καινούργιους κινδύνους που επηρέασαν την κοινωνική και προσωπική μας ζωή με τρόπο υπαρξιακό. Μάλλον κάτι θα φέρει στην τέχνη και αυτή η εμπειρία και είναι φυσιολογικό. Τώρα θα πρέπει να ξαναψάξουμε για να βρούμε τους άλλους ανθρώπους…

-Να πάμε στα τέλη της δεκαετίας του ’70, τότε που ξεκινούσατε… νιώθατε την επιτυχία που θα ακολουθούσε;

Ποτέ δεν είσαι σίγουρος ακόμα και όταν είσαι νέος. Δοκιμάζεις και δουλεύεις ασταμάτητα μέχρι να δεις τις αντιδράσεις του θεατή σου. Ένα έργο κλεισμένο στο εργαστήρι που δεν το έχει δει κανείς είναι σαν να μην υπάρχει. Επιτυχία για μένα είναι να συγκινεί το έργο μου τον θεατή και αυτό προσπαθώ να πετύχω με κάθε έργο που δημιουργώ.

Αυτό είναι μια διαδικασία, αλλά και μια αγωνία που κρατάει μια ζωή.

-Ετοιμάζετε κάποια έκθεση ή η πανδημία δημιουργεί αναβολές και καθυστερήσεις ;

Αυτή τη στιγμή είμαι στο στάδιο της προετοιμασίας της έκθεσης που θα γίνει στο τέλος Σεπτεμβρίου στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων. Πρόκειται για έργα μεγάλων διαστάσεων λάδι σε καμβά και παράλληλα στη Gallery Citronne την ίδια περίοδο με έργα μικρών διαστάσεων, γραφίτης σε χαρτί.

-Επισκέπτεστε τη γενέτειρα ή η δουλειά δεν το επιτρέπει; Τί μνήμες έχετε;
Μα είναι ο τόπος μου! Βέβαια έχω μνήμες πολύ αγαπημένες και τις φέρνω μέσα μου με μεγάλη περηφάνεια. Άλλωστε από τα πρώτα σχέδια που έκανα ήταν αυτά με κιμωλία στο πεζοδρόμιο μπροστά στο σπίτι μου στον Πύργο ή οι γραμμές που χάραζα στην υγρή άμμο του Κατακώλου με ένα καλάμι. Τα πρώτα έργα μου που θυμάμαι να κρέμονται σε τοίχο ήταν αυτά που κρέμαγε η δασκάλα μου στην τάξη με τους ήρωες της Επανάστασης.
Πηγαίνω όσο πιο συχνά μπορώ γιατί έχω αγαπημένους φίλους και συγγενείς.

Ο Γιάννης Αδαμάκος…
Γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας και σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας με δασκάλους αξιόλογους καλλιτέχνες που άφησαν εποχή. Αργότερα συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι, εκεί δέχτηκε επιρροές από τα σύγχρονα ρύ́ματα καθώς και από μεγάλα έργα του παρελθόντος.
Ζωγραφίζει με θεματικές ενότητες και έχει παρουσιάσει τη δουλειά του σε πολλές ατομικές και ομαδιέ́ς εκθέσεις στην Ελλάδα και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, καθώς και τη Νέα Υόρκη.