Ηλεία Πολιτισμός Συνεντεύξεις

Μίνα Σπηλιοπούλου- Μπούτση: «Η ζωγραφική είναι έρωτας, απάγκιο και ποίηση …»

Η Ζωγράφος Μίνα Σπηλιοπούλου γεννήθηκε στα Κύθηρα, κατοικεί στη Σαλαμίνα, αλλά κατάγεται από την Ηλεία.

Είναι η κόρη του σπουδαίου Ζωγράφου Ιωάννη Σπηλιόπουλου από το Δούκα Ολυμπίας και όπως είναι λογικό ήρθε σε επαφή με το συγκεκριμένο χώρο από μωρό.

Στη σύντομη επαφή μου μαζί της, μου έδωσε την αίσθηση πως δε θα μπορούσε να είναι τίποτε άλλο πέρα από εκπρόσωπος της συγκεκριμένης τέχνης. Έχει μια ιδιαίτερη επικοινωνία και προσέγγιση στη ζωγραφική σε σημείο τέτοιο που μεταξύ τους υπάρχει μια ταύτιση κι ένα ταίριασμα που αναδεικνύεται έντονα καθώς η τέχνη, της δίνει τη δυνατότητα να εκφραστεί και η Μίνα της δίνει μορφή μέσα από τα έργα της.                                              

Μια εξαιρετική γυναίκα με ανησυχίες, ευαισθησίες, ευγένεια, πλούσιο ψυχικό κόσμο και τεράστια αποθέματα αγάπης και προσφοράς, όπως θα διαπιστώσετε στη συνέντευξη που ακολουθεί.

Τι είναι για εσάς η ζωγραφική;

Η ζωγραφική είναι έρωτας. Είναι απάγκιο ψυχής, ένα νανούρισμα, ένα ανομολόγητο ταξίδι. Μια πηγή ζωής, μια συνεχής γέννα νέων τέκνων(έργων). Ένα δεκανίκι ανάπαυλας.

Πότε ξεκινήσατε να ζωγραφίζετε;

Από μικρή μεγάλωσα σ’ ένα περιβάλλον με την μυρωδιά των χρωμάτων, την αίσθηση των έργων του πατέρα μου και γενικά αυτήν την αύρα που εκπέμπει η τέχνη. Ακόμα ηχούν στα αυτιά μου οι διδαχές του. Στην πορεία της ζωής μου δημιούργησα οικογένεια αφήνοντας τις σπουδές μου. Όταν τα παιδιά πήραν τον δρόμο τους, άρχισα κι εγώ τις ιδιωτικές σπουδές μου στην ζωγραφική. Μαθήτευσα πλάι στον Κωνσταντίνο Κωστούρο για 4,5 χρόνια ,ο οποίος είναι τελειόφοιτος της Καλών Τεχνών με δάσκαλο τον Δημοσθένη Κοκκινίδη και άλλους.

Τι είναι αυτό που σας εμπνέει και σας καθοδηγεί στη δημιουργία;

Πιστεύω πως αυτό κυρίως που με εμπνέει είναι μια εσωτερική δύναμη, μια εμπνοή που συνυπάρχει μέσα μου. Μ’αυτήν λοιπόν την εμπνοή είμαστε πλέον αδερφές ψυχές, συνυπάρχουμε και συμπορευόμαστε χέρι-χέρι καθημερινά στον ίδιο παράδεισο. Σ´αυτόν λοιπόν τον παράδεισο όλα ηχούν διαφορετικά και βρίσκονται σε μια ανεξήγητη έκσταση ευφορίας.

Ποιό είναι το κύριο χαρακτηριστικό της τεχνοτροπίας σας;

Δουλεύω σχεδόν όλα τα υλικά της ζωγραφικής στην παλέτα μου. Πιστεύω πως αυτό που εκφράζει την δική μου τεχνοτροπία είναι το μελάνι και το πενάκι. Επίσης έχω αδυναμία στην υδατογραφία και την ελαιογραφία διότι είναι τα υλικά όπως και το μελάνι που η ρευστότητά τους σε μαγεύει, αφήνοντας αποτυπώματα στο διάβασα τους. Αποτυπώματα που σε προκαλούν να τα αναδείξεις πέρα και μακριά από τον ρεαλισμό .Είναι μεγάλη πρόκληση για μένα η ανάδειξη αυτού του κόσμου της αφαίρεσης με τις εξπρεσιονιστικές μορφές, πέρα από φραγμούς και στερεότυπα.

Αναλάβατε το εικαστικό κομμάτι του βιβλίου της κ. Ευγενίας Χριστοπούλου. Μιλήστε μας γι αυτή τη συνεργασία..

Με την Ευγενία Χριστοπούλου είχαμε συζητήσει παλαιότερα για μία εικαστική παρουσίαση των έργων του Ιωάννη Σπηλιόπουλου στον Πύργο, η οποία αναβλήθηκε λόγω COVID. Στα τέλη του 2020 η Ευγενία διάβασε μια συνέντευξή μου σε εφημερίδα της Σαλαμίνας στην οποία αναφερόμουν στην ποιητική συλλογή ‘’ΙΑΠΕΤΙΔΕΣ’’του συγγραφέα Παναγιώτη Μιχαλόπουλου την οποία δούλευα από τις αρχές του 2020. Μου τηλεφώνησε λοιπόν και μου ζήτησε να φιλοτεχνήσω και την δική της ποιητική συλλογή ,με τίτλο ‘’Η Ιθάκη εντός μας’’. Με χαρά δέχτηκα και ξεκίνησα, τα έργα που αφορούν την Ηλεία φιλοτεχνήθηκαν ρεαλιστικά και τα υπόλοιπα είναι αφηρημένης τακτικής.

Πιστεύετε ότι οι πίνακες έχουν αισθήσεις ή μόνο τις μεταδίδουν ;

Βεβαίως τα καλλιτεχνικά έργα έχουν αισθήσεις και συναισθήματα τα οποία μεταδίδονται αστραπιαία στον αναγνώστη. Και λέω αναγνώστη, διότι η ζωγραφική είναι ποίηση. Όταν καταθέτεις δυο σκέψεις σε ένα χαρτί, γίνονται στίχοι τους οποίους όποια στιγμή κι αν γυρίσεις να ξαναδιαβάσεις θα δεις ότι μαζί τους κουβαλούν θύμησες. Θυμάσαι γιατί τους έγραψες, σε τι ψυχολογική κατάσταση βρισκόσουν, βιώνοντας ξανά τις ίδιες στιγμές. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τα ζωγραφικά έργα. Ένας καλός φίλος λέει πως είναι σα να ανοίγει η πύλη και να ρέουν «οι παραταγές» του Λόγου.

Τί μνήμες έχετε από την Ηλεία ;                                                                                          

Δεν σας κρύβω πως οι μνήμες μου από την Ηλεία είναι ελάχιστες. Οι περισσότερες είναι αφηγηματικές από τον πατέρα μου, οι οποίες έχουν να κάνουν με τα δύσκολα χρόνια της ορφάνιας του στον Δούκα και την ανάγκη να εγκαταλείψουν το χωριό με την μητέρα τους για τον Πύργο και μετά για την Αθήνα, όπου και δούλεψε ενώ παράλληλα φοιτούσε στην Καλών Τεχνών του Μετσοβείου Πολυτεχνείου, έτσι γνωρίσαμε την Ηλεία μέσα από τις ποιητικές του καταγραφές οι οποίες βγήκαν στο φως και μέσα από το Αρχείο του μετά τον θάνατό του

Ποιες ώρες επιλέγετε να ζωγραφίζετε ;                                                                                     

Συνήθως ζωγραφίζω ώρες μοναχικές, ώρες ησυχίας που συνήθως είναι απογευματινές ώρες μέχρι αργά το βράδυ. Τότε που όλα ηρεμούν και ελέγχονται. Κλείνοντας θα αφιερώσω δυο στίχους από ένα ποίημά μου που αναφέρεται στην τέχνη : «Σε αγαπώ για να χω φως. Σε αγαπώ για να υπάρχει αυγή»…

Ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία στη μεγαλύτερη και ιστορικότερη εφημερίδα της Ηλείας.

Ευχαριστούμε κι εμείς !

Σημείωμα:

Η Μίνα Σπηλιοπούλου-Μπούτση, έχει υλοποιήσει ατομικές εκθέσεις στην Γερμανία, στα Κύθηρα, στην Κρήτη, στην Ύδρα και σε άλλες περιοχές και έχει λάβει συμμετοχή σε αμέτρητες ομαδικές εκθέσεις και είναι Πρόεδρος του Εικαστικού συλλόγου “Ιωάννης Σπηλιόπουλος 1906-1975.

Όλη η επικαιρότητα