Ηλεία

Μεσογειακή Ημέρα Ακτών: Αναγκαίο ένα πλαίσιο διαχείρισης για τη βιώσιμη ανάπτυξη των παράκτιων περιοχών

Η διάβρωση Νο1 εχθρός των ακτών της Ηλείας

Η 24η Οκτωβρίου έχει ορισθεί από τα Ηνωμένα Έθνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση ως Ημέρα αφιερωμένη στις ακτές της Μεσογείου. Η Μεσογειακή Μέρα Ακτής είναι αφιερωμένη στην προστασία του φυσικού παράκτιου περιβάλλοντος, σε συνάφεια με την ανθρώπινη αλληλεπίδραση και τις κοινωνικοοικονομικές δραστηριότητες. Γιορτάζεται κάθε χρόνο από το 2007, φέρνοντας μαζί όλες τις χώρες της Μεσογείου ώστε να ευαισθητοποιηθούν σχετικά με τη σημασία των ακτών ως φυσικού, πολιτιστικού και οικονομικού πόρου, καθώς και των κινδύνων που αντιμετωπίζουν αυτή τη στιγμή. Η ημέρα των ακτών είναι αφιερωμένη στο πως θα θέλαμε να διατηρήσουμε τις ακτές μας για το μέλλον.

Σήμερα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ακτές της Μεσογείου είναι –κυρίως- η μόλυνση των νερών, ο κίνδυνος εξαφάνισης ειδών από την πανίδα και την χλωρίδα, η υπεραλίευση και η δραματική αστικοποίηση του παράκτιου περιβάλλοντος.

Η παράκτια ζώνη είναι μια περιοχή έντονης δραστηριότητας, όπου λαμβάνουν χώρα ποικίλες φυσικές, βιολογικές, κοινωνικές, πολιτιστικές και οικονομικές διεργασίες, αλληλεπιδρούν και αλληλοεξαρτώνται η μία από την άλλη αλλά και από τους παράκτιους πόρους. Υπάρχει έντονος και ολοένα αυξανόμενος ανταγωνισμός στην κατανομή και χρήση των παράκτιων και θαλάσσιων πόρων, ειδικά αν αναλογιστούμε ότι ο διαθέσιμος χώρος είναι πεπερασμένος. Ως εκ τούτου, η διαχείριση αυτών των πολύπλοκων συστημάτων με συντονισμένο και ορθολογικό τρόπο απαιτεί μια ολοκληρωμένη προσέγγιση που θα εναρμονίζει τις τομεακές δραστηριότητες και θα λαμβάνει υπόψη τα συνδυασμένα αποτελέσματά τους. Για να γίνει αυτό εφικτό, θα πρέπει να επιτύχουμε ένα κοινώς αποδεκτό πλαίσιο διαχείρισης των ακτών για τη βιώσιμη ανάπτυξη των παράκτιων περιοχών όχι μόνο σε τοπικό και εθνικό επίπεδο αλλά και σε ολόκληρη την περιοχή της Μεσογείου…

Όσον αφορά την Ηλεία αυτή τη στιγμή το πιο σοβαρό πρόβλημα που φαίνεται να αντιμετωπίζει δεν είναι άλλο από την διάβρωση μιας και σχεδόν ολόκληρη η ακτογραμμή της αποτελεί ένα τεράστιο παράδειγμα του φαινομένου. Όλος ο Κυπαρισσιακός μέχρι το Κατάκολο, παρουσιάζει υψηλό ποσοστό διάβρωσης, ενώ πρόβλημα διάβρωσης έχει και η ακτογραμμή στη βόρεια Ηλεία.

Πριν αφήσεις ένα σκουπίδι, στην θάλασσα ή την ακτή, σκέψου:

Αυτός είναι ο χρόνος που θα χρειαστεί για να διαλυθούν.

Ενδεικτικά:

– το φίλτρο του τσιγάρου χρειάζεται 1 με 5 χρόνια,

– το κουτί αλουμινίου 80 με 200,

– το πλαστικό μπουκάλι 450,

– το πλαστικό ποτήρι 50,

– η πετονιά 600 και

– το γυάλινο μπουκάλι 1.000.000.

Η διατήρηση των καθαρών ακτών δεν αφορά μόνο εμάς, αλλά και τις επόμενες γενιές που θα συνεχίσουν να έρχονται. Είμαστε υπεύθυνοι για τις πράξεις μας και δυστυχώς αυτές έχουν σοβαρό αντίκτυπο στη φύση και την θάλασσα.

Ρεβέκκα Κρεστενίτη (Πρόεδρος Περιβαλλοντικής Δράσης Ηλείας)

«Ακτές γεμάτες πλαστικό»

«Μας δίνεται η ευκαιρία να προβληματιστούμε για την κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει οι ακτές της Μεσογείου, οι διπλανές μας ακτές που κάνουμε το μπάνιο μας, που κατασκευάζουμε τα λιμάνια μας, που δίπλα τους βρίσκονται τα σπίτια μας.

Ως μέλη του σωματείου Περιβαλλοντική Δράση Ηλείας συχνά μας απασχολεί η παραλιακή ζώνη του τόπου μας και κατά καιρούς έχουμε δημοσιεύσει αποκρουστικές εικόνες αλλά δυστυχώς πέρα για πέρα αληθινές. Πραγματικά αν εστιάσει κανείς είτε με το μάτι του είτε με το φακό της φωτογραφικής μηχανής του στην άμμο ή το βότσαλο των ακτών μας θα συγκλονιστεί από την ποσότητα των πλαστικών που θα διακρίνει. Τότε σωστά θα σκεφτεί ότι υπάρχει κι άλλο αθέατο πλαστικό που έχει διαλυθεί σε μικρούς κόκκους, γεγονός που οδηγεί στην απαισιόδοξη σκέψη ότι αν δεν μειωθεί η χρήση του πλαστικού, η άμμος και το βότσαλο στο άμεσο μέλλον θα είναι λιγότερα από τα μικροπλαστικά, με ότι αυτό συνεπάγεται για την υγεία όχι μόνο τη δική μας αλλά και των άλλων ζωντανών οργανισμών, που δεν ευθύνονται και σε τίποτα γι’ αυτό το χάλι.

Ωστόσο, ακόμα κι αν πάρουμε την καλύτερη εκδοχή για το μέλλον μας, που θα είναι το να διεκδικήσει μια κρίσιμη μάζα καταναλωτών την κατάργηση του πλαστικού από τις συσκευασίες των προϊόντων και να το επιτύχει, οι ακτές μας θα σωθούν μεν από τον κυριότερο ρυπαντή τους αλλά δεν θα πάψουν να καταστρέφονται από δύο άλλους παράγοντες, τις διαρροές πετρελαιοειδών και την κλιματική κρίση που είναι πλέον η κύρια πλανητική ασθένεια. Το κίνημα των αρνητών της κλιματικής αλλαγής όσο πάει και συρρικνώνεται μπροστά στα ακραία καιρικά φαινόμενα που βιώνουμε με όλο και μεγαλύτερη συχνότητα, μπροστά στην φοβερή μεταβολή του ισοζυγίου γλυκού και αλμυρού νερού από το λιώσιμο των αιώνιων πάγων και την άνοδο της στάθμης της θάλασσας  που κατατρώει τις ακτές. Αυτό το τελευταίο μάλιστα εξελίσσεται πλέον ταχύτατα σε εφιάλτη, όσο δεν μειώνουμε τους ατμοσφαιρικούς ρύπους κι όσο κατασκευάζονται νέα φράγματα χωρίς να γίνεται διευθέτηση ώστε τα φυσικά φερτά υλικά να φθάνουν στις ακτές.

Αν και ταιριάζει μια ευχή, είναι απίθανο να αντιστραφεί η δυσμενής κατάσταση των ακτών μας με τα ευχολόγια, για τον απλούστατο λόγο ότι υπάρχουν συγκεκριμένες ανθρωπογενείς αιτίες και ευθύνες που πρέπει να αναληφθούν».

Κώστας Παπακωνσταντίνου (Περιφερειακός Σύμβουλος Δυτικής Ελλάδας)

«Να ανακόψουμε τις αιτίες που προκαλούν την διάβρωση των ακτών»

«Οι ακτές της Δυτικής Ελλάδας δεν είναι μόνο το επίκεντρο της οικονομικής ζωής και της τουριστικής ανάπτυξης. Σήμερα αποτελούν και το τείχος προστασίας όλων των πεδινών περιοχών απέναντι στα ολοένα αυξανόμενα ακραία καιρικά φαινόμενα. Η προστασία τους, λοιπόν, είναι βασική προϋπόθεση όχι μόνο ανάπτυξης αλλά επιβίωσης. Με εξαίρεση λίγα χιλιόμετρα βραχωδών ακτών, π.χ. στο Κατάκολο και την Κυλλήνη, όλες οι υπόλοιπες ακτές της Δυτικής Πελοποννήσου είναι αμμουδιές με έντονα φαινόμενα διάβρωσης. Σε πολλά σημεία η παραλία έχει υποχωρήσει περισσότερο από 50 μέτρα μέσα σε λίγες δεκαετίες. Τα απελπισμένα μέτρα που λαμβάνουν τοπικά οι κοινότητες και οι ιδιοκτήτες περιουσιών, όπως τοιχία και λιθοριπές είναι εντελώς μάταια. Αυτή η πορεία δεν θα σταματήσει αν δεν πάψουν οι αιτίες που την προκαλούν: η διακοπή των παράκτιων ρευμάτων από σταθερές κατασκευές πάνω σε αμμουδιές (π.χ. το αλιευτικό καταφύγιο Λεχαινών) και η έλλειψη ιζημάτων στα ποτάμια λόγω των φραγμάτων και των αμμοληψιών. Είμαστε οι μόνοι που κάνουμε σταθερά προτάσεις για γενναία μέτρα. Δυστυχώς, οι Περιφερειακές και Δημοτικές αρχές εξακολουθούν να το αντιμετωπίζουν ως δευτερεύον ζήτημα και προτιμούν να χρηματοδοτούν έργα που επιδεινώνουν το πρόβλημα – όπως επεμβάσεις στην κοίτη των ποταμών και στις παραλίες».

Όλη η επικαιρότητα