Ελλάδα

Ξαφνικά… – Τρεις διαφορετικές υποθέσεις με έναν όμως κοινό παρονομαστή

ΤΙ ΛΕΕΙ ΣΤΗΝ “Π” Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ Ε. ΤΟΠΑΛΟΥΔΗ ΚΑΙ Η ΞΕΝΙΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΚΟΥ, ΣΥΖΥΓΟΥΣ ΤΟΥ Β. ΦΛΩΡΟΥ

 

Γράφει η Τασούλα Παπανικολάου
[email protected]

«Παίδες Καλό Σαββατοκύριακο» είπε ο Γιώργος Καραϊβάζ  στους συναδέλφους του. Λίγη ώρα μετά τον δολοφόνησαν…

«Πάω για σουβλάκι γιατί πεινάω» είπε η Ελένη Τοπαλούδη στην κολλητή της φίλη  στο τηλέφωνο… Λίγες ώρες μετά την βιάζουν, την δολοφονούν και την πετούν στη θάλασσα…

«Γεια σας, πάω στα ΚΤΕΛ το δέμα στο παιδί» είπε ο φαρμακοποιός Βασίλης Φλώρος στην γυναίκα του και την κόρη του. Ελάχιστα λεπτά μετά τον εκτέλεσε με πέντε σφαίρες ένας άνθρωπος που γνώριζε, την ώρα που έβγαζε το αυτοκίνητο από το παρκινγκ του σπιτιού του.

Τρεις διαφορετικές υποθέσεις με έναν όμως κοινό παρονομαστή. Το ξαφνικό τέλος. Το βίαιο σταμάτημα της πορείας ενός ανθρώπου. Την αγριότητα των εγκλημάτων.

Πώς λες σε έναν πατέρα σε μία μητέρα σε μία σύζυγο σε έναν σύζυγο σε μία κόρη σε έναν γιο ότι ο άνθρωπός τους δεν ζει;

Ότι χρειάστηκαν ελάχιστα δευτερόλεπτα για να του αφαιρέσουν τη ζωή; Πως μπορεί να χωρέσει ο ανθρώπινος νους τόση βία τόση σκληράδα τόση απανθρωπιά;

Πως μπορείς να εκτελείς έναν άνθρωπο; Πως είναι δυνατόν να μην υπολογίζεις την ανθρώπινη ζωή ;

Είναι ο χρόνος γιατρός; Ή όσο περνά ο καιρός αδυνατείς να πιστέψεις πως έχασες κάποιον που αγαπάς;

Ο πατέρας  της Ελένης Τοπαλούδη, ο Γιάννης Τοπαλούδης, εικοσιοκτώ μήνες μετά το έγκλημα αποκαλύπτει στην εφημερίδα Πατρίς ότι «…ο πόνος τώρα είναι χειρότερος. Όσο περνά ο καιρός  αντιλαμβάνεσαι ακόμα περισσότερο την έλλειψη. Δεν ισχύει αυτό που λέει ο λαός μας ο χρόνος γιατρεύει. Ο χρόνος κυλά βασανιστικά. Και εκεί που ήμασταν μια οικογένεια τεσσάρων μελών ξαφνικά γίναμε τρεις.

Βιώνουμε την απώλεια του παιδιού μας κάθε λεπτό

«Είναι άδειο το σπιτικό μας από την απουσία της Ελένης μας αλλά το οξύμωρο είναι ότι γεμίζει παντού με την Ελένη. Κάθε ώρα και στιγμή βλέπουμε τα ρούχα της, τα βιβλία της, το κρεβάτι της τη φωτογραφία της. Αυτό που δεν αντέχεται είναι η απουσία της Ελένης. Μεγαλώνεις ένα παιδί με όνειρα με θυσίες με αγάπη και ξαφνικά και χωρίς να φταίει κάποιοι αποφάσισαν να της τα στερήσουν.

Να στείλουν την Ελένη στον άλλο κόσμο και εμάς να μας καταδικάσουν για το υπόλοιπο της ζωής μας να ζούμε σε αυτόν τον Γολγοθά. Και για ποια απονομή δικαιοσύνης μιλάμε λοιπόν; Όταν εμείς ζούμε  και θα συνεχίσουμε να ζούμε σε έναν ψυχικό θάνατο οι δολοφόνοι της και βιαστές της θα κυκλοφορούν ελεύθεροι. Και ποιος ξέρει αν θα έχουν σωφρονιστεί και δεν θα κάνουν τα ίδια και χειρότερα.

«Έχουμε μείνει ψυχικά ανάπηροι»

Η  Ξένια Ευαγγελάκου, σύζυγος του Βασίλη Φλώρου που δολοφονήθηκε στο Ψυχικό  στο παρκινγκ του σπιτιού του μας είπε μιλώντας στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ ότι «… ο χρόνος δεν είναι γιατρός. Η απώλεια δεν αναπληρώνεται. Ένα τεράστιο κενό και αυτό θα μας ακολουθεί για μια ζωή. Τα παιδιά θρηνούν τον πατέρα τους εγώ το σύντροφό μου. Δεν χαμογελάς πια αληθινά. Μέσα σου υπάρχει ένα βάρος μόνιμο Όλα σου θυμίζουν τον άνθρωπο σου. Δεν είναι τίποτα ίδιο. Υπάρχουν στιγμές που τον αναζητάς μέσα στο σπίτι. Συνειδητοποιείς ότι από εδώ και πέρα δεν θα υπάρχει χαρά. Όπως χαιρόμουν πριν τη δολοφονία του Βασίλη. Έχουμε μείνει ψυχικά ανάπηροι».

H Λένα Πεπονή, Ψυχοθεραπεύτρια, Δραματοθεραπεύτρια, αναλύει…

«Ο πόνος  του θανάτου είναι   ένα από τα πιο οδυνηρά συναισθήματα που μπορεί να βιώσουμε, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μια ξαφνική  και αναπάντεχη απώλεια που  σοκάρει  και μας αποπροσανατολίζει, μειώνοντας την ικανότητά μας  να κατανοήσουμε τι και πως έχει συμβεί. Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να παρουσιάσει διαφοροποιήσεις στο πως θα διαχειριστεί το πένθους του, όσον αφορά στην ένταση και χρονική διάρκεια του.»

«Ο ψυχικός πόνος του πένθους είναι τόσο μεγάλος που συχνά αναζητούμε τρόπους να τον αποφύγουν παρά να το αντιμετωπίσουμε κατάματα. Όμως  έτσι δεν επιτρέπουμε την σταδιακή ανάρρωση  από την ψυχική και σωματική οδύνη. Δυστυχώς, είναι ένα επώδυνη ταξίδι που πρέπει να αγκαλιάσουμε και όχι να το αποφύγουμε.» δήλωσε ο Ricki Ray, σύμβουλος πένθους στο Αμερικάνικο νοσοκομείο Banner.

Είναι σημαντικό να αποδεχτούμε οτι για να μπορέσουμε να ξεπεράσουμε την τραυματική αυτή εμπειρία, πρέπει να περάσουμε από τα στάδια του πένθους, εκφράζοντας τα συναισθήματα μας, έχοντας  υποστήριξη και κατανόηση από το περιβάλλον μας. Διαφορετικά, το συναισθηματικό “πάγωμα” και η απομόνωση μπορεί να μας οδηγήσει σε ψυχοσωματικά μπλοκαρίσματα. Τα πέντε στάδια του πένθους, (μπορεί να διαφοροποιούνται για κάθε άτομο), σύμφωνα με την Kubler-Ross (2005) είναι :

  1. συνήθως είναι το σοκ ή η άρνηση. Το στάδιο αυτό λειτουργεί ως αμυντικός μηχανισμός, “προστατευτικά”  προς τον εαυτό μας π.χ. δε μπορεί να συμβαίνει αυτό ….
  2. ο θυμός, ο οποίος κρύβει την αγωνία και το φόβο γι αυτό που συνέβη. Λειτουργεί και  ως  μορφή εκτόνωσης μας π.χ. είναι άδικο να συμβεί αυτό …
  3. “διαπραγματευόμαστε” σιωπηλά την απώλεια με λογικούς συλλογισμούς.
  4. η θλίψη, είναι το στάδιο όπου  δεν αρνούμαστε πια την απώλεια και αφηνόμαστε στο συναίσθημα μας και στην εσωτερική προσέγγιση του πένθους.
  5. η αποδοχή της νέας κατάστασης, όπου  μαθαίνουμε να ζούμε με τα νέα δεδομένα.

Οι ξαφνικές συναισθηματικές εκρήξεις αποτελούν μέρος της όλης διαδικασίας και επιτρέπουμε τον εαυτό σας να τις βιώσει, όπως τις νιώθουμε γιατί δεν υπάρχει φυσιολογική ή μη φυσιολογική αντίδραση όταν πρόκειται για πένθος. Είναι οι φυσιολογικές αντιδράσεις στην απώλεια και σίγουρα παίρνει χρόνο να επουλωθούν οι πληγές. Η θλίψη δεν θεωρείται αδυναμία αλλά ανθρώπινη αναγκαιότητα, ενώ η άρνηση της θλίψης μπορεί να προκαλέσει μεγαλύτερο πρόβλημα στον ψυχισμό.»

Σε μία στιγμή αλλάζουν όλα… Σοκ, πόνος, θρήνος και πολλά γιατί…

Όνειρα  που έμειναν μισά. Όνειρα που σταμάτησαν ξαφνικά…

Ζωές που καταστράφηκαν… Και ζωές που χάθηκαν για πάντα.

Ξαφνικά…

Όλη η επικαιρότητα