Ηλεία

Οδοιπορικό στο Λατζόι: Φυσική ομορφιά και ζωντάνια

Το Λατζόι (ή Λαντζόι), δεν αφήνει αδιάφορο τον επισκέπτη που μετά από μια διαδρομή γεμάτη… πράσινο, θα αντικρίσει ένα όμορφο χωριό, χτισμένο σε υψόμετρο 81 μέτρων, δίπλα από τον ποταμό Ενιπέα. Μόλις 13 χιλιόμετρα μακριά από τον Πύργο (ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ωλένης), διαθέτει αρκετά καταστήματα, παραμένοντας ζωντανό και διεκδικώντας ένα καλύτερο αύριο…

Στην ευρύτερη περιοχή έγινε στις 10 Μαΐου του 1821 η ονομαζόμενη ως “Μάχη του Λαντζοΐου“ στην οποία και σκοτώθηκε ο Ήλειος οπλαρχηγός, Χαράλαμπος Βιλαέτης, η μνήμη του οποίου τιμάται κάθε χρόνο σε σχετική εκδήλωση της Κοινότητας.

Στην τοπική κοινότητα υπάρχουν πολλές αμπελοκαλλιέργειες. Αυτή της η δραστηριότητα βραβεύτηκε με σχετικό δίπλωμα (Χρυσό Βραβείο), που της απονεμήθηκε στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης το 1931 για το προϊόν της κορινθιακής σταφίδας.

Κομμάτι της ιστορίας του χωριού είναι και η ποδοσφαιρική ομάδα του Ενιπέα (που φέτος δεν θα συμμετάσχει στο τοπικό πρωτάθλημα)…

Το πρωί της περασμένης Τετάρτης το επισκεφθήκαμε συνομιλώντας με τους κατοίκους του…

Νώντας Μπαρτζάκος (Πρόεδρος τοπικής κοινότητας Λατζοϊου):

«Το Λατζόι έχει σήμερα περί τους 500 μόνιμους κάτοικους, παλιότερα είχαμε και 700, και διαθέτει τρεις συνοικισμούς, τον Άγιο Γεώργιο, το Αρμυρίκι και το Γραμματικό.

Το χωριό μας είναι ένα χωριό πλούσιο με πολλά νερά, και καλλιεργούνται ελιές, αμπέλια, σταφίδες, υπάρχουν μεγάλες μονάδες κτηνοτροφίας ενώ διαθέτει και δύο οινοποιεία. Είναι ένα ζωντανό χωριό που έχει κίνηση και το βράδυ. Το καλοκαίρι που πέρασε είχαμε πολύ κόσμο, σχεδόν διπλασιάστηκε ο πληθυσμός, και την εβδομάδα του Δεκαπενταύγουστου δεν έβρισκες να κάτσεις.  Ο κόσμος αισθάνθηκε ασφάλεια ερχόμενος στο χωριό αφού δεν πήγε διακοπές κάπου αλλού λόγω της πανδημίας.

Έχουμε την τύχη να διαθέτουμε και φαρμακείο και ευχαριστούμε τον φαρμακοποιό γιατί η ύπαρξη του ισοδυναμεί με την ύπαρξη ενός γιατρού.

Όπως και στα περισσότερα χωριά το μεγαλύτερο πρόβλημα μας είναι η αγροτική οδοποιία καθώς και ο συνδετήριος δρόμος με τον συνοικισμό Άγιος Γεώργιος που όμως είναι προγραμματισμένα να φτιαχτεί. Πρόβλημα είναι και η υπογεννητικότητα… όταν σε ένα χωριό υπάρχουν 30-35 ανύπαντροι υπάρχει πρόβλημα. Πρόβλημα ύδρευσης δεν υπάρχει, παίρνουμε νερό από την Αύρα ενώ η άρδευση γίνεται από τον ΤΟΕΒ.

Αυτό που ίσως λείπει από το χωριό μας είναι ένας αγροκτηνοτροφικός συνεταιρισμός μιας και οι μεγάλες εταιρείες και οι έμποροι έχουν δημιουργήσει προβλήματα, με αποτέλεσμα οι τιμές να είναι χαμηλές. Είναι κάτι δύσκολο να συμβεί αλλά πρέπει να είναι η επόμενη μέρα αν θέλουν οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι να επιβιώσουν.

Επίσης θα ήθελα να αναφέρω και την πρόσφατη πρωτοβουλία όπου  συγκεντρώσαμε μεγάλες ποσότητες ειδών διατροφής πρώτης ανάγκης τις οποίες και θα αποστείλουμε στην Καρδίτσα γι` αυτούς που έχουν πληγεί από την από τα έντονα καιρικά φαινόμενα».

Νικολακόπουλος Δημήτρης (Φαρμακοποιός, υπεύθυνος λειτουργίας φαρμακείου):

«Μετά τις σπουδές στο εξωτερικό, στην Ιταλία, και την στρατιωτική μου θητεία, ασχολήθηκα με το τι θέλω να κάνω κι αυτό που με κάλυπτε ήταν το φαρμακείο αυτό καθ` αυτό και όχι κάτι άλλο.

Τότε  αποφάσισα να γυρίσω στον τόπο μου, στον Πύργο, και ύστερα από ψάξιμο για κάποια άδεια -επειδή είναι κλειστό επάγγελμα- βρέθηκε η άδεια στο Λατζόι. Ο κόσμος έχει αγκαλιάσει την προσπάθεια. Υπάρχει άγχος για ένα νέο άνθρωπο να κάνει τα πρώτα του βήματα σε μία επιχείρηση πόσο μάλλον όταν είναι μόνος του από την αρχή. Αυτό που έχω να προτείνω στους συνομηλίκους μου είναι να το ρισκάρουν και να μη φοβούνται. Να ακολουθήσουν αυτό που θέλουν.

Όταν έρχεσαι σε ένα χωριό ο κόσμος θα σ` αγκαλιάσει, γίνεσαι ένα  μαζί τους. Στην πόλη είναι διαφορετικά, τα πράγματα είναι πιο απρόσωπα, εδώ δεν υπάρχει αυτό. Η διαπροσωπική σχέση είναι στον υπερθετικό βαθμό αφού το καλημέρα που ακούς και λες είναι αληθινό. Επίσης οι κάτοικοι γνωρίζοντας ότι υπάρχει φαρμακείο νιώθουν ασφάλεια μιας και στην πλειοψηφία τους είναι άνω των 50 ετών».

Γιάννης Κωνσταντόπουλος:

«Πλέον είμαι μόνιμος κάτοικος Λατζοίου το οποίο από όταν έφυγα μέχρι σήμερα έχει αλλάξει κατά πολύ προς το καλύτερο. Η ζωή εδώ είναι πολύ καλή, ήσυχη, με λιγότερο άγχος, ποιότητα ζωής… θα συνιστούσα σε όλους να έρθουν να μείνουν εδώ.  Είναι από τα καλύτερα του δήμου Πύργου κι έχουμε πολύ καλό πρόεδρο».

 

Στέλιος Μπακοβασίλης:

«Ήμουν 35 χρόνια διοικητικός υπάλληλος στην  Β`θμια Εκπαίδευση. Τα τελευταία 5-6 χρόνια έχουν γίνει πολλά ωραία πράγματα και έργα στο χωριό μας κι αυτό οφείλεται στον πρόεδρο. Ως συνταξιούχοι περνάμε καλά, κυκλοφορούμε και συγκεντρωνόμαστε στα καφενεία, είμαι ευχαριστημένος.

Αν θελήσουν οι νεότεροι να `ρθουν να μείνουν στο χωριό, έχουν τα σπίτια τους, τα χωράφια τους που τα έχουν εγκαταλείψει κι έχουν πάει στην Αθήνα. Η ζωή εδώ είναι καλύτερη, εκεί ψάχνουν το μεροκάματο ενώ εδώ θα τα είχαν όλα».

Χαράλαμπος Τσίγκρηλας:

«Περιμένω τον Πρωθυπουργό που σέβεται τη Δικαιοσύνη να μας δώσει τα χρήματα που μας πήραν ως συνταξιούχοι. Δεν μας έχει μείνει φράγκο… οι φτωχοί πεθαίνουν. Μας έχουν καταντήσει δράμα οι 300. Τα λαμόγια ζουν από τους φτωχούς, τη μεσαία τάξη και κάτω. Είμαι συνταξιούχος ΟΤΕ και μας έκοψαν τα δώρα και δεν μας δίνουν ούτε αυτά που λέει το Δικαστήριο».

Χρήστος Σκούτας (Ιδιοκτήτης μίνι – μάρκετ):

«Δυστυχώς όλοι πηγαίνουν στα σούπερ μάρκετ, ακόμα και για μια καρφίτσα. Η αλήθεια είναι ότι εκεί βρίσκουν καλύτερες τιμές αλλά εμείς δεν έχουμε κόσμο. Το καλοκαίρι είχαμε κόσμο αλλά δεν βγήκαν έξω πολύ. Παλιότερα ήμασταν καλύτερα…

Τα παιδιά μας έχουν φύγει, έχω τέσσερα, δουλεύουν όλα αλλά τα τρία όχι εδώ, ο ένας είναι στη Γαλλία. Φεύγουν οι νεότεροι και τα χωράφια είναι παρατημένα». (σ.σ. ο κ. Σκούτας δεν δέχθηκε να φωτογραφηθεί)

Όλη η επικαιρότητα