Ηλεία

Ο Ναός του Αγίου Γεωργίου στην Καλίδονα

Ο ΠΟΛΙΟΥΧΟΣ ΤΗΣ ΚΑΛΙΔΟΝΑΣ ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ, Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΑΛΙΑΣ ΚΑΙ ΝΕΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.

Γράφει η Τριανταφυλλιά Νιάρχου:

Ο Ναός του Αγίου Γεωργίου καταστράφηκε ολοσχερώς από της ορδές του Ιμπραήμ και σήμερα μόνο ελάχιστα αρχιτεκτονικά μέλη φανερώνουν την ύπαρξή του. Ήταν εκεί που σήμερα είναι το χωράφι του Παπά-Πέτρου, κάτω από το δρόμο.
Όσοι κάτοικοι γλίτωσαν, κατέφυγαν στο «Χρυσούλι». Μετά από αρκετό χρονικό διάστημα έφυγαν από εκεί, γιατί το κλίμα δεν ήταν υγιεινό και τα παιδιά πέθαιναν.

Σιγά-σιγά έφτιαξαν σπίτια στην σημερινή τοποθεσία που είναι η Καλίδονα. Με ανεπτυγμένο το θρησκευτικό τους αίσθημα άρχισαν να χτίζουν και τις εκκλησίες τους.

Τα πρώτα χρόνια, μετά την αποτίναξη του τούρκικου ζυγού, σε πολλά χωριά της επαρχίας Ολυμπίας παρατηρήθηκε οικοδομικός οργασμός στο κτίσιμο εκκλησιών. Την αρχή έκαμε η Άλβαινα το 1832 και κατόπιν ακολούθησε η Καλίδονα το 1838. Από τότε η Καλίδονα πρωτοστατούσε για την πρόοδο και την εξέλιξη της.
Στα Γενικά Αρχεία του κράτους αναφέρει ότι στις 29 Ιανουαρίου του 1838, συνήλθε το Δημοτικό Συμβούλιο Μακίστου, για να αποφασίσουν για την ανέγερση του ναού στο χωριό. Πάρθηκε ομόφωνη απόφαση και τα έξοδα ανέγερσης υπολογίστηκαν σε 1000 δρχ., τα οποία θα καταβάλλονταν από τους κατοίκους του χωριού.

Το δε πρακτικό υπογράφεται από τους παρακάτω δημοτικούς συμβούλους του τότε Δήμου Μακίστου που είχε έδρα την Καλίδονα.: Φώτη Γραμματικόπουλο από το Μπισχίνι, Θανάση Πούρνο, Αναγνώστη Χριστοδουλόπουλο από Καλίδονα , Δήμο Μποφίλη από το Ανήλιο., και ακόμη έναν που είναι δυσανάγνωστη η υπογραφή του.. Το πρακτικό αυτό εστάλη μέσω του Διοικητή Φαναρίου στον επίσκοπο Τριφυλίας στην Κυπαρισσία για να προωθηθεί στο Διοικητήριο Τριφυλίας και από εκεί στην Εκκλησιαστική Γραμματεία της Επικρατείας στην Αθήνα για τη χορήγηση της σχετικής άδειας. Η άδεια χορηγήθηκε στις 7 Μαρτίου του 1838.
Μετά τον Παπά – Σεραφήμ το έτος 1844 χειροτονήθηκε ιερέας ο Γεώργιος Καπλάνης που είχε έρθει στην Καλίδονα από την περιφέρεια της Ανδρίτσαινας και συγκεκριμένα από του Κουφόπουλου. Και όλοι οι απόγονοί του μετονομάστηκαν σε <<Παπαγεωργίου>>. Μετά από πολλές διαδικασίες, ο Γεώργιος Καπλάνης (Παπαγεωργίου), δώρισε το χώρο για να χτισθεί η εκκλησία. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν σύντομα. Ο ιερέας Γεώργιος Καπλάνης λειτούργησε μέχρι το 1880 περίπου.

Στη συνέχεια το 1888 χειροτονήθηκε ιερέας στην Καλίδονα ο γιός του Νικόλαος Παπαγεωργίου ( Παπανικολάκης), και πέθανε στις 27-6- 1918, ο οποίος και δώρισε τον υπόλοιπο χώρο δίπλα από την εκκλησία του Αγ.Γεωργίου και κτίσθηκε το σχολείο με χρήματα του Ανδρέα Συγγρού.

Αργότερα έγινε ιερέας ο γιός του Νικόλαου , Γεώργιος, που χειροτονήθηκε στις 9-7-1924, και συνταξιοδοτήθηκε το 1967.

Η εκκλησία του Αγίου – Γεωργίου Βρίσκεται σε αυτή τη θέση 180 χρόνια και αντιστέκεται στη φθορά του χρόνου για να μας θυμίζει άλλες εποχές. Το πέτρινο καμπαναριό της, με τις μπρούτζινες καμπάνες κρεμασμένες σε ατόφιους κορμούς βελανιδιάς, δεσπόζει στην κορυφή του χωριού. Ορθώνεται αγέρωχο μπροστά στη γέρικη εκκλησία και μας αποδεικνύει το μεράκι και την τέχνη των μαστόρων της εποχής. Στο εσωτερικό της, το δάπεδο είναι φτιαγμένο με ατόφιες πέτρες χωρίς αρμούς. Το νταβάνι είναι ξύλινο ζωγραφιστό και στο κέντρο του ναού δεσπόζει ειδική κατασκευή με ανάγλυφα λουλούδια, που στη μέση κρέμεται ο πολυέλαιος [1905] με κρυστάλλινες γιρλάντες. Οι λαμπάδες γύρω-γύρω λειτουργούσαν με λάδι και σκόρπιζαν άπλετο φως. Τα χρώματα των εικόνων, που κοσμούν το τέμπλο, είναι σχεδόν ανεξίτηλα δεν τα έχει αγγίξει και πολύ ο χρόνος.

Το εσωτερικό διάκοσμό της, ο εξωτερικός της χώρος και γενικά ολόκληρο το σύνολο της συγκεκριμένης εκκλησίας μας προκαλεί δέος. Μας θυμίζει τις ελπίδες που γέμιζαν τις καρδιές των κατοίκων τα δύσκολα πέτρινα χρόνια. Πράγματι είναι ένα σημαντικό πολιτιστικό μνημείο για το χωριό μας. Λειτουργεί μια φορά το χρόνο την Κυριακή του Θωμά.

Ο ΝΕΟΣ ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

Η θέση που ήταν κτισμένη η εκκλησία του πολιούχου Αγίου Γεωργίου, συχνά ήταν λόγος συζητήσεων, γιατί ο δρόμος δεν ήταν ο καταλληλότερος προκειμένου οι πιστοί να προσέρχονται στην θεία λειτουργία. Ήταν στενός, με πέτρες και πολύ ανηφόρα. Σε αυτή όμως την εκκλησία έγινα όλα τα μυστήρια για πολλές γενιές. Τα συναισθήματα όταν την αντικρίζουμε είναι έντονα και με πολύ συγκίνηση. Όμως οι εποχές αλλάζουν, οι άνθρωποι θέλουν τις διευκολύνσεις αι τις ανέσεις τους. Αρχίσαν να συζητούν συχνά οι νεότεροι φυσικά, ότι πρέπει να φτιάξουμε άλλη εκκλησία σε άλλο μέρος να μπορούμε πιο άνετα να προσερχόμαστε.

Οι γεροντότεροι επ ουδενί δεν ήθελαν να χαλάσουν την ιστορία τους. Τελικά επικράτησε η άποψη ότι πρέπει να βρεθεί οικόπεδο και να κτισθεί μια άλλη εκκλησία. Το 1968 έκανε δωρεά το οικόπεδο ο πατριώτης μας Αναστάσιος Χριστόπουλος του Κων/νου, μόνιμος κάτοικος της Αμερικής, στη μνήμη των γονέων του και να γίνει εκκλησία Αγ.Κων/νου ως Πολιούχος του χωριού.
Έγιναν όλες οι διαδικασίες αρχίσαν να σκάβουν για τα θεμέλια, σύμφωνα πάντα με όσα ορίζουν τα εκκλησιαστικά ήθη και έθιμα. Στην πορεία όμως δεν γινόταν να καταργηθεί ο Πολιούχος Αγ. Γεώργιος, και έτσι δεν έγινε ο νέος Πολιούχος στη μνήμη του Αγ. Κων/νου.

Αρχίσαν τα κτισίματα. Έφεραν πέτρες από το <<Βουνί>> του Καϊάφα και τις συγκέντρωναν στην πλατεία, και από εκεί άλογο με κάρο τις μετέφεραν στο οικόπεδο. Τα κυπαρίσσια για την σκεπή κόπηκαν από το χώρο του Νεκροταφείου. Για να τελειώσει εργάστηκαν αρκετοί τεχνίτες από το χωριό μας και από την γύρω περιοχή. Η τότε εκκλησιαστική Επιτροπή που την αποτελούσαν οι πατριώτες μας ΚΩΝ/ΝΟΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΣ, ΦΩΤΙΟΣ ΚΑΜΠΑΝΑΣ, ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΓΓΕΛΌΠΟΥΛΟΣ και ο Παππάς του Χωριού μας τότε Χρήστος Καλογερόπουλος δουλέψανε μεθοδικά, με οργάνωση και υπομονή, αλλά και με την υλική στήριξη φίλων και πατριωτών και η νέα εκκλησία ήταν γεγονός. .

Η πρώτη λειτουργία έγινε το Πάσχα του 1970.

Όμως στην πορεία του χρόνου, μπορεί να ήταν κουραστική η ανάβαση μας στον παλιό Αγ. Γεώργιο, όλοι την νοσταλγούσαν και ειδικότερα οι μεγαλύτεροι. Ακόμη και σήμερα θέλουν να πηγαίνουν.

Όλη η επικαιρότητα