Αρθρογραφία

Ποια Δεξιά Πολυκατοικία;

Οι πολιτικές ζυμώσεις στο χώρο της δεξιάς με τη δημιουργία νέων κομματικών σχηματισμών έχουν επαναφέρει στο προσκήνιο συζητήσεις για ανακατατάξεις στην επονομαζόμενη από δημοσιογράφους, πολιτικούς παράγοντες και αναλυτές «Δεξιά Πολυκατοικία». Από αυτό άλλα και με τα πολιτικά δεδομένα της περιόδου που διανύουμε και από τα χαρακτηριστικά στοιχεία του κεντροδεξιού-δεξιού ψηφοφόρου, που θα αναφέρω παρακάτω μού δημιουργούνται δύο βασικά ερωτήματα. Πρώτον, πως πιστεύουν στ’ αλήθεια πως κάποιο από τα κόμματα αυτά θα μπορούσαν να πλαγιωκοπήσουν την Νέα Δημοκρατία και τον Κυριάκο Μητσοτάκη και δεύτερον σε ποια «Δεξιά Πολυκατοικία» αναφέρονται; Για να απαντήσουμε σε αυτά τα δύο ερωτήματα ας ρίξουμε πρώτα μια ματιά στους κομματικούς εκείνους σχηματισμούς που απειλούν, πάντα θεωρητικά, την ηγεμονία της Ν.Δ. στο δεξιό-κεντροδεξιό χώρο.

Το πρώτο και μόνο κοινοβουλευτικό κόμμα δεξιότερα της Ν.Δ. που έχει κάποια επιρροή, επιτρέψτε μου να πιστεύω προσωρινά, είναι η Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου. Πρόκειται για ένα κόμμα απότοκο της Συμφωνίας των Πρεσπών που απορρόφησε ως επί το πλείστον ψηφοφόρους των Ανεξαρτήττων Ελλήνων (ΑΝ.ΕΛ.) του Πάνου Καμμένου και της Χρυσής Αυγής. Ο χαρακτήρας του κόμματος αυτού μόνο κεντροδεξιός δεν μπορεί να χαρακτηριστεί καθώς η Ελληνική Λύση έχει σαφή εθνικιστικά, ρωσόφιλα, ρατσιστικά και συνομοσιολογικά χαρακτηριστικά. Ο λόγος της ξεφεύγει από την μετριοπαθή δεξιά παράταξη, που πλειοψηφεί στο χώρο της συντηρητικής δεξιάς, και προσεγγίζει περισσότερο την άκρα δεξιά. Ο ίδιος ο Κ. Βελόπουλος ουκ ολίγες φορές έχει εκφράσει «ψεκασμένες» πολιτικές θέσεις ιδίως κατά την περίοδο της πανδημίας αλλά και παλαιότερα. Τα περισσότερα στελέχη του κόμματος Βελόπουλου είναι γνωστά για τις συνωμοσιολογικές τους θέσεις ενώ άλλα είναι πρώην στελέχη των ΑΝ.ΕΛ ή και της Ν.Δ. που έχασαν την βολή τους στη νέα Ν.Δ. του Κ. Μητσοτάκη.

Ο δεύτερος σχηματισμός προέκυψε από την συνεργασία της «Δημιουργίας Ξανά» του Θάνου Τζήμερου και της «Νέας Δεξιάς» του Φαήλου Κρανιδιώτη. Ο Θάνος Τζήμερος παρά το γεγονός ότι τοποθετείται στους «σκληρούς» οικονομικά φιλελεύθερους έχει εκφράσει, ειδικά τα τελευταία χρόνια, σειρά ρατσιστικών και ακραία δεξιών θέσεων. Τα δε λεκτικά και όχι μόνο επεισόδιά με στελέχοι του κομμουνιστικού και ευρύτερου αριστερού χώρου στην Περιφέρεια Αττικής όπου είναι περιφερειακός σύμβουλος αποτελούν σύνηθες φαινόμενο. Μάλιστα πριν την εμπλοκή του στην πολιτική είχε αποστείλει επιστολή στην Γερμανίδα καγκελάριο Α. Μέρκελ που την παρότρυνε να μην στείλει οικονομική βοήθεια στην Ελλάδα «αφήνοντάς τη να καεί στην κόλαση» αν δεν προχωρούσαν πρώτα κάποιες απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Ο Φαήλος Κρανιδιώτης από την άλλη πλευρά διεγράφη το 2016 από τον Κ. Μητσοτάκη λόγω της ρατσιστικής και ομοφοβικής του ρητορικής. Ο ίδιος αυτοχαρακτηρίζεται ως εθνικιστής και έχει δηλώσει τη στήριξή του σε ακροδεξιά ευρωπαϊκά κόμματα όπως αυτό της Μαρί Λεπέν.

Το τρίτο και πιο πρόσφατο πολιτικό κόμμα του χώρου είναι οι «Ελεύθεροι Άνθρωποι» του δημοσιογράφου Γιώργου Τράγκα. Ο πάντα πιστός στον «εθνάρχη» Καραμανλή ευαγγελίζεται ένα κεντροδεξιό κόμμα που θα επαναφέρει τις αξίες και τις αρχές της καραμανλικής κεντροδεξιάς. Βέβαια ο Γ. Τράγκας δε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ούτε καν ως μετριοπαθείς δεξιός. Οι συνωμοσιολογία, ο ακραίος λόγος και οι πολλαπλές μηνήσεις για δυσφήμιση, προσβολή κ.α. χαρακτηρίζουν τον παλαίμαχο δημοσιογράφου που «χαϊδεύει» από καιρό ακροδεξιά-συνωμοσιολογικά στοιχεία και αρνητές του COVID-19. Η σχέση του με τον Πάνο Καμμένο επίσης δεν μας προϊδεάζει για κάποια σοβαρή και ουσιαστική στάση. Από αυτή τη φιλία όμως ο Τράγκας θα μπορούσε να αποσπάσει ότι μηχανισμό ή πρόσωπα απέμειναν από το κόμμα Καμμένου.

Έχοντας αυτά υπόψιν ας επιχειρήσουμε να απαντήσουμε στα ερωτήματα που θέσαμε εξαρχής. Μπορούν αυτά τα κόμματα να βλάψουν τη Ν.Δ.; Κατά την άποψη μου όχι. Τα κόμματα αυτά, βάσει λόγου και προσώπων, απευθύνονται περισσότερο στο εκλογικό κομμάτι της άκρας δεξιάς. Πρόκειται για ένα χώρο που δεν διεκδικήθηκε ουσιαστικά ποτέ από την Ν.Δ. πολλώ δε μάλλον από αυτή του Κυριάκου Μητσοτάκη. Πρόκειται για ένα χώρο που παραδοσιακά υποστήριζε κόμματα της ακροδεξιάς και στη δεκαετία της κρίσης εκινείτο από το ΛΑ.Ο.Σ. του Γιώργου Καρατζαφέρη στη Χρυσή Αυγή και στους ΑΝ.ΕΛ. Το βασικότερο μειονέκτημα αυτών των κομμάτων είναι η αδυναμία τους να επικοινωνήσουν με τον κρίσιμο πολιτικά χώρο των κεντρώων ψηφοφόρων και της γκρίζας ζώνης που ειδικά στις εκλογικές αναμετρήσεις της δεκαετίας της κρίσης έχουν αποδείξει πως είναι εκείνοι που ορίζουν τον εκάστοτε νικητή. Πρόκειται για ένα χώρο που ελάχιστα τον ενδιαφέρει οι πολιτικές «ζυμώσεις» και οι συγκρούσεις των δεξιών πολιτικών ενώ η συνωμοσιολογία, η ρατσιστική, ομοφοβική και ακροδεξιά ρητορική που ως επί το πλείστον εκφράζουν αυτά τα κόμματα κάθε άλλο παρά ελκυστικά χαρακτηριστικά αποτελούν για αυτούς τους ψηφοφόρους.

Οπότε σε ποια «Δεξιά Πολυκατοικία» αναφέρονται αυτοί οι «ειδικοί»; Επιτρέψτε μου να πιστεύω πως αυτή δεν υφίσταται και πως πρόκειται για «Δεξιά Μονοκατοικία» με ανούσιες διεργασίες στο υπόγειό της! Και αυτό διότι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του κεντροδεξιού-δεξιού χώρου είναι αυτό της μη-διάσπασης εν αντιθέσει με την πολυδιάσπαση που επικρατεί στο χώρο της αριστεράς. Ας δούμε ένα πρόσφατο παράδειγμα. Στις διπλές εκλογές του 2012 η Ν.Δ. υπό τον Αντώνη Σαμαρά έλαβε στις εκλογές του Μαΐου 18,9%, το χειρότερο ποσοστό στην ιστορίας της, ενώ στις επαναληπτικές του Ιουνίου εκτοξεύτηκε στο 29,7%. Αντίστοιχα οι ΑΝ.ΕΛ., πρώτη τους εκλογική εμφάνιση, τον Μάιο έλαβαν 10,6% και τον Ιούνιο έπεσαν στο 7.5% ενώ η Χρυσή Αυγή έλαβε και στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις 6,9%. Βλέπουμε λοιπόν πως οι κεντροδεξιοί-δεξιοί ψηφοφόροι, είτε αυτοί απείχαν είτε ψήφισαν διάφορα άλλα κόμματα του χώρου, στις εκλογές του Ιουνίου κινήθηκαν εκλογικά προς τον ισχυρότερο πολιτικό πόλο του χώρου τους προκειμένου να αποτρέψουν την εκλογή στην εξουσία ενός αριστερού και μάλιστα ριζοσπαστικού κόμματος όπως είναι εν προκειμένω ο ΣΥ.ΡΙ.Ζ.Α. Το σίγουρο είναι πως και στην παρούσα στιγμή η προοπτική των διπλών εκλογών, με τις πρώτες να διεξάγονται με την μέθοδο της απλής αναλογικής, έχει δημιουργήσει την πεποίθηση πως θα μπορούσαν αυτά τα κομματίδια να απειλήσουν την κυριαρχία της Ν.Δ. στο δεξιό χώρο.

Κλείνοντας και έχοντας υπόψιν το παραπάνω παράδειγμα, που προέκυψε σε μία περίοδο με πολύ περισσότερο οξυμένα πνεύματα στην πολιτική ζωή της χώρας θα μου επιτρέψετε μια εκτίμηση. Με βάση τα σημερινά δεδομένα και αν επαληθευθεί η φημολογία περί εκλογών εντός του έτους η  Ν.Δ. κατά την πρώτη εκλογική αναμέτρηση με το σύστημα της απλής αναλογικής θα μπορούσε να υποχωρήσει ελάχιστα στα ποσοστά της λαμβάνοντας την πικρία και την αγανάκτηση του κόσμου, που την υποστήριξε το 2019, για τα σκληρά περιοριστικά μέτρα κατά την περίοδο της πανδημίας. Και όντως κάποιο από αυτά τα κομματίδια θα μπορούσαν να αποσπάσουν αυτή την ψήφο διαμαρτυρίας. Όμως στις επαναληπτικές, με το σύστημα της νέας ενισχυμένης αναλογικής, τα ποσοστά της θα είναι ίδια, αν όχι μεγαλύτερα, από με εκείνα των εκλογών του 2019, λόγω του χαρακτηριστικού της μη-διάσπασης των ψηφοφόρων της κεντροδεξιάς-δεξιάς αλλά και διότι στη μακρόχρονη εκλογική ιστορία της χώρας οι επαναληπτικές εκλογές πάντα ευνοούν το πρώτο κόμμα. Και όσο κανένα από τα αντιπολιτευόμενα κόμματα της άλλης πλευράς, με κύρια το ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και το ΚΙΝ.ΑΛ., αδυνατούν να προσεγγίσουν τον κεντρώο χώρο το μόνο που έχει να φοβάται η Νέα Δημοκρατία και ο πρωθυπουργός είναι ο χειρότερος εαυτός τους.

Σκλαβενίτης Η. Γεώργιος

Απόφοιτος Σχολής Πολιτικών Επιστημών, τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής,      Παντείου Πανεπιστημίου.

Όλη η επικαιρότητα