Αρθρογραφία

Το στίγμα της εβδομάδας

Δευτέρα 13 Σεπτεμβρίου, χτυπά πάλι το κουδούνι!

Πιάνω τον εαυτό μου να ανασύρει αναμνήσεις από το Δημοτικό, το Γυμνάσιο, το Λύκειο, το Πανεπιστήμιο. τα ιδιαίτερα μαθήματα, τα ξενόγλωσσα φροντιστήρια, το πιάνο.

Κι άλλες με διαφορετικό όμως ρόλο. Αναμνήσεις από τις σχολικές και φοιτητικές μέρες των παιδιών μου.

Πρόχειρα διαγωνίσματα στην Ιστορία, στη Φυσική, στα Αρχαία, γαριδάκι και σουσαμένιο ψωμάκι με κασέρι στο διάλειμμα, σκονάκια, αποβολές (η αλήθεια είναι πως παραλίγο την γλίτωσα), επιδείξεις στο ωδείο, «παπαγαλία» και ξενύχτια ατέλειωτα – ακόμα θυμάμαι την γιαγιά μου να μαλώνει την μαμά μου «θα το τρελάνεις το παιδί, το ξέρεις που λέει το μάθημα στον ύπνο της;», SOSάρες για τις εξετάσεις, και μύριες ακόμα εικόνες από τα θρανία! Κι όμως, ίσως ήταν η πιο ανέμελη περίοδος της ζωής μας.

Το αέναο ταξίδι στη γνώση συνεχίζεται….

Για τον όρο Παιδεία κατά καιρούς δόθηκαν και δίνονται διάφορες ερμηνείες, που λίγο ή πολύ, ταυτίζονται ή διαφέρουν μεταξύ τους, επειδή ακριβώς οριοθετούνται εννοιολογικά από τους ειδικούς, ανάλογα με την προσέγγιση (φιλοσοφική, πολιτική, ιστορική, κοινωνιολογική, εθνική κλπ.) από την οποία ο καθένας τους, τη μελετά και την αντιμετωπίζει.

Σύμφωνα με τον Ευάγγελο Παπανούτσο Παιδεία είναι, το κληροδοτούμενο από γενεά σε γενεά κεφάλαιο των πνευματικών αγαθών, που σχηματίζεται μέσα στην ιστορία και από την ιστορία, με τον ατομικό και συλλογικό μόχθο του ανθρώπου.

Ένας άλλος εκπαιδευτικός ορισμός, κάνει λόγο ένα σύστημα αγωγής, που έχει σαν σκοπό να διαμορφώσει προσωπικότητες αυθύπαρκτες, ανεξάρτητες και ολοκληρωμένες, ικανές να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις της συλλογικής ζωής.

Δηλαδή η Παιδεία είναι ανθρωποπλαστικό ιδεώδες, που απέχει από κάθε χρησιμοθηρία και ωφελιμισμό, με την διαδικασία μεταλαμπάδευσης των πνευματικών κατακτήσεων από τη μια γενεά στην άλλη.

Η παιδεία σήμερα, αποτελεί τον δείκτη της μεσοπρόθεσμης εξέλιξης κάθε κοινωνίας.

Εφοδιάζοντας τη νεολαία με γνώσεις, δεξιότητες και κριτική ικανότητα, εξασφαλίζουμε σε σημαντικό βαθμό την επιβίωση μας.

Αυτοί που έπονται, πρέπει να είναι ικανότεροι από αυτούς που φεύγουν.

Τα προβλήματα του σήμερα, δεν επιλύονται από αυτούς που τα δημιούργησαν, αλλά από τους επόμενους.

Μέχρι τα τέλη του μήνα, σύσσωμη η φοιτούσα νεολαία της χώρας μας θα βρίσκεται  (μετά από καιρό λόγω πανδημίας ) ψυχή τε και σώματι σε τάξεις, αμφιθέατρα, εργαστήρια. Σε χώρους όπου αιώνες τώρα, η σοφία μεταλαμπαδεύεται στις επόμενες γενιές.

Ο κόσμος μας θα χρειαστεί επιστήμονες, μηχανικούς, αρχιτέκτονες, γιατρούς.

Νέους με πολυποίκιλες γνώσεις και δεξιότητες.

Θα χρειαστεί νέους ικανούς να διαχειριστούν πρωτόγνωρες προκλήσεις: την κλιματική αλλαγή και τις διογκούμενες ανισότητες.

Θα χρειαστεί ανθρώπους με ριζοσπαστικές ιδέες, με φαντασία, με διορατικότητα.

Σκέφτομαι τι θα γίνονταν αν τα ασύλληπτα ποσά που δαπανώνται παγκοσμίως για εξοπλισμούς, διοχετεύονταν στην παιδεία.

Σίγουρα θα ζούσαμε σε διαφορετικό κόσμο…

Όλη η επικαιρότητα