Αρθρογραφία

Το στίγμα της εβδομάδας

Τούτες τις μέρες μικρές γιορτές στήνονται σε χώρους του μυαλού μας με πρωταγωνιστές πρόσωπα που προξενούν ακόμη και εν αγνοία τους, τις μεγαλύτερες χαρές. Κάποιες με πρόσωπα που «λείπουν»…

Η τέχνη της αναγέννησης δεν διδάσκεται με κάποιο μαγικό τρόπο, πραγματοποιείται μέσα από ένα φιλί, μία αγκαλιά ικανή να ξορκίσει κάθε κακό μικρό ή μεγάλο, ένα χάδι από χέρια «πνιγμένα» στην αγάπη! Η αγάπη δεν είναι δύσκολη στη ζωή όσο και αν προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο…

Το μίσος είναι εκείνο που βαραίνει μέσα μας σταδιακά και επώδυνα! Το μίσος στερεί τις μεγαλύτερες χαρές μας, οδηγώντας μας σιγά σιγά σε μια μοναξιά που μας κατακλύζει και μας απορροφά.

**** Τέτοιες μέρες νιώθω ευγνωμοσύνη για τις μεγάλες αλλά και μικρές ευλογίες στη ζωή μου. Για το αίσθημα της αγκαλιάς που μυρίζει «μαμά». Για όλα τα ποτήρια που τσουγκρίσαμε παρέα σε τραπέζια στολισμένα με βλέμματα ζεστά όπως εκείνα που «φιλοξενούν» οι αληθινοί φίλοι. Για τις φορές που είπαμε «συγγνώμη», απαλλαγμένοι απ’ τον εγωισμό.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αρετή από εκείνη της συγχώρεσης, καθάριο βλέμμα και χέρια ανοιχτά, έτοιμα για αγκαλιές… ξέρεις από εκείνες τις γνήσιες και ατελείωτες! Για κάθε μικρό τρέμουλο σχηματισμού ειλικρινούς συναισθήματος. Στιγμές πολύτιμες…

**** Επιλέγω, να ορίσω ανάσταση μέσα μου, μνήμες από απογευματινές βόλτες στη θάλασσα, παρέα με ηλιοβασιλέματα, στην εξοχή. Επιλέγω για ήχο από βεγγαλικά, τον ήχο εκείνο από τα γέλια, συντροφιά με φίλους αγαπημένους του χθες, που ξέρουν να «στέκονται» με πείσμα στο σήμερα…

Κι όσο για τις μυρωδιές που παρασέρνουν, επιλέγω ένα μπουκέτο πασχαλιές από τον κήπο μου.

Μου αρέσουν οι όμορφες σκέψεις πιο πολύ απ’ τις εκφωνημένες λέξεις. Μου αρέσει η ιδέα της καλοπροαίρετης πράξης. Μου αρέσει αυτή καθαυτή η έννοια της συγχώρεσης και η αναζήτηση της άλλοτε πραγματικής ευτυχίας

Όλη η επικαιρότητα